Διασχίζοντας τον φάραγγα

Θέση: Ξυλόσκαλο, στο νότιο μέρος του οροπεδίου Ομαλός. Υψόμετρο: 1.200. Ωρα: 7.30 τα ξημερώματα. Στόχος: Να διασχίσουμε το φαράγγι της Σαμαριάς, το πιο δημοφιλές φαράγγι της Ελλάδας και μακρύτερο της Ευρώπης, που δέχεται ετησίως έναν ασύλληπτο αριθμό επισκεπτών από όλο τον κόσμο!
Η πρωινή δροσιά και το επιβλητικό τοπίο με τις ψηλότερες κορυφές των Λευκών Ορέων τριγύρω βοηθούν να ξυπνήσουν και οι τελευταίοι της παρέας. Αφού βγάζουμε τις πρώτες φωτογραφίες και αγοράζουμε τα εισιτήρια για την είσοδό μας (5 ευρώ το άτομο), ξεκινάμε την κατάβασή μας προς το φαράγγι. Μια κατάβαση που διαρκεί περίπου μία ώρα ενώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, μιας που το φιδογυριστό μονοπάτι αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος από ολισθηρές πέτρες και ξύλα.

Το φαράγγι μπορεί να το διασχίσει κανείς σε 5 ή και λιγότερες ώρες με ταχύ βηματισμό, αλλά θεωρείται ιδανικό η διάσχιση να γίνει μέσα σε 6-8 ώρες για να μπορέσει να απολαύσει το τοπίο. Είναι σημαντικό να ξεκινήσει κανείς με ρυθμό με τον οποίο αισθάνεται άνετα, καθώς η διαδρομή είναι αρκετά μεγάλη και το έδαφος στο μεγαλύτερο μήκος του φαραγγιού ανώμαλο. Η διάσχιση του φαραγγιού αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για να θαυμάσει κανείς από κοντά την υπέροχη φύση του εθνικού δρυμού, πλούσια σε βιοποικιλότητα με πολλά ενδημικά είδη φυτών και ζώων.

Ξαφνικά ακούμε από μακριά τον ήχο του τρεχούμενου νερού και σύντομα εμφανίζεται μπροστά μας το ποτάμι, το οποίο για το υπόλοιπο της διαδρομής θα παίζει μαζί μας κρυφτό: εμφανίζεται το ίδιο αναπάντεχα όσο εξαφανίζεται. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδρομής ανακαλύπτουμε πολυάριθμες πηγές με τρεχούμενο νερό και χώρους αναπαύσεως, τους οποίους εκμεταλλευόμαστε για να γεμίσουμε τα μπουκάλια μας και να πάρουμε μια ανάσα ανάμεσα στα δάση με τα πελώρια πεύκα και κυπαρίσσια.

Επειτα από περίπου δύο ώρες, φτάνουμε στη μέση του Φάραγγα, όπως χαρακτηριστικά αποκαλούν οι ντόπιοι το φαράγγι, όπου βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο πλέον χωριό Σαμαριά. Οι λιγοστές τελευταίες οικογένειες ξυλοκόπων και βοσκών που το κατοικούσαν μεταφέρθηκαν αλλού όταν η περιοχή ανακηρύχθηκε Εθνικός Δρυμός. Το βυζαντινό εκκλησάκι του 14ου αι. προς τιμήν της οσίας Μαρίας που βρίσκεται εδώ έδωσε το όνομα στο φαράγγι αλλά και στην ευρύτερη περιοχή (οσία Μαρία = Σία Μαρία = Σαμαριά). Σταματάμε για να αναλάβουμε δυνάμεις, και να θαυμάσουμε ένα ασυνήθιστο φαινόμενο: το ενδημικό στην Κρήτη αγρίμι, γνωστό και ως κρι-κρι, φαίνεται πως έχει εξοικειωθεί τόσο με την ανθρώπινη παρουσία που δέχεται να φάει από το χέρι των πεζοπόρων και σχεδόν ζητιανεύει από το κολατσιό τους…

Αφήνοντας πίσω μας τον οικισμό Σαμαριά, το τοπίο αλλάζει: η χαράδρα στενεύει και οι πανύψηλοι βράχοι που σε κάνουν να νιώθεις μηδαμινός, θαρρείς πως προσπαθούν να ενωθούν για να χορέψουν υπό τους ήχους της μαγευτικής συμφωνίας της φύσης. Το έδαφος εξακολουθεί να είναι ανώμαλο και συνεχίζουμε την πορεία μας άλλοτε πάνω σε χοντρές, στρογγυλές πέτρες μέσα στην κοίτη του ποταμού και άλλοτε σε πιο βατό μονοπάτι δίπλα σε αυτό. Σε πολλά σημεία χρειάζεται να περάσουμε το ποτάμι, που έχει λιγοστό νερό αυτή την εποχή, πάνω από ξύλινες γεφυρούλες.

Το πιο θεαματικό σημείο του φαραγγιού είναι αναμφισβήτητα οι Σιδερόπορτες όπου οι δύο πλευρές του πλησιάζουν η μία την άλλη σχηματίζοντας μία στενή πόρτα πλάτους 3 μέτρων και ύψους 600 μέτρων. Κι όταν περνάμε αυτό το στενό πέρασμα, διακρίνουμε στο βάθος το καταγάλανο χρώμα της θάλασσας που περιμένει για να απαλύνει την κούρασή μας.

Σιγά σιγά το φαράγγι πλαταίνει και ο δρόμος μας οδηγεί στην Αγία Ρουμέλη . Μια βουτιά στα κρυστάλλινα, παγωμένα νερά του Λιβυκού Πελάγους υπό το άγρυπνο βλέμμα των πανύψηλων βουνών είναι η μεγαλύτερη απόλαυση και επιβράβευση των πεζοπόρων…

info

Ακόμη μία must επιλογή είναι και το bungee jumping από τη γέφυρα της Αράδαινας. Πάρτε την απόφαση, κατευθυνθείτε ανατολικά της Χώρας Σφακίων και πηδήξτε στο κενό από το ύψος των 138 μ., ξεπερνώντας τα όρια!