Πάμε σινεμά

Μπότοξ µπλουζ
, Ο Δηµήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει , ddanikas@dolnet.gr

Μαρτύριο. Τάχα µου χλιδάτο. Τάχα µου σεξουαλικό. Τάχα µου fashion show. Και κυρίως. Τάχα µου διασκεδαστικό. Καρφωµένος στο ρολόι µου. Πότε θα τελειώσει να βγω!

Τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα. «Sex and the City» νούµερο 2, λοιπόν. Διάρκειας δυόµισι ωρών. Του κάποιου Μάικλ Πάτρικ Κινγκ. Ετσι και το αποτέλεσµα. Χαζοαµερικανιά king size. Και από ηλικίες, ας είναι καλά το λίφτινγκ, η χηµεία, οι Φουστάνοι, τα µπότοξ, τα µπιχλιµπίδια, οι Αρµάνι και οι Λουί Βιτόν. Με πατηµένα τα 45 η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Το ίδιο και η Κρίστιν Ντέιβις. Η Σάρλοτ. Η πιο άνοστη και ξενέρωτη όλων. Ελάχιστα µικρότερη η κοκκινοµάλλα µε τις άπειρες φακίδες, η Σίνθια Νίξον. Η Μιράντα. Και εντελώς φακλάνα η Κιµ Κάτραλ. Η Σαµάνθα η σεξουλιάρα. Γερό σκαρί. Με κλεισµένα τα 52. Ολες µαζί ούτε µισό δράµι από τη λαχταριστή οµορφιά ενός baby από Ιρλανδία µε όνοµα Αλις Ιβ. Ο αθεόφοβος ο σκηνοθέτης, µας επέτρεψε οφθαλµόλουτρο µόλις ενός λεπτού. Μαρτύριο κανονικό! Άµπου Ντάµπι. Εχετε πάει; Οχι; Ε θα πάτε. Το δεύτερο ηµίχρονο παίζεται σε αυτό το αραβικό γήπεδο. Τι συµβαίνει; Ο,τι ακριβώς σε κάθε σοβαρή και ακριβή διαφηµιστική υπερ-παραγωγή. Σουίτες πολυτελείας στην Αir Άµπου Ντάµπι (αν υπάρχει τέτοιο πράγµα). Ιδιωτικός µπάτλερ επί 24ωρου βάσεως σε ξενοδοχείο χιλίων αστέρων. Απαστράπτουσες Rolce Royce για τον πελάτη. Πισίνες ολυµπιακών διαστάσεων. Η χλίδα να πέφτει από τον ουρανό και να καβαλάει τις καµήλες για έναν περίπατο µέχρι την έρηµο. Μπράβο στα κορίτσια! Φάγανε, ήπιανε, ψωνίσανε και ένα ανέκδοτο µε δύο ξανθιές στην έρηµο µου θυµίσανε.

Revolution. Μια και βρέθηκαν εκεί, καλεσµένες του σεΐχη, είπαν να ξεσηκώσουν τα κορίτσια να πετάξουν τα τσαντόρ και, σαν κάθε σωστό θηλυκό, να κυκλοφορούν µε τον δικό τους Λουί Βιτόν. Με Πασιονάρια τη Σαµάνθα, να σηκώνει παντιέρα σεξο-επαναστατική.

Της οποίας ναι µεν της αρέσουν οι µελαψοί, αλλά στο δικό της το κρεβάτι πάντα λευκοί.

Και όταν την πέφτει σε κάποιον οι Αραβες τρελαίνονται. Προσβολή ηθών.

Τι κράτησα απ’ όλα αυτά; Το πρώτο: πως ακόµα και ναυαγός σε ερηµονήσι, ούτε που θα γύριζα να τις κοιτάξω. Το δεύτερο: πως µε τέτοια σούργελα ποτέ δεν θα καταδεχόµουνα να κυκλοφορήσω. Το τρίτο: η λαχταριστή Αλις Ιβ, η νταντά των δύο κουτσούβελων της Σάρλοτ. Το τέταρτο: η Λάιζα Μινέλι των 64 παρακαλώ, µε άφθονο λίφτινγκ, σε σύντοµη εµφάνιση να χορεύει σε πανικό. Το πέµπτο: η στιγµιαία, των δευτερολέπτων, εµφάνιση της Πενέλοπε Κρουζ. Το έκτο: πως υπάρχει φούστα vintage cream Valentino (οµολογώ, δεν το ήξερα…). Το έβδοµο: η φράση της Σαµάνθας όταν τη διώχνουν από το ξενοδοχείο: «Και εµµηνόπαυση και αεροπορική θέση οικονοµική».

Να το δω;
Ωχ το µάτι µου!
Χαζοπλακίτσες

Τέσσερις loosers κινάν’ και πάν’… Κατά Αράχοβα µεριά. Των ΗΠΑ εννοείται. Να θυµηθούν τα νιάτα τους. Στεγνοί, απελπισµένοι και αφασικοί. Κατά σειρά: Τζον Κιούζακ, Ροµπ Κόρντρι, Κρεγκ Ρόµπινσον, Κλαρκ Ντιουκ. Κάπου να σου και ο Τσέβι Τσέις. Ολοι µαζί στη µισοτρελούτσικη κωµωδία «Ενα τρελό, τρελό τζακούζι» («Ηot Τub Μachine») του Στιβ Πινκ. Υποτίθεται επιπέδου «Ηangover». Ξεχάστε το. Κάπου του µοιάζει, κάπου το χάνει. Οι τέσσερις καµπαλέρος λοιπόν καταλήγουν σε χιονοδροµικό κέντρο. Και καθώς κάνουν τζακούζι, τσουπ επιστρέφουν στα νιάτα τους, τα παιχνίδια τους και τα γκοµενάκια τους. Ολα αυτά το 1986. Μηχανή του χρόνου το τζακούζι. Από εκεί και πέρα µερικά αστεία, µερικά ανέκδοτα, µερικές τρελούτσικες σκηνές. Ενα µπουλντόγκ κάνει «διάδροµο» αδυνατίσµατος. Η µητέρα ενός της παρέας την κοπάνησε µε ταριχευτή και άλλα τέτοια. Ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Να το δω;
Συγκριτικά η καλύτερη κωµική προσφορά!


Μόνο οι παλιές

Δεύτερη κωµωδία (φρέσκια) η «Τριχωτή επίθεση» («Furry Vengeance») του Ρότζερ Καµπλ, µε Μπρένταν Φρέιζερ και Μπρουκ Σιλντς. Ενας κτηµατοµεσίτης στο Ορεγκον που επιβλέπει µια µεγάλη οικοδοµή, πέφτει πάνω σε εξαγριωµένα ζώα του τοπικού δάσους. Δεν το είδα γι’ αυτό δεν ξέρω. Ο θεατής αναλαµβάνει τις ευθύνες του. Καλύτερη επιλογή όλων «Η τριλογία της αµφισβήτησης», µε τρεις εξαιρετικές ιστορίες από παλιά. Αθάνατες. Πρώτα το «Ρunishment Ρark» του Πίτερ Ουότκινς και του 1971. Ενα σπάνιο ψευδοντοκιµαντέρ που θα σας κόψει την ανάσα. Με δεύτερο το «Ζabriskie Ρoint» του Μικελάντζελο Αντονιόνι και του 1970. Οταν ο ντοτόρε του ιταλικού σινεµά επισκέφθηκε τις ΗΠΑ για την εξέγερση εναντίον του πολέµου στο Βιετνάµ. Τρίτο η γαλλική ασπρόµαυρη και άκρως συγκινητική «Να πεθαίνεις στα τριάντα» («Μourir a 30 ans») του Ροµέν Γκουπίλ και του 1982. Η κινηµατογραφική επιτοµή του Μάη του ’68.

Να τα δω;
Οπωσδήποτε!