Δεν χρειαζόμαστε επίδοξους μάγους

Πρακτικά, οι πολιτικοί παίκτες σήμερα είναι δύο. Το κυβερνητικό κόμμα με πρώτον τον Πρωθυπουργό και η κοινωνία σε ανεκτική αναμονή, παρά τα ξεσπάσματα και τον δικαιολογημένο θυμό. Εξαρτάται από την κυβέρνηση να διατηρήσει σε πρώτο χρόνο την ανοχή και να τη μετατρέψει αργότερα σε συλλογική θετική προσπάθεια. Η πολιτική που καλείται να εφαρμόσει είναι τριπλή: ένα πρόγραμμα λιτότητας «εμπροσθοβαρές», άμεσων δηλαδή θυσιών· μια πολιτική διαρθρωτικών αλλαγών επιβεβλημένων μεν από τα «έξω», μερικές από τις οποίες όμως είναι έτσι κι αλλιώς απαραίτητες· μια νέα στρατηγική ανάπτυξης που θα ενσωματώνει τα προηγούμενα και θα συντονίζεται ήδη από τώρα με τους ευρωπαϊκούς προβληματισμούς για τη βιώσιμη κοινωνία της γνώσης τους. Δεδομένων των συνθηκών, η κυβέρνηση έχει συμφέρον να ανοίξει ταυτόχρονα πολλά μεταρρυθμιστικά μέτωπα και να ξεδιπλώσει μέσα στον χρόνο όλες τις διαστάσεις μιας νέας εθνικής στρατηγικής. Σχεδόν δονκιχωτικά. Και πάντως χωρίς να παρασυρθεί από το αναπτυσσόμενο και υπόπτως τροφοδοτούμενο κλίμα αντιπολιτικής και αντικοινοβουλευτισμού. Η χώρα δεν χρειάζεται θυσίες, ούτε αίμα στην αρένα.

Πριν από περίπου είκοσι χρόνια ένα παρόμοιο κλίμα σάρωσε το ιταλικό μεταπολεμικό κομματικό σύστημα με αιχμή την κάθαρση. Είκοσι χρόνια μετά, οι Ιταλοί βρίσκονται με ένα κατακερματισμένο και απαξιωμένο κομματικό σκηνικό, χαμηλής ποιότητας και απόδοσης.

Στις ώριμες δημοκρατίες, σπάνια το καινούργιο ξεπηδά από την πλήρη καταστροφή του παλαιού. Αλλωστε η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης δεν ήταν μόνο μία χώρα απατεώνων και κλεφτών, όπως σήμερα πάνε να μας πείσουν. Δεν χρειαζόμαστε επίδοξους μάγους που θα κάνουν τα νούμερά τους σε ένα ισοπεδωμένο άνυδρο ιστορικό τοπίο. Χρειαζόμαστε μια οικονομική και δημοσιονομική μεταπολίτευση που θα αναδείξει και τους νέους ταγούς.

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.