Αδειες δημοσίων υπαλλήλων

Ο κ. Γιώργος Γεωργιάδης, από το Χαλάνδρι, γράφει για τις απουσίες των δημοσίων υπαλλήλων από τις υπηρεσίες κατά τις ημέρες αργιών: «Κάθε φορά που έχουμε μια επίσημη αργία, κυρίως κοντά σε Σαββατοκύριακο, άλλοτε κάποιοι δημοσιογράφοι και άλλοτε ο αρμόδιος υπουργός αρχίζουν και βγάζουν χολή κατά των δημοσίων υπαλλήλων που κάνοντας χρήση της κανονικής τους άδειας λείπουν από τη δουλειά τους.
Αλήθεια, όταν τα ίδια ρεπορτάζ, τις ίδιες ημέρες δείχνουν άδεια την Αθήνα και μποτιλιάρισμα στα διόδια, ποιος είναι ο λόγος να θέλουμε τον δημόσιο υπάλληλο στο γραφείο του και τους πολίτες στα χωριά τους; Γιατί αυτός δεν δικαιούται άδειας; Διότι προφανώς και είναι αδιανόητο να λείπει αυθαίρετα. Αραγε, δεν ελέγχεται και αυτός από τους προϊσταμένους του κάθε μέρα για την παρουσία του ή την νόμιμη απουσία του από τη δουλειά του; Μόνο την παραμονή της Παναγίας και της 25ης Μαρτίου μάς πιάνει ο πόνος; Ενας υπεύθυνος υπουργός, που είναι νέος άνθρωπος, και στην ηλικία και στην εξουσία, σίγουρα μπορεί να ξεφύγει από αυτή την παράδοση. Αν πραγματικά θέλει να ελέγξει τη Δημόσια Διοίκηση, την οποία όλοι δαιμονοποιούν, υπάρχουν οι νόμιμες διαδικασίες, υπάρχουν οι κανόνες, κι αν δεν φτάνουν ας τις συμπληρώσουμε και να φτιάξουμε τις σωστές, ώστε οι παρανομούντες, αν υπάρχουν, να τιμωρηθούν, αλλά και ο πέλεκυς του λαϊκισμού να πάψει επιτέλους να πέφτει επί δικαίους και αδίκους. Και σίγουρα, κανένας συνδικαλιστής δεν θα μπορεί να υποστηρίξει τον λουφαδόρο και κοπανατζή.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο δημόσιος υπάλληλος είναι αυτός που θα πρέπει να βάλει πλάτη για να υλοποιηθούν οι όποιοι σχεδιασμοί και τα προγράμματα της εκάστοτε κυβέρνησης, αυτός που θα καθαρίσει τους δρόμους μας, που θα διδάξει τα παιδιά μας, που θα εξυπηρετήσει τον πολίτη- τον χρειαζόμαστε. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι είναι και ο καλύτερος πελάτης της Εφορίας. Ας φροντίσουμε να τον κάνουμε καλύτερο, ας του χτυπήσουμε καμιά φορά φιλικά τον ώμο αντί να του επιτιθέμεθα συνέχεια. Ενημερωτικά να αναφέρω ότι εγώ δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, αλλά το δίκιο πρέπει να λέγεται».










