Στις ψηλότερες κορυφές του κόσμου

Το ασύλληπτο μέγεθος των Ιμαλαΐων καταπλήσσει σε αυτήν τη μακρινή, μυθική χώρα. Το ίδιο όμως εντυπωσιάζει και η φυσική ευγένεια των κατοίκων που με στωικότητα ξεπερνούν την ανέχειά τους, αλλά και ο πολιτισμός που φωλιάζει στα μεγαλειώδη ορεινά τοπία που δημιουργούν οι γίγαντες των βουνών, κάνοντας το ταξίδι μια αποκαλυπτική εμπειρία
Εχει αρχίσει να νυχτώνει και από το παράθυρο του αεροπλάνου φαίνεται το λιγοστό φως να δίνει στα Ιμαλάια ακαθόριστο σχήμα. Μόνο τα αραιά, αχνά, σκόρπια φώτα μαρτυρούν την ύπαρξη κάποιου χωριού ή πόλης, με την Κατμαντού να εμφανίζεται λίγο αργότερα, εντείνοντας την ανυπομονησία μου και κάνοντας τη φαντασία μου να οργιάζει.

Φτάνω επιτέλους στη θρυλική Κατμαντού, την πρωτεύουσα του βασιλείου των κορυφών. Ο,τι κι αν έχεις διαβάσει, όσα κι αν σου έχουν περιγράψει για το μακρινό Νεπάλ, μόλις πατήσεις τη γη του όλα ξεχνιούνται. Οι έντονες μυρωδιές, τα χρώματα, τα μνημεία, η ορεινή ομορφιά σε κατακλύζουν μεμιάς. Ορεινό Βασίλειο λέγεται το Νεπάλ και δικαιολογημένα αφού τα 9/10 του εδάφους του καλύπτονται από ψηλά βουνά. Μάλιστα από τα δέκα πιο ψηλά βουνά του κόσμου τα εννέα βρίσκονται εδώ με το Εβερεστ στα 8.848 μ. να είναι η ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Η παρουσία των Ιμαλαΐων στο έδαφος αυτής της χώρας, με τα μεγάλα υψίπεδα και τις γιγαντιαίες κορυφές, είναι καταλυτική και καθορίζει τη ζωή των ντόπιων.

Η πρωτεύουσα Κατμαντού είναι κτισμένη σε οροπέδιο 1.300 μ. από το 724 μ.Χ. όταν και ιδρύθηκε η παλαιά πόλη Καντιπούρ. Η επιλογή της τοποθεσία της δεν ήταν τυχαία. Προστατεύεται ολόγυρα από βουνά, αλλά παράλληλα σ΄ αυτήν διασταυρώνονται οι δρόμοι που την ενώνουν με το Θιβέτ και την Ινδία. Ωσπου να φθάσω στην πλατείαΝτουρμπάρ με το υπαίθριο παζάρι, τους ναούς και το βασιλικό ανάκτορο, συνειδητοποίησα πόσο ήσυχη φαντάζει η Αθήνα! Στους δρόμους της Κατμαντού με τους περίπου 500.000 κατοίκους επικρατεί απίστευτη οχλαγωγία που προέρχεται από κάθε κινητό, ακίνητο ή ζωντανό οργανισμό. Η κυκλοφορία των πεζών είναι άναρχη στους δρόμους, με τα τρίκυκλα, τα ποδήλατα, τα αυτοκίνητα και φυσικά τα ζώα να ελίσσονται ανάμεσά τους.

Κατευθύνομαι στη μεσαιωνική πόλη Πατάν που σήμερα έχει ενωθεί με την Κατμαντού. Την έλεγαν Λαλιτπούρ, «Πόλη της Ομορφιάς» και ήταν πρωτεύουσα της χώρας σε διάφορες χρονικές περιόδους εναλλάξ με την Κατμαντού και την Μπαντγκαόν. Υπήρξε έδρα ενός μικρού ανεξάρτητου πριγκιπάτου, αλλά το 1768 καταστράφηκε από τους φοβερούς πολεμιστές Γκούρκα. Ναοί, μοναστήρια, δεξαμενές ιερών λουτρών και ανάκτορα αναβιώνουν εκείνη την εποχή.

Προάστιο της πρωτεύουσας είναι και ο ιερός χώρος της Πασουπατινάθ όπου οι σαντού (ινδουιστές ασκητές) μπλέκονται με τους μικροπωλητές και το πολύβουο πλήθος στις όχθες του ιερού ποταμούΜπαγκματί που τη διασχίζει. Στις όχθες του ποταμού, πάνω σε μικρούς βωμούς, γίνεται η καύση των νεκρών διασκορπίζοντας οι συγγενείς τη στάχτη τους στα νερά του ποταμού. Λίγα μέτρα πιο κάτω, κάποιοι κάνουν το μπάνιο τους, ενώ άλλοι πλένουν στα θολά νερά ή συγκεντρώνουν νερό για το σπίτι τους! Στο Νεπάλ επικρατούν δύο θρησκείες: ο ινδουισμός που είναι ουσιαστικά η εθνική θρησκεία, αν και σε αυτή τη γη γεννήθηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα ο Βούδας (στο Λουμπινί, 200 χλμ. νότια της Ποκάρα) και ο βουδισμός ο οποίος έχει να επιδείξει σημαντικά μνημεία στην περιοχή της πρωτεύουσας. Δύο από αυτά είναι ο ναός Μπόντναθ – με την μορφή του Βούδα αφιερωμένος στο πνεύμα του- και ο μεγαλύτερος ναός της χώρας ο Σουαγιαμπουνάθ που βρίσκεται στην κορυφή λόφου λίγο έξω από την πόλη.

Περίπου 140 χλμ. δυτικά της Κατμαντού, βρίσκεται η πόλη Γκόρκα και η περιοχή η οποία έχει παίξει τον σημαντικότερο ρόλο στη συγκρότηση της σημερινής μορφής της χώρας, καθώς εκεί είχε ιδρυθεί το μικρό βασίλειο των φοβερών πολεμιστών Γκούρκας. Οι Γκούρκας κατέκτησαν τον 18ο αι. το Νεπάλ, οι κάτοικοι του οποίου είναι απόγονοι διαφόρων φυλών και διαφορετικών θρησκειών που έφθασαν κατά κύματα στα εδάφη του (βουδιστές μογγολικής καταγωγής, ινδοάριοι, βραχμανιστές, νεουάρ).

Σε αυτήν την πόλη ένας συμπαθής ηλικιωμένος, με εντυπωσιακά σκαμμένο πρόσωπο, με ρώτησε αν ανέβηκα στον λόφο όπου βρίσκεται το μνημείο των ανακτόρων τους, δείχνοντάς μου ένα κατάφυτο βουνό που υψωνόταν μπροστά από τις χιονισμένες κορυφές των 8.000 μέτρων!

Την επόμενη ημέρα ακολουθώντας το ανηφορικό μονοπάτι βρέθηκα στην κορυφή του «λόφου» των 2.000 μ. απ΄ όπου η θέα είναι εκπληκτική, με τα ανάκτορα να προκαλούν ακόμα δέος.