Στην ανάπαυλα

Καινούργια αγάπη και παλιά με βάλανε στη μέση
Του Σταμάτη Φασουλή

Ίσως αυτή η κόκκινη λάσπη υπό μορφήν βροχής να άλλαξε την όψη των πραγμάτων. Σαν να τα σκέπασε όλα μια υγρή σκουριά. Γλιστράει ο δρόμος σαν την μνήμη πίσω στον χρόνο και πλαγίως. Ήταν και τα πρόσωπά τους στο πανί τόσο λαμπερά και εκ των έσω φωτισμένα, που για μια στιγμή άνοιξε μια παρένθεση στο σήμερα το χρεοκοπημένο, κι ήθελες να μην τέλειωνε ποτέ.

Δευτέρα βράδυ στο θέατρο για τα βραβεία κι ήτανε δυο αποσπάσματα, δυο μικρά κομμάτια, δυο στιγμές του Χορν και της Μελίνας, που μετάλλαξαν το σκοτεινό της αίθουσας και της ζωής μας σε ηλιόλουστο πρωί, αύρα δροσιάς Σαρωνικού που σάρωσε πλατεία και εξώστη. Έχουμε ξεχάσει (τόσο αβασάνιστα) τι σημαίνει «Προσωπικότητα», «Λάμψη» και πάνω απ΄ όλα «Ποίηση», έχουμε ξεχάσει ότι τα μάτια έχουνε δική τους γλώσσα με άπειρο λεξιλόγιο, που δείχνει την καταγωγή και την πορεία των αισθημάτων προς το φως, και δεν είναι αυτό που συνηθίσαμε (αυτό που συναποφασίσαμε) να λέμε γενικώς και αορίστως «εκφραστικά». Μιλούσαν ο ένας στη μηχανή, κατάματα σαν ίσος προς ίσον, και η άλλη στη Μαργκερίτ Ντιράς σαν κορίτσι-αγρίμι πιασμένο στα δίχτυα του καναπέ. Μιλούσαν για την τέχνη, τις σχέσεις, το θέατρο, το σινεμά, τις πόλεις, κι εσύ άκουγες να τραγουδάνε το τραγούδι της ζωής με όλες τις παραλλαγές του, απ΄ τις πιο βαθιές και σκοτεινές νότες της καρδιάς μέχρι το πιο δαντελωτό τιτίβισμα του γέλιου. Κι αυτή η ικανότητα, αυτή η χάρις να μιλάς για ό,τι πιο ουσιαστικό, ό,τι πιο υψηλό, με την αλαφράδα μιας Αττικής κι όμως παγκόσμιας διαλέκτου. Να μιλάς για τον ρόγχο του τέλους με το πρώτο γέλιο του βρέφους.

Στεκόμουν (όπως πάντα) ανάμεσα. Στο πλάι. Με το ένα μάτι στην οθόνη και τα άλλο στην πλατεία. Κι έβλεπα μια το παλιό, μια το καινούργιο. Κι έβλεπα αυτά τα μάτια των παιδιών διασταλμένα και γοητευμένα, αφημένα σ΄ ένα δάσος παρθένο αλλά και πάμφωτο, και σκεφτόμουν… σκέφτομαι πως αυτά τα παιδιά, πρόσωπα σαν τον Χορν και τη Μελίνα δεν τα γνώρισαν παρά μόνο απ΄ την ηχώ του ονόματός των. Δεν είναι κρίμα; Αλλά και απ΄ την άλλη λέω, κι εμείς που γνωρίσαμε αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους, που κάποια στιγμή ήμασταν και κοντά τους, τι την κάναμε αυτή τη γνώση; Φοβάμαι, μόνο σημείο αναφοράς. Αρκεστήκαμε στον θαυμασμό. Ίσως τα νέα τα παιδιά φανούν πιο τολμηρά. Στοχεύουν στο άγνωστο. Μπορεί να αγνοούν την ποίηση αλλά ίσως (κι αυτό το βρίσκω πιο σημαντικό) να εμφορούνται απ΄ αυτήν. Να είναι αυτά τα ίδια τα παιδιά, ποιήματα καθισμένα στο μαύρο βελούδο της πλατείας του θεάτρου με το Ομοιοκατάληκτο τσουλούφι να δείχνει ουρανό, το τζιν κάτω απ΄ τη μέση να φαίνεται η Στροφή του κορμιού, η φούστα μαύρη μακριά να λικνίζεται στον Ίαμβο που την διατρέχει και την ανατριχιάζει, και τα δάχτυλα νευρικά στον μηρό να μετράνε τον Δεκαπεντασύλλαβο κρατώντας τον γερά.

Έξω οι τηλεοράσεις παίζανε ένα χέρι απλωμένο στο σχήμα μιας παγκόσμιας επαιτείας.