Οι «πολύ» Έλληνες;

#Έγραψα και άλλοτεότι τους δημο τικιστές επί δεκαετίες τους καθύβριζαν οι αντίπαλοί τους ότι «πληρώνονταν με ρούβλια», ήταν «αναρχικοί», «ανήθικοι», «προδότες» και άλλα, με συμβολική κορωνίδα τη φράση που βροντοφώναξε το 1911 «εν τη μεγάλη αιθούση του εθνικού πανεπιστημίου» ο Γεώργιος Μιστριώτης: «Οι δημοτικισταί δεν είναι Έλληνες».

Εκτός του ότι Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…

φαίνεται δεν πεθαίνουν ιδίως οι αυτόκλητοι ιδιοκτήτες της ελληνικότητας.

#Από την εποχήπου ο γλωσσαμύντορας πρόγονός μας και οι όμοιοί του ένιωθαν τόσο «πολύ» Έλληνες που κραύγαζαν με πάθος ότι οι άλλοι Έλληνες «δεν είναι Έλληνες», έχει περάσει ολόκληρος αιώνας. Και όμως σήμερα κάθε λίγο στους δρόμους και στα ΜΜΕ βλέπουμε διάφορους μάλλον λαϊκούς ανθρώπους να κουνάνε ελληνικές σημαίες, ακούμε να τραγουδάνε (φριχτά παράφωνα) τον εθνικό ύμνο, κι ανάμεσα στις σημαίες με τις οποίες αρχίζουν και τον ύμνο με τον οποίο τελειώνουν, οι ηγέτες τους φωνάζουν με κομπασμό ότι αυτοί μόνο είναι Έλληνες και άρα η Ελλάδα τους ανήκει διότι «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

#Η υπεξαίρεσητης ιδιότητας του Έλληνα, με την οικειοποίηση από ορισμένους του δικαιώματος να αμφισβητούν ότι «είναι Έλληνες» όλοι οι αντίθετοι με τη στενόμυαλη πολιτική τους φάρα άλλοι Έλληνες, ήταν πριν από έναν αιώνα, όπως και σήμερα, πράξη πολιτική. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η πολιτική αυτή είναι επικίνδυνη. Δεν είναι επικίνδυνη επειδή πείθει, δεν πείθει. Είναι επικίνδυνη επειδή φοβίζει τους πολλούς και οδηγεί τους πολιτικούς σε αμυντικές συνδιαλλαγές και βλαβερές υποχωρήσεις.

#Με την υπεξαίρεσητης «ελληνικότητας», η πριν από έναν αιώνα «αντίδραση» κατάφερε (ήταν βέβαια αλλιώς δύσκολες οι εποχές εκείνες), πάντως κατάφερε να εκτοπίσει τα αστικά δημοκρατικά οράματα του Ελευθέριου Βενιζέλου στο περιθώριο της «στενής» έναντι της «εθνικής» πολιτικής. Έτσι ο δημοτικισμός, κίνημα ιδεών με όπλα ισχυρότατα, που οραματίστηκε μια «Νέα Ελλάδα» ευρωπαϊκή, οικονομικά ανεπτυγμένη, δημοκρατική και μορφωμένη, δεν κατάφερε τότε να κυριαρχήσει ως όραμα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων.

Άφησε βέβαια για τη γλώσσα πολύτιμη κληρονομιά. Στο πολιτικό όμως πεδίο στην εποχή του δεν κυριάρχησε, ηττήθηκε.