Περί «σπιθαμιαίων»

Κάθε Κυριακή στην Καθημερινή ο Χρήστος Γιανναράς καθυβρίζει τη δημοκρατία, τις πολιτικές ηγεσίες, τους Έλληνες, τα ήθη, την κουλτούρα, τη γλώσσα, την Ελλάδα.

Ομολογώ δεν έχω τόσα χρόνια καταλάβει με ποια «ασυλία». Ούτε έχω καταλάβει τι επιδιώκει ο ίδιος, εφόσον στο δημοσίευμά του Finis Graeciae, με διατύπωση ισάξια του αξέχαστου Μποστ, έχει από το 1987 ήδη αναγγείλει ότι «η Ελλάδα πέθανε, η Ελλάδα θα μείνει νεκρή». Τα ίδια γράφει τις προάλλες (10.1.10). Μας ονομάζει «Μετα-έλληνες» (sic) και μας στολίζει: «βαρβαρωδέστατα άγλωσσους», με «απληστία», «πρωτογονισμό», «ιδιοτέλεια», «βουλιμία» και πολλά άλλα. Το άρθρο έχει τίτλο «Ηγέτης». Στην αρχή νομίζεις ότι αφορά τον Πρωθυπουργό. Γράφει: ο ηγέτης «κρίνεται χωρίς προθεσμίες». Οπότε λες, οι 100 μέρες της κυβέρνησης, άρα ο Παπανδρέου. Στη συνέχεια μπερδεύεσαι. Γράφει: δεν είναι άξιος ηγέτης όποιος μοιράζει «θώκους σε ασημαντότητες», «για να εξοφλήσει εκδουλεύσεις υποστηρικτών του…».

Λάθος έκανα, λες, τον Σαμαρά βρίζει ξανά, όπως στις 13.12.09, με τον αμίμητο για όσα γράφει στόχο να τον «υποστηρίξει».

Αφιερώνει όμως αρκετά στους «άξεστους» μετανάστες. Άρα τον Παπανδρέου εννοεί, λες. Γράφει για το «Υπουργείο Παιδείας» το αδιανόητο: «ο κάθε άσχετος, τυχάρπαστος ή εξαρτημένος από ξένα κέντρα αποφάσεων, υπουργός». Όμως αναφέρεται στους «σπιθαμιαίους ηγέτες» και σε αυτούς ακριβώς αφιερώνει το άρθρο (13.12), ευθαρσώς ονομάζοντας σε αυτό και το κόμμα και τον ηγέτη. Αποκαλεί τη Νέα Δημοκρατία «κόμμα σπιθαμιαίων καιροσκόπων». Γράφει:

δεν μπορεί «με σπιθαμιαίες φιγούρες ενδοκομματικών υποστηρικτών» να γίνει «κομματική ανασύνταξη». Κι ακόμα: «Το ηγετικό ανάστημα […] δεν έχει δείξει ώς τώρα ο Σαμαράς (sic) να το διαθέτει».

Τι να πει κανείς; Τι να πει για την Ελλάδα που «πέθανε», για τον [ποιον άραγε;] «τυχάρπαστο» υπουργό Παιδείας, για τους «πρωτόγονους» και «βαρβαρωδέστατα άγλωσσους» όλους εμάς «Μετα-έλληνες»; Κι ακόμα, τι να πει για τους «σπιθαμιαίους καιροσκόπους» της Ν.Δ. και το αμφίβολο «ηγετικό ανάστημα» του νέου της αρχηγού που «υποστηρίζει»; Ίσως το κατά Ματθαίον «Συ είπας» για τους αναγνώστες της Ν.Δ. και το νιτσεϊκό «Τάδε έφη» (αυτά είπε) προς τους λοιπούς αναγνώστες.