Κρατάει χρόνια αυτό το Θέατρο

«Η ΣΚΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ» ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΔΕΝ
ΣΧΟΛΙΑΖΕΤΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ Ο,ΤΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΣ.
ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ. ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ
«ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ» Ή«ΘΕΑΤΡΙΚΟΤΗΤΑ»
Στην προεκλογική του εκστρατεία, το 1988, ο Μάικ Δουκάκης επιχείρησε να δείξει ότι δεν υστερεί σε γνώσεις αμυντικής πολιτικής από τον αντίπαλό του Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, με το να φωτογραφηθεί ως μαχητής σε τεθωρακισμένο. Επειδή το στιγμιότυπο τραβήχτηκε κατά την επίσκεψή του στο εργοστάσιο κατασκευής όπλων, ο Δουκάκης πολύ απλά συνδύασε το κράνος με το κοστούμι και τη γραβάτα του. Η παράταιρη εμφάνιση του στοίχισε πολλά ειρωνικά σχόλια, καθώς οι υπεύθυνοι της καμπάνιας του Μπους έστρεψαν τη φωτογραφία εναντίον του με την έκφραση «Ο Δουκάκης μέσα στο τανκ». Η φωτογραφία έχει χαρακτηρισθεί ως μία από τις 100 που άλλαξαν τον κόσμο. Στο εξής, η αναφορά της δηλώνει την παταγώδη αποτυχία της θεατρικής συμπεριφοράς.

Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα στα οποία ο Άγγελος Χανιώτης διακεκριμένος ιστορικός της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας και των ελληνιστικών χρόνων που διδάσκει στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Πρίνστον εστιάζει την έρευνά του για να συνδέσει τη σχέση των πολιτικών με το θέατρο. Και τον θεατρικό τρόπο με τον οποίο κατασκευάζουν τη δημόσια εικόνα τους για να επικοινωνήσουν άμεσα με την καρδιά των ψηφοφόρων- θεατών τους.

Η επιτυχία ενός πολιτικού κερδίζεται με τις εντυπώσεις από τον δημόσιο βίο του. Από την εξωτερική του εμφάνιση και τις κινήσεις του σώματός του, το ύφος του βλέμματος έως τον τόνο της φωνής του. Με λίγα λόγια, από το ταλέντο του ή έστω από τις γνώσεις γύρω από την τέχνη του θεάτρου. Αυτό υποστηρίζει ο Άγγελος Χανιώτης και μάλιστα αναπτύσσει τη θέση του ότι η θεατρικότητα των πολιτικών προσώπων, αυτό που σήμερα αποκαλούμε «χτίσιμο του ίματζ» δεν είναι φαινόμενο του σύγχρονου μάρκετινγκ της πολιτικής. Αλλά πραγματικότητα της ελληνιστικής εποχής. Μάρτυρές του οι γραπτές πηγές, τα κείμενα των ιστορικών της εποχής, φιλολογικές πηγές, επιγραφές, αρχαιολογικά δεδομένα, τα ιστορικά έργα του Πολύβιου, του Πλούταρχου, οι μαρτυρίες του Θεόφραστου. Ακόμη και τα ελληνιστικά ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη.

Όλες οι συμπεριφορές έχουν παρελθόν λοιπόν. Τα δάκρυα του Ιάπωνα πρωθυπουργού Κοϊζούμι στον λόγο του προς τους ταλαιπωρημένους Ιάπωνες μετανάστες του Σάο Πάολο, η επιλογή της φωτογραφίας της νίκης από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 που φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα της Νέας Δημοκρατίας… Ο Χανιώτης θεωρεί ότι οι πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου του ελληνιστικού κόσμου- από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ) έως τον θάνατο της Κλεοπάτρας (30 π.Χ.) -, έχουν προλάβει τα καμώματα των σύγχρονων ηγετών και άλλων πολιτικών προσωπικοτήτων.

Το εξαιρετικό τέταρτο κεφάλαιο, για τη σκηνοθεσία της μοναρχίας, επικεντρωμένο πάνω στον θεατρικότερο ηγεμόνα, τον Δημήτριο Πολιορκητή, συμπυκνώνει το σκεπτικό και τη δουλειά του ερευνητή. Η μεγαλοπρέπεια του ύφους, η θεατρινίστικη υπερβολική αμφίεση, ακόμα και ο θεαματικός χαρακτήρας των πολεμικών μηχανών του, η αμυδρή χρήση των κανόνων της υποκριτικής ενός τραγικού ηθοποιού εν ώρα ρητορείας είναι οι αρετές για να γίνει ένα δημόσιο πρόσωπο κυρίαρχος των λαϊκών αισθημάτων.

Ή όπως εύστοχα παραθέτει ο Χανιώτης το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη, «Αλεξανδρινοί Βασιλείς»: «… κ΄ οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,/ κ΄ ενθουσιάζονταν, κ΄ επευφημούσαν,/ ελληνικά, κ΄ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,/ γοητευμένοι με τ΄ ωραίο θέαμα-/ μ΄ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,/ τι κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες».