ΕΙΔΕ ΤΗ ΣΕΛΙΝ ΝΤΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΕΣΕ

Το βιβλίο είναι γραμμένο με πικρό χιούμορ και λιμαρισμένη ειρωνεία. Οι μουσικές αναφορές του είναι απολαυστικές (δεν μπορώ να μην αναφέρω τον τύπο που παρακολούθησε μια συναυλία της Σελίν Ντιόν και έκτοτε έπαψε να του σηκώνεται). Ναι, είναι ατρόμητα σεξιστικό, αλλά αυτό καταλήγει συμπαθητικό, χάρις στο χιούμορ. Ο Κέιβ έχει αφηγηματική άνεση και επιχειρεί γλωσσικά πετάγματα που εντυπώνονται στον αναγνώστη. Όμως… Το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε μονόχορδη ακολουθία παρόμοιων επεισοδίων. Η ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες εξαντλούνται στις πρώτες σελίδες, ο αφηγηματικός ρυθμός καταλήγει μονότονος. Η πλοκή αποδεικνύεται υποτυπώδης και προφανής. Αν ήταν διήγημα, θα έλειπε το αφηγηματικό ξίγκι. Όμως ο Κέιβ τανύζει την αφήγησή του σε μυθιστόρημα. Κι εκεί είναι που χάνει το παιχνίδι. Κρίμα, γιατί έχει αφηγηματικά κότσια. Ο επιμελητής του, δυστυχώς, δεν υπήρξε σκληρός μαζί του. Κακώς.

Έπρεπε να κρατά πριονοκορδέλα.