Το σκιάχτρο και το τζόγκινγκ

ΑΥΡΙΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΣΕ ΚΛΙΜΑ ΒΑΘΥΤΑΤΗΣ
ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΚΑΙ
ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.
ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΞΗΣ
ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΗΣ
ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΑΥΤΟ
ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΗΚΕ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ,
ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ, ΕΞΕΠΕΜΨΕ
ΕΝΑ ΓΕΝΙΚΟ «ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ» ΧΩΡΙΣ
ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΒΑΤΕΣ
Βεβαίως δεν ήταν μόνο το σήμα. Είχε προηγηθεί το «έργο», δηλαδή η αποσταθεροποίηση της χώρας και της οικονομίας. Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Καραμανλής διευκόλυνε την επόμενη κυβέρνηση, προετοιμάζοντας το έδαφος για τα αναπόφευκτα επώδυνα μετεκλογικά οικονομικοκοινωνικά μέτρα. Το ΠΑΣΟΚ που ετοιμάζεται να αναλάβει τη διακυβέρνηση αξιοποίησε, όπως ήταν φυσικό, την παράδοξη κατάσταση, αλλά προσπάθησε επιπλέον, είναι αλήθεια, να εμπνεύσει λίγη αισιοδοξία στον κόσμο. Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου άφησε να καταλάβουμε ότι τρέφει μεγάλες φιλοδοξίες, που αγγίζουν τα όρια της «παλιγγενεσίας». Δεν έγινε όμως σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ έχει τις καθαρές ιδέες και τις απαραίτητες δυνάμεις για να ανταποκριθεί στις μεγάλες φιλοδοξίες. Εξάλλου, ο κόσμος έχοντας χαμηλότερες προσδοκίες αγωνιά αν θα έχει τις αναγκαίες προϋποθέσεις μιας σαφούς πολιτικής κατεύθυνσης και μιας αποτελεσματικής διαχείρισης.

Ως προς το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνεται η ιστορική τους καθήλωση. Οι τηλεοπτικές ατάκες και ο καταγγελτικός «υπέρ αδυνάτων λόγος», στερημένος από σύγχρονες προγραμματικές αναφορές και φιλοδοξίες παρέμβασης στις σχέσεις εξουσίας, δεν παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Κακώς λέγεται ότι τα δύο κόμματα εμπνέονται από ένα «κρατικιστικό» μοντέλο, γιατί αυτό δεν θα απέκλειε αναγκαστικά ένα δυναμικό ή έστω «λειτουργικό» όραμα για την Ελλάδα. Το κακό είναι ότι έχουν συρρικνωθεί σε ένα «δημοσιοϋπαλληλικό» μοντέλο, με το οποίο προσπαθούν να απαντήσουν στο πραγματικό πρόβλημα της σημερινής κοινωνικής ανασφάλειας. Ολοσχερώς το ΚΚΕ, συμπληρωμένο με μια φιλελεύθερη αξιακή διάσταση σε μείζονα ζητήματα κοινωνικού εκσυγχρονισμού ο ΣΥΝ. Έτσι όμως παράγουν έναν φτωχό προγραμματικό λόγο, που ελάχιστα συμβάλλει στην επινόηση νέων μορφών πολιτικής διεύθυνσης του ψηφιακού παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Εξ ου και η στασιμότητα. Τελικά, η πιο ρηξικέλευθη ατζέντα σήμερα συναρτάται με την οικολογία. Ή, καλύτερα, με τα αγωνιώδη ερωτήματα που αυτή θέτει προς τις μοντέρνες υπερκαταναλωτικές καπιταλιστικές κοινωνίες. Είναι έτσι θετικό ότι η οικολογική ατζέντα διαχύθηκε, ειλικρινά ή οπορτουνιστικά, σε όλα τα κόμματα, όπως ευχάριστη έκπληξη εξακολούθησε να είναι η προεκλογική παρουσία των Οικολόγων Πράσινων.

νει τη νέα κυβέρνηση με την κεκτημένη πείρα και τη ρεαλιστική αντίληψη που έχει πλέον διαμορφώσει για τα κόμματα. Και ο απομυθοποιημένος ρεαλισμός απέχει μία μόλις τρίχα από τον κυνισμό, την ατομική και συντεχνιακή ιδιοτέλεια, που αυτήν τη φορά θα είναι ακόμα χειρότερη λόγω κεκτημένης εμπειρίας. Πόσω μάλλον αν αρχίσει να φαίνεται ένα ακραία αρνητικό σενάριο «επόμενης μέρας» στο οποίο θα συμπέσουν τέσσερις αρνητικές εξελίξεις. Παρατεταμένη αμφιβολία της ηγεσίας για τη μεσοπρόθεσμη πολιτική κατεύθυνση. Ασαφής βραχυπρόθεσμη (οικονομικοκοινωνική κυρίως) ατζέντα που θα διαμορφώνεται ευκαιριακά και σπασμωδικά μέρα με τη μέρα. Ένα γιουρούσι κατάληψης του Δημοσίου «από τα κάτω» όπως διάφορα ανησυχητικά προμηνύματα δείχνουν. Αναβίωση της αλαζονείας της εξουσίας, για να μη μιλήσουμε κατ΄ ευθείαν για τη διαφθορά. Ας αφήσουμε το σενάριο αυτό σαν σκιάχτρο ανάμεσα στα αζήτητα αλλά όχι στα απίθανα.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, σωστά και αναμενόμενα, ενδιαφέρεται για τις πρώτες 100 ημέρες της νέας διακυβέρνησης και τους αρχικούς νέους συμβολισμούς. Δεδομένου όμως του βάθους της κρίσης, είναι σαφές ότι δεν θα κριθεί σε δρόμο ταχύτητας, αλλά σε δρόμο ημιαντοχής. Τα άμεσα μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης μπορεί να μην είναι δεδομένα, πάντως δεν αφήνουν πολλά περιθώρια καινοτόμων εμπνεύσεων. Όμως το μέλλον της Ελλάδας δεν εξαρτάται μόνο από τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών. Εξαρτάται πρωτίστως από τη μεταρρύθμιση του συνολικού «συστήματος Ελλάδα» έτσι ώστε να αναβαθμιστεί μακροπρόθεσμα η παραγωγικότητα, η ανταγωνιστικότητα, η ποιότητα της κοινωνίας, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος. Τα θεμέλια αυτών ακριβώς των μεταρρυθμίσεων (Δημόσια Διοίκηση, εκπαίδευση και έρευνα, υγεία, αναμόρφωση του δημόσιου χώρου, ενέργεια, δημόσια ασφάλεια, νέο «όραμα» για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη) «ρίχνονται» με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα και εξαρτώνται πρωτίστως από την αποφασιστικότητα της κεντρικής ηγεσίας. Σε αυτόν τον ορίζοντα θα κριθεί η νέα κυβέρνηση, αν κριτήριο είναι το εθνικό συμφέρον και όχι οι αναγκαιότητες του νέου εκλογικού- πολιτικού κύκλου. Δρόμος ημιαντοχής. Ας ελπίσουμε ότι το τζόγκινγκ του Γ. Παπανδρέου θα βοηθήσει.

Δρόμος ημιαντοχής
Το κλίμα γενικευμένης ανησυχίας που κληροδοτεί η πενταετία της Ν.Δ. μπορεί να προσφέρει ισχυρή υποστήριξη στην επόμενη κυβέρνηση, αν αυτή πείσει έγκαιρα ότι ξέρει να κατευθύνει το καράβι.

Μπορεί όμως να μετατραπεί πολύ γρήγορα σε οργή, αν δώσει τα αντίθετα δείγματα.

Το ΠΑΣΟΚ έρχεται ύστερα από μία περίοδο εθνικής υποχώρησης και το γεγονός τού δίνει τράτο. Περιορισμένο όμως. Ο κόσμος θέλει να ελπίζει, αλλά ταυτόχρονα έχει εδώ και χρόνια απομυθοποιήσει την κυβερνητική εναλλαγή ως επαρκή αιτία ελπίδας.

Ο Γ. Παπανδρέου δεν πρωτοεμφανίζεται στην πολιτική, δεν είναι ο ηγέτης ενός νέου και άμωμου πολιτικού φορέα, έτοιμου να «ανατάξει» ριζικά την ελληνική κοινωνία.

Μακάρι να ήταν έτσι. Ο κόσμος όμως θα κρί