Μήπως χρειάζεσαι μια αγκαλιά;

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 11ηΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΝΕΙ Ο ΤΖΟΝΑΘΑΝ
ΣΑΦΡΑΝ ΦΟΕΡ, ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ-ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ
ΤΟΝ «ΠΑΤΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΕΝΝΙΑΧΡΟΝΟΥ
Οι εφημερίδες τον ύμνησαν στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη. Συγγραφείς όπως ο Τζον Απντάικ και η Τζόις Κάρολ Όουτς εκδήλωσαν δημόσια τη λατρεία και τον θαυμασμό τους γι΄ αυτόν. Ο 32χρονος Νεοϋορκέζος Τζόναθαν Σάφραν Φόερ έγινε με δύο μυθιστορήματα το πιο αγαπημένο ίσως παιδί της νέας αμερικανικής λογοτεχνίας. Το Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά, το δεύτερο μυθιστόρημά του, που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μελάνι με εικόνες που σχολιάζουν ή συ μπληρώνουν το κείμενο, είναι από τα πρώτα μυθιστορήματα που αναφέρονται στην 11η Σεπτεμβρίου και οπωσδήποτε το πρώτο που εγκαινιάζει για το γεγονός μια πολύ διαφορετική αφήγηση. Ξεφεύγοντας τελείως από τη δημοσιογραφική οπτική και τις πολιτικές συζητήσεις, εμβαθύνει αποκλειστικά στο προσωπικό δράμα του θύματος και τις επιπτώσεις του γεγονότος στις οικογένειες που έμειναν πίσω. Με έναν περίτεχνο μάλιστα τρόπο παίρνει το γεγονός ως παράδειγμα και όχι ως κάτι το μοναδικό, ανιχνεύοντας έτσι τις ακραίες επιπτώσεις κατ΄ αρχήν κάθε βίαιου θανάτου, κυρίως όμως κάθε θανάτου που επήλθε κάτω από πολύ ακραίες συνθήκες. Κι επειδή οι ακραίες συνθήκες δημιουργούν και χρειάζονται ακραία συναισθήματα, βάζει στη θέση του πρωταγωνιστή έναν υπερευαίσθητο εννιάχρονο, τον Όσκαρ Σελ, που έχασε τον πατέρα του σε έναν από τους Δίδυμους Πύργους.

Η διαρκής παρουσία του παιδιού δίνει την εντύπωση μιας ελαφρότητας, που ζητάει τον χώρο της σε μια κατεξοχήν θλιβερή ιστορία.

Ο μικρός έχει χιούμορ και αχαλίνωτη φαντασία, έχει ενέργεια, είναι σοβαρός και ανυπάκουος μαζί. Βρίσκει στα πράγματα του πατέρα του ένα χοντρό κλειδί μαζί με ένα χαρτί που γράφει «Μπλακ», και το παίρνει ως προσωπικό μήνυμα. Βρίσκει όλους τους Μπλακ της Νέας Υόρκης και τους επισκέπτεται μήπως και ανακαλύψει τι ανοίγει αυτό το κλειδί, που γίνεται και κλειδί της δικής του ανακούφισης. Δεν μπορεί να μπει σε μέσα μεταφοράς λόγω κλειστοφοβίας. Μένει στον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας και δεν χρησιμοποιεί ποτέ το ασανσέρ, ενώ μιλάει συνέχεια με τη γιαγιά του που μένει στην απέναντι πολυκατοικία στον 3ο μέσω γουόκι τόκι.

Φαντάζεται ασθενοφόρα που γράφουν στην οροφή «Μην ανησυχείς» αν δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό ή «Αντίο σ΄ αγαπώ» αν οι ελπίδες είναι ελάχιστες. Φαντάζεται ασανσέρ που μένουν ακίνητα και ουρανοξύστες που ανεβοκατεβαίνουν αυτοί, ώστε να γλιτώνεις αν πέσει αεροπλάνο πάνω τους. Ρωτάει άλλους ανθρώπους που έχουν υποφέρει αν χρειάζονται μια αγκαλιά. Ο Όσκαρ Σελ δεν μιλάει σαν παιδί, αλλά ούτε σαν ενήλικας. Θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Γούντι Άλεν ως ενήλικα που διατηρεί τον πλούτο της παιδικής αθωότητας και του ανεπεξέργαστου συναισθήματος.

Παράλληλα παρακολουθούμε την ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου και τις ανεπίδοτες επιστολές που έγραψε στο «αγέννητο παιδί» του. Ο άνθρωπος αυτός άφησε τη γυναίκα του όταν εκείνη έμεινε έγκυος γιατί την είχε παντρευτεί με την προϋπόθεση να μείνουν άτεκνοι. Πρόκειται για τον χαμένο παππού του Όσκαρ, του οποίου οι επιστολές απευθύνονταν στον πατέρα του Όσκαρ, που ο παππούς δεν γνώρισε ποτέ. Το δικό του δράμα είναι ακόμα μεγαλύτερο: έχασε όλους τους δικούς του καθώς και την τότε έγκυο αρραβωνιαστικιά του στον βομβαρδισμό της Δρέσδης, έχασε τώρα και το παιδί που δεν γνώρισε, στους Δίδυμους Πύργους. Οι ζωές παππού και εγγονού διασταυρώνονται σε ένα συγκινησιακό κρεσέντο που λίγους θα αφήσει ανεπηρέαστους.