Golden paradise

ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΛΥΚΟΙ ΕΣΤΙΑΖΕΙ ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΛΛΑΣ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ, ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΑΣΤΕΡΙΟΥ, ΤΗ ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ, ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΜΑΡΚΑΡΗ, ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗ ΦΕΤΙΝΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ «ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟΥ». Ο ΝΟΛΛΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΛΥΣΣΑ, ΩΣΤΕ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΠΛΕΟΝ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ. ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΥΒΡΙ, ΟΠΟΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΉΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟΤΟΝ ΛΟΓΙΚΟ ΉΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ- ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΘΥΜΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΒΟΛΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΕΙ ΣΕ ΑΝΑΓΚΗ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ
«Χθες το βράδυ και κοντά στη θέση “Παλιοκαλύβες” ανεφλέγη και κατεστράφη ολοσχερώς μία προ εβδομάδων ανακαινισθείσα οικία. Η καταστροφή πιθανολογείται πως οφείλεται σε έκρηξη φιάλης υγραερίου, η οποία διέλυσε τον οικίσκο, αφήνοντας στον τόπο τέσσερις συμπολίτες μας, οι οποίοι είχαν εκδράμει εκείνο το πρωινό, και “ανεψύχοντο παρά θιν΄ αλός”.

Εντύπωση έχει προκαλέσει η σφοδρότητα της έκρηξης, η οποία ήταν τέτοιας ισχύος (ίσως υπήρχε αποθηκευμένη και δεύτερη φιάλη, η οποία ανεφλέγη με τη σειρά της), ώστε κατεστράφη ακόμη και η εξωλέμβιος βάρκα, με την οποία οι εκδρομείς είχαν προσορμισθεί.

Το γεγονός όμως που θα προκαλέσει πονοκέφαλο στις ανακριτικές αρχές είναι πως στον τόπο του ατυχήματος, πυροβόλα, όπλα και δεκάδες κάλυκες σφαιρών, ως οι εκδρομείς να δέχθηκαν επίθεση και έπεσαν αμυνόμενοι ή να αλληλοσκοτώθηκαν. Παραλογισμός απαράδεκτος σύμφωνα με τις αρχές που επελήφθησαν ήδη του ατυχήματος.

Τέλος, ερωτηματικά εγείρονται και για τη σύνθεση της συνάξεως- πράγμα που εν καιρώ οι έρευνες θα αξιολογήσουνκαθώς οι συμμετέχοντες, αν και γνωστά μέλη της τοπικής κοινωνίας, δεν διατηρούσαν μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις που να δικαιολογούν μια ολοήμερη εκδρομή. Μεταξύ των, ο οικοδεσπότης Αντώνης Β., εισοδηματίας και ιδιοκτήτης του παραθαλάσσιου κτήματος και του παλαιού οικίσκου, τον οποίο είχε προσφάτως ανακαινίσει και τώρα κείτονταν ένας σωρός αποκαΐδια πλάι στο κύμα. Ο Γιάγκος Δ., διευθυντής του πολεοδομικού γραφείου της περιοχής, ο Ευτύχης Ζ., διευθυντής του υποκαταστήματος της ΑΤΕ και ο Ηρακλής Θ., πολιτικός μηχανικός και εργολάβος. Κατά τινας πληροφορίας, η συνάντηση είχε σκοπό τον συντονισμό της επανεκλογής του βουλευτού κ. Ι.Κ., τον οποίο ενθέρμως υποστήριζαν οι μακαρίτες πλέον συμπολίτες μας, αν και από διαφορετικούς ιδεολογικούς και κομματικούς χώρους προερχόμενοι. Οι έρευνες στρέφονται προς κάθε κατεύθυνση».

(εφημερίδα «Ευβοϊκός Παρατηρητής» της 17ης Αυγούστου 2008) Και θα στρέφονταν φαίνεται για καιρό, μετά μάλιστα την εμφάνιση του ενός και μοναδικού μάρτυρα, ο οποίος, μετά τα όσα αντιφατικά και τερατώδη κατέθεσε, κρίθηκε αναξιόπιστος, χωρίς να παρουσιαστεί άλλος.

* * *

Ο όρμος, απόληξη μιας ρεματιάς κατάφυτης με αγριοκερασιές, καστανιές, κυδωνιές και δαμασκηνιές, ανάμεσα σε ελιές και κυπαρίσσια, τα οποία για χρόνια φρόντιζε ο μερακλής μαστρο-Νικόλας, καλλιεργώντας κι έναν μικρό αμπελώνα στη δυτική πλευρά του ρέματος με το νερό της πηγής που ανέβλυζε στη ρίζα ενός βράχου, δίπλα σ΄ ένα μικρό πλάτωμα που δέσποζε πάνω στο ανοιχτό Αιγαίο και το σκέπαζε ένας πλάτανος.

Εδώ ήρθε κι άραξε ο Φώτης, ο μοναδικός μάρτυρας αυτού του εφιαλτικού συμβάντος, αφού παρέδωσε το κατσικάκι, που ΄χε βάλει να ψήνεται εκείνο το πρωί, στον νέο ιδιοκτήτη του κτήματος και την παρέα του. Και μισό τενεκέ τυρί. Από ΄δω πάνω, εκείνος ο βοσκός που ξε καλοκαίριαζε κι άφηνε τα κατσίκια του να βόσκουν ελεύθερα, παρατηρούσε κι άκουγε, χωρίς κανείς να τον βλέπει.

Οι τέσσερις άντρες, αφού ψάρεψαν και κολύμπησαν και κουράστηκαν, έριξαν το κρέας σ΄ ένα μεγάλο ταψί και το κατασπάραξαν, άδειασαν μια δίλιτρη μπουκάλα τσίπουρο κι ευφράνθηκαν, στο τέλος έγειραν κι αποκοιμήθηκαν, χωρίς να ΄χουν πει κουβέντα για τον λόγο που μαζεύτηκαν εκείνη τη γλυκιά αυγουστιάτικη μέρα, που είχε αρχίσει να βάφεται στα χρώματα του δειλινού, όταν ξύπνησαν.

* * *

«Θα συνεταιριστούμε, όπως την άλλη φορά, όταν χρηματοδοτήσαμε τον Ηρακλή και πήρε τα έργα στο λιμάνι», είπε ο Αντώνης, παρουσιάζοντάς τους το σχέδιό του, ενώ άνοιξαν παγωμένες μπίρες να ξεπλύνουν το μεσημεριανό πιόμα. «Υπάρχουν μεγάλες προοπτικές αξιοποίησης όλης αυτής της πλευράς. Θα σας δώσω μερίδια του κτήματος σε συμβολική τιμή, θα μου σπρώξετε τα μετρητά που έχετε, κι ύστερα… θα σας κάνω πλούσιους! Είναι και κάτι κοινοτικά προγράμματα, το ΄χω ψάξει, όλα θα γλιστρήσουν στο βούτυρο».

«Για σιγά, ρε Αντώνη», είπε ο Ευτύχης, ενώ φρόντιζε τα κάρβουνα της ψησταριάς, που δίπλα της περίμενε ένας ταβάς με καμιά δεκαριά αστακουδάκια να δειπνήσουν με κάτι ελαφρύ, πριν πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. «Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κτήματος είναι ακόμη μπερδεμένο. Η χήρα και τα παιδιά της θα το προσβάλουν».

«Τι να προσβάλουν, ρε άσχετε; Περιήλθε στην κυριότητά μου νομίμως εδώ και χρόνια, αφού ο δανειολήπτης αδυνατούσε να εξυπηρετήσει το κεφάλαιο που δανείστηκε… Δάνειο χωρίς υποθήκη ξέρεις να γίνεται; Γίνεται να δανείσεις, χωρίς να εξασφαλιστείς;… Άσε που το χρήμα το ΄θελε για να το χώσει στο Χρηματιστήριο, ο γκαντέμης».

«Και τι σημασία έχει αυτό; Έτσι κι αλλιώς, τα ΄χασε».

«Και φταίω ΄γω που το Χρηματιστήριο βούλιαξε;… Κι αν ανέβαινε κι εκείνος κέρδιζε, τι θα γινότανε; Θα μοιραζόταν μαζί μου τα κέρδη του; Θα μου ΄δινε περισσότερα λεφτά απ΄ όσα μου χρωστούσε; Παραλογίζεσαι μου φαίνεται… Πότε πήρες τραπεζικό δάνειο για τελευταία φορά;».

«Κοίτα, Αντώνη», είπε στυφά ο Ηρακλής, «έγινε καταγγελία απ΄ τη χήρα του μαστρο-Νικόλα, παρουσίασε κι ένα ιδιόχειρο σημείωμα του μακαρίτη, πως τον πίεζες για τα πανωτόκια, κι έτσι υποχρεώθηκε να χάσει το κτήμα. Το βρήκαν στην τσέπη του όταν τον κατέβασαν απ΄ τον γάντζο που πήγε και κρεμάστηκε. Η αστυνομία θα το σκαλίσει, θα το ψάξουνε, υπηρεσιακά, καταλαβαίνεις. Άσε που λένε πως οι κληρονόμοι έχουν μιλήσει με μια μεγάλη τεχνική εταιρεία απ΄ τη Λάρισα».

«Το ξέρω… Και συ βρήκες την ώρα να μας το χαλάσεις… Και τι ζητούν οι Λαρισαίοι στα μέρη μας, βρε χέστη!;.. Όλα είναι νόμιμα. Το ΄χα γερά δεμένο το κτήμα, οι τίτλοι μου δεν πέφτουν με τίποτα. Ξέρεις τι σχέδια έχω γω για την περιοχή; Μονάδα πέντε αστέρων, προβλήτα με παροχή πετρελαίου και νερού, όλα για τους μουστερήδες που θα καταφθάνουν κι εμείς θα τους περιμένουμε και θα εισπράττουμε. Ακόμα κι ελικοδρόμιο σχεδιάζω. Παράδεισο θα την κάνω».

Ο Φώτης πρόλαβε να σκεφτεί, «θα χαλάσουν τα έργα του Θεού για να τα κάνουν Παράδεισο… Δεν πέφτει καλύτερα φωτιά να τους κάψει…», όταν τους είδε ξαφνικά να πετάγονται και να ουρλιάζουν, «τη βάρκα, βρε! Ποιος έλυσε τη βάρκα, γαμώ το κεφάλι μου!» κι άρχισαν να τρέχουν, βούτηξαν μέχρι τα γόνατα κι ο Γιάγκος, που ΄ταν δικιά του, έπεσε με τα ρούχα, προσπαθώντας να πιάσει το λικνιζόμενο σκάφος, που απομακρύνονταν αργά.

Τότε έγινε το κακό.

* * *

«Κι ΄γω σ΄ λέω, κυρ Διοικητά, αν δεν είναι από μάτι, το κακό έγινε γιατί άλλαξ΄ αφέντη ο τόπος. Ξέρω τι σ΄ λέω. Αυτόν τουν κυρ Αντών΄, το πρώτου πράμα πό ΄κανε, αυτός μι τα σχέδια για τουν παράδεισου, ήρθι να μι βρει και μ΄ λέει πόσου νοίκι έδωνες για να βουσκάν τα γίδια σ΄ στο κτήμα; Τ΄ λέου ένα τενεκέ τυρί κι ένα κατσικάκ΄ τη χρονιά. Απ΄ τώρα τα διπλά, μ΄ λέει. Μα… Ξεμά! μ΄ λέει. Ου τόπους άλλαξ΄ αφεντικό κι γω ορίζω τι πλερώνεις, κάμε κουμάντο… Κι τότε είπα, να ρίξ΄ ωτιά ο Θιός να τ΄ς κάψει. Ούλοι. Αλλά το μητάνιουσα, είπα, σαν οι άνθρώπ΄ γίνουντι λύκοι, δεν αλλάζ΄ τίπουτα, είπα, και πήρα ν΄ ανηβαίνω στου μαντρί και τ΄ς άφησα να ψάχνουν τη βάρκα. Είχι αρχίσει κι να σκοτεινιάζ΄ όταν τ΄ς είδα να κουτρουβαλάν σα μαύρα λιθάρια κι φουβήθ΄κα. Σαν καλικαντζαραίοι. Τρουμάρα, ούχ΄ αστεία. Ήταν μαύροι κι κοντοί, να, μισό μπόι ανθρώπ΄. Μαύροι κατάμαυροι. Δαιμόνια. Ροβόλαγαν κατά κάτω κι ένας, τον άκ΄σα, κουπριές, έλιγε, τα φάγατι κι τα ΄πιατι ούλα, για φάτι κι τούτο. Είχα σκιαχτεί τόσου, που ΄γινα ένα με την ελιά. Περάσαν δίπλα κι ούτι μι πήραν χαμπάρ΄, εγώ τ΄ς έβλιπα στου σκουτάδ΄, κρατάγαν όπλα κι άρχισαν να ρίχνουν. Κι ένας άλλους φώναζε “Μ΄νέ Θ΄κέλ” κι ξανάλεγε “μ΄νέ θ΄κέλ”. Παράγγελμα ήτανε, για συνθ΄ματικό;

άντι να καταλάβ΄ς. Μεγάλου το κακό. Είπα έτσι είν΄ ου πόλεμους. Οι άλλ΄ απ΄ κάτ΄ αλλαλιάστηκαν, παράτ΄σαν τη βάρκα κι τρέχαν πάνου κάτου. Ου Αντών΄ς μπήκι στου σπίτι κι έβγαλε ένα ντ΄φέκι και πιστόλια. Πόλεμους σ΄λέω, κύριε Διοικητά. Ένας απ΄ τ΄ς καλικαντζαραίοι έριξε βενζίνη κι ένα σπίρτο στην απ΄θήκη, εκεί που κρατάει τ΄ αφεντικό δυναμίτες για το ψάρεμα κι έγινε, τι να σ΄ πω, λαμπάδιασι ου τόπους. Σαν τ΄ βραδιά τ΄ς Ανάστασης, να μι σχωρέσ΄ ο Θιός. Εδώ Φώτ΄, είπα, θα πιθάνουμ΄ ούλοι κι άρχισα να τρέχου.

Δρόμου που τουν κάνου τρεις ώρις, τουν έκανα σε μ΄σή ώρα».

«Καλά…», είπε ο υπέρβαρος κύριος διοικητής. «Για πες μου, ρε Φώτη, βλέπεις συχνά καλικαντζαραίους;… Εμένα μου φαίνεται σαν να λωλάθηκες, ρε Φώτη, στην ερημιά που κάθεσαι τόσον καιρό. Σε βάρεσαι κι ο ήλιος. Κι αυτά που λες πως άκουσες είναι μαλακίες, κι αυτά που λες πως είδες είναι χειρότερα».

«Ισύ καλά κάν΄ς κι μ΄ τ΄ λες… Κι΄ γω σ΄ είπα, κυρ Διοικητά, αν δεν είνι από μάτι, το κακό έγινε γιατί άλλαξ΄ αφέντη ο τόπος».

Καταξιωμένος και αναγνωρισμένος τεχνίτης της γραφής που όμως διαλέγει τους χαμηλούς τόνους, συγγραφέας των αποχρώσεων που ψηλαφεί τις εναλλαγές της ελληνικής νοοτροπίας, πεζογράφος που έχει εμβαθύνει στην έβδομη τέχνη και έχει συνεργαστεί σε σενάρια κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, Ηπειρώτης που έζησε και εργάστηκε στη Δυτική Ευρώπη στο διάστημα 1962-1975, ο Δημήτρης Νόλλας εμφανίστηκε στα γράμματα το 1974 («Η νεράιδα της Αθήνας») και έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 16 βιβλία (νουβέλες, μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων) ενώ έχει συμμετάσχει σε συλλογικούς τόμους, έχει επιμεληθεί ανθολογίες, έχει κάνει και μεταφράσεις. Φέτος κυκλοφόρησε η νουβέλα του «Ναυαγίων πλάσματα» (Εκδ. Κέδρος) ενώ γνωστότερα έργα του είναι: «Το πέμπτο γένος», «Ονειρεύομαι τους φίλους μου», «Ο τύμβος κοντά στη θάλασσα», «Ο άνθρωπος που ξεχάστηκε», «Τα θολά τζάμια», «Από τη μια εικόνα στην άλλη».

Όλα είναι νόμιμα. Το ΄χα γερά δεμένο το κτήμα, οι τίτλοι μου δεν πέφτουν με τίποτα. Ξέρεις τι σχέδια έχω γω για την περιοχή; Μονάδα πέντε αστέρων, προβλήτα με παροχή πετρελαίου και νερού, όλα για τους μουστερήδες που θα καταφθάνουν κι εμείς θα τους περιμένουμε και θα εισπράττουμε