Δουλοπάροικοι στη Γη της Ευαγγελίας

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΚΑΓΙΕΝ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ
ΤΟΥΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΑΛΗΣΕΙ URΒΙ ΕΤ ΟRΒΙ ΤΗΝ
ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΥΤΥΧΟΥΣ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ. Ο ΕΣΤΙ
ΜΕΘΕΡΜΗΝΕΥΟΜΕΝΟΝ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΛΟΓΗ
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ
Ένα μήνα πριν είχε καεί η μισή Ελλάδα, όμως τη νύχτα εκείνη δεν βρέθηκε κανείς για να τηρήσει έστω και μερικών δευτερολέπτων σιγή για το πένθος που όλοι κουβαλούσαμε μέσα μας. Ρηχή μνήμη, μικροψυχία ή κοινός, κοινότατος κυνισμός δεν έχει σημασία. Ας πούμε ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, οι εκλογές είναι η πεμπτουσία της και το θέσφατο της κάλπης, όποιο κι αν είναι, φτάνει για να θεραπεύσει πάσα νόσον.

Ας πούμε γιατί έτσι πρέπει να λέμε. Δύο χρόνια μετά, εννοείται, κανείς δεν τολμάει να κάνει τον απολογισμό. Δύο χρόνια μετά το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι και πάλι πότε θα κάνει εκλογές, δύο χρόνια μετά ο απολογισμός είναι καταθλιπτικός. Ακόμη και πριν από το ολοκαύτωμα της Αττικής αυτός ο Πρωθυπουργός και αυτή η κυβέρνηση είχαν καταφέρει να μετατρέψουν τη δημόσια ζωή σε μια παρέλαση κυνισμού και ηθικής απαξίωσης, μια ομήγυρη από μετριότητες που δεν έχουν καν την ευφυΐα να δείξουν ότι αναρωτιούνται γιατί βρίσκονται εκεί όπου βρέθηκαν.

Πιάσαμε πάτο; Το εύχομαι γιατί αυτό που μας τρομάζει όλους είναι ο πάτος που κρύβεται κάτω απ΄ αυτόν τον πάτο κι ο άλλος παρακάτω και πάει λέγοντας. Προσωπικά η κατάσταση, εδώ και μήνες τώρα, μου θυμίζει εκείνο το αλήστου μνήμης καλοκαίρι του ΄74. Μια ανύπαρκτη κυβέρνηση, με έναν πρωθυπουργό κρυμμένο κάπου, κι ένας διαλυμένος κρατικός μηχανισμός, ανθρωπάρια που παρακολουθούσαν την καταστροφή να έρχεται και το μόνο τους μέλημα ήταν πώς να σωθούν. Κάθε φορά που ζούμε μια καταστροφή ευχόμαστε να μην υπάρξει άλλη.

«Να φύγετε, να πάτε αλλού»! που λέει και ο γεροντάκος στη διαφήμιση.

Τότε, πληρώνοντας τόσες ζωές και τη μισή Κύπρο, είχαμε τουλάχιστον την παρηγοριά ότι γλιτώσαμε από τη χούντα. Τώρα τι περιμένουμε; Όσο κι αν ο νυν Πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι δεν χρωστάει τίποτε σε κανέναν, το όνομα που φέρει είναι βαρύ και οφείλει να το σεβαστεί. Δεν δικαιούται να συμπεριφέρεται σαν τον τελευταίο μικρομεσαίο κληρονόμο. Ένας ανύπαρκτος Πρωθυπουργός, μια ανύπαρκτη κυβέρνηση, ένας ανύπαρκτος κρατικός μηχανισμός, μια ανύπαρκτη κοινωνία. Τι έχει απομείνει στην Ελλάδα εκτός από το αίσθημα της ανυπαρξίας μας; Ποιος ασχολείται μαζί μας; Μας έλειψε και ο Έκτος Στόλος που τουλάχιστον παλιότερα μας έκανε να αισθανόμαστε σπουδαίοι με τα αεροπλανοφόρα του, τα οποία υποτίθεται πως καραδοκούσαν για να ποδηγετήσουν το ελεύθερο φρόνημά μας και την υπερήφανη ανεξαρτησία του τραχήλου μας.

Κοινωνία πολιτών είπατε; Για ποια κοινωνία, ποιων πολιτών μιλάτε; Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κουρελού από μικρές ή μεγαλύτερες παρέες που τις στηρίζει μόνον το αίσθημα της συνενοχής.

Κοινωνία δουλοπάροικων καλύτερα, για να ακριβολογούμε δηλαδή. Γιατί ο δουλοπάροικος αδιαφορεί για τον δημόσιο χώρο, για τον πολύ απλό λόγο ότι για τον δουλοπάροικο δεν υπάρχει δημόσιος χώρος. Ό,τι ξεπερνάει τα όρια της καλύβας του ανήκει στα περιουσιακά στοιχεία του φεουδάρχη στα οποία συγκαταλέγεται και ο ίδιος εδώ που τα λέμε.

«Εδώ ήταν γη της Ευαγγελίας και να πού καταντήσαμε»! Ποια Βαγγελιώ είχε στον νου του άραγε ο πυρόπληκτος που ζητούσε το δίκιο του από τον δραστήριο ρεπόρτερ; Βαριέσαι και που το σκέφτεσαι ακόμη: πήγαν και έχτισαν στα πρώην καμένα, έκοψαν το δάσος σε οικόπεδα και τώρα ζητούν κάποιον να τους σώσει από τα νέα καμένα που καίγονται για να μπορέσουν κάποιοι άλλοι να κάνουν ό,τι έκαναν κι αυτοί. Ώς πότε θα ακούμε «το ζήτημα είναι να μην καταστραφούν περιουσίες, οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής»; Ποιος θα προστατεύσει τον τόπο της ζωής μας από τους περίφημους «κόπους μιας ολόκληρης ζωής»; Ελάτε τώρα, μη μου πείτε ότι δεν σας πνίγει η δυσωδία της αηδίας; Τουλάχιστον ας μοιραστούμε κι εμείς τη δική μας συνενοχή, τη συνενοχή των μπουχτισμένων, των αηδιασμένων. Είμαστε μια κοινωνία που πάσχει από κίρρωση του ήπατος. Πίναμε τόσα χρόνια μια ευμάρεια που ξέραμε πως ήταν νοθευμένη μπόμπα και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Και ο λογαριασμός κάθε μέρα που περνάει γίνεται και βαρύτερος.

Απαισιόδοξος; Γκρινιάρης; Μα επιτέλους δεν υπάρχει κάποια λύση; Ένας ανασχηματισμός, βρε παιδί μου, μια αλλαγή στην ηγεσία της Πυροσβεστικής, καμιά δεκαριά νομοσχέδια που ακόμη κι αν δεν έλυναν το πρόβλημα θ΄ άνοιγαν κάποιους δρόμους, πέντε υπουργικές αποφάσεις και τρεις βαριές, βαρύτατες επερωτήσεις. Άσε που υποψιάζομαι πως για όλα φταίει εκείνος ο Ρώσος πιλότος του πυροσβεστικού που τον συνέλαβαν στη Ρόδο για μια απλήρωτη κλήση της Τροχαίας. Η Ελλάς, κύριοι, είναι ευνομούμενο κράτος. Ακόμη και όταν το σώμα χάσει τα αντανακλαστικά του τού μένουν οι σπασμοί. Και η δημοκρατία, το είπαμε, δεν έχει αδιέξοδα κι ακόμη κι αν έχει δεν τα αναγνωρίζει, οπότε είναι σαν να μην έχει.

Γι΄ αυτό και κατά βάθος αισιοδοξώ. Γιατί σας διαβεβαιώ ότι μετά τον Αύγουστο έρχεται ο Σεπτέμβριος, ο οποίος, με τον γλυκό καιρό του, θα υγράνει τις ψυχές μας τόσο ώστε στο νοτισμένο χώμα τους να φυτρώσει και πάλι η έξαψη της συλλογικής μας συνείδησης. Θα γίνουν συναυλίες, μην ανησυχείτε, καμία δεν πρόκειται να αναβληθεί, θα νιώσουμε ζεστό ο ένας το χνώτο του άλλου, ο δε Πρωθυπουργός θα κλαύσει- ίνα μη είπω άλλο τι.

Είμαστε μια κοινωνία που πάσχει από κίρρωση του ήπατος. Πίναμε τόσα χρόνια μια ευμάρεια που ξέραμε πως ήταν νοθευμένη μπόμπα