«Δεν θα απολογηθώ επειδή έχω χιούμορ»

Τα 60 είναι μία καλή ηλικία για να εγκαταλείψεις το σινεμά, να αρχίσεις να γράφεις κινηματογραφικές κριτικές και να γίνεις άνθρωπος των γραμμάτων. Όπως επίσης είναι μία καλή περίοδος για να κάνεις οικογένεια, λέει ο Κουέντιν Ταραντίνο που ζει τον πυρετό της δόξας, με μερικά διαστήματα μεγαλομανίας στη διάρκεια των οποίων σκέφτεται μεγαλόσχημα για το έργο του. «Δεν λέω ότι έχω φτάσει στο απόγειο της καριέρας μου. Αλλά νομίζω πως μάλλον θα με θυμούνται σαν έναν άλλο Μπομπ Ντίλαν», δηλώνει από το Λονδίνο λίγο πριν από την πρεμιέρα της νέας του ταινίας «Άδω ξοι Μπάσταρδη».

«Όλες μου οι ταινίες είναι προσωπικές. Αν με γνωρίζεις και διαβάσεις τα σενάρια θα με δεις γυμνό», λέει μιλώντας με το χαρακτηριστικό ρυθμό πολυβόλου, μπερδεύοντας τις λέξεις, παραλείποντας κάποιες από αυτές, κατάλοιπα της παιδικής του δυσλεξίας. Παραδέχεται ότι οι επιθέσεις των κριτικών τον πληγώνουν. Και μία τέτοια πληγή τού προκάλεσαν στο Φεστιβάλ των Καννών όπου παρουσίασε αυτήν την ταινία σατιρίζοντας τους ναζί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. «Η κακόβουλη ή φθονερή κατάληξη μίας φράσης δεν ξεχνιέται. Όμως δεν το παίρνω και πολύ σοβαρά. Αλλά οι αντιδράσεις στις Κάννες ήταν άλλης ποιότητας που στόχευαν εμένα κατευθείαν. Νομίζω ότι αυτή η ταινία είναι το αριστούργημά μου».

Μπορεί να υπερβάλλει, αλλά το πρώτο κεφάλαιο του «Ιnglourious Βasterds» (η ανορθογραφία είναι εσκεμμένη πιθανόν για να το ξεχωρίσει από το φιλμ του Έντσο Καστελάρι «Ιnglorious Βastards» του 1978) είναι το καλύτερο κομμάτι που έχει δημιουργήσει σε ταινία του ο Ταραντίνο. Σκεφτείτε φως σαν από πίνακα Ολλανδού ζωγράφου του 17ου αιώνα, υπόκωφη ένταση στην ατμόσφαιρα και μία σκηνή όπου ο στρατηγός των S S Χανς Λάντα που υποδύεται ο Κρίστοφ Γουόλτζ έχει μπροστά του ένα ποτήρι παγωμένο γάλα και μερικά στριφτά τσιγάρα. Πρόθεσή του να ανακρίνει με ευγενικό τρόπο έναν Γάλλο αγρότη συνεργάτη της Αντίστασης. «Όταν κάνω σωστά τη δουλειά μου, το μόνο που έχω να κάνω είναι να βάλω τους χαρακτήρες που έχω δημιουργήσει να μιλάνε μεταξύ τους. Έγραψα τη σκηνή και μετά ο Κουέντιν ο Συγγραφέας βγαίνει να καθαρίσει λιγάκι τα πράγματα. Αντιδρώ σε αυτή τη γενικευμένη στάση απέναντι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλη αυτή τη θυματοποίηση του πολέμου με τη μουσική από βιολί και το αντιπολεμικό βλέμμα απέναντι σε κάθε κατάσταση. Όμως δεν πρόκειται να απολογηθώ επειδή είμαι αστείος ή επειδή έκανα μία συναρπαστική περιπετειώδη ταινία».

ΙΝFΟ

Η ταινία «Άδωξοι Μπάσταρδη» προβάλλεται από χθες στις αίθουσες.

Με δικά του λόγια

Για τον Μπραvτ Πιτ: «Ήταν κάτι σαν ερωτική σχέση.

Αγάπησε τον ρόλο του Άλντο Ρέιν και έμενε σε αυτόν τον χαρακτήρα όση ώρα βρισκόταν στο γύρισμα. Όταν ήθελα να μιλήσω στον κανονικό Μπραντ, έπρεπε να τον πετύχω στο τροχόσπιτό του την ώρα του μακιγιάζ. Ως δημιουργός του Άλντο ήταν υπέροχο να κυκλοφορείς με το δημιουργημά σου στη διάρκεια όλης της ημέρας».

Για την εκδίκηση: «Είναι διασκεδαστικό να βλεπεις τους Εβραίους να εκδικούνται τους ναζί. Συνήθως έχουμε δει την αντίθετη πλευρά αυτής της ιστορίας σε σημείο ναυτίας».

Για τη χρήση υποτίτλων: «Οι Αμερικανοί θεατές είναι συνηθισμένοι σε ταινίες όπου η Βασιλική Σαιξπηρική Ακαδημία διοικούσε το Γ΄ Ράιχ».