[ Πρόσωπα ] ΖΥΛΙΕΤ ΓΚΡΕΚΟ «Ο Μάιλς είναι ο καλύτερος»

«Εδώ και 60 χρόνια ασκώ ακριβώς το ίδιο επάγγελμα: ερμηνεύτρια. Το θέαμα είναι οι λέξεις, τα τραγούδια. Προσπαθώ να είμαι λαμπερή για να υπηρετήσω τις συνθέσεις άλλων. Παλεύω για να κυριαρχήσει η ποίηση στον δρόμο.

Αγαπώ την τζαζ. Ωστόσο δεν αναζητώ την έμπνευση στα βάθη αυτής της υπέροχης αφροαμερικανικής κουλτούρας. Βάζω στα κομμάτια ένα προσωπικό σημάδι. Αυτό που είμαι. Αυτό που μπορώ. Το καλύτερο που μπορώ. Από την άλλη, όλοι αυτοί που αγαπώ κολυμπούν σ΄ αυτή τη μουσική. Θαυμάζω απεριόριστα τους τζάζμεν.

Ο Μπορίς Βιάν ήταν ένα υπέροχο πλάσμα! Και πόσο όμορφος! Πρώτα εμφανισιακά. Ήταν ο πιο τρυφερός, ο πιο γλυκός, ο πιο περιποιητικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Είχε μια τεράστια καρδιά. Απέπνεε φινέτσα και ευφυΐα… και μια παιδική αγριάδα. Τον θεωρούσα μεγάλο αδελφό μου. Είχε υπάρξει και ψυχίατρός μου. Και μάλιστα αποτελεσματικά. Από την Κατοχή, είχα σταματήσει να μιλάω. Μου ξανάδωσε τη ζωή μετά την Απελευθέρωση. Με έβγαλε από μια εσωτερική φυλακή.

Για μένα όλοι οι τζάζμεν είναι καταπληκτικοί, στο ίδιο επίπεδο. Εκτός από τον Μάιλς Ντέηβις. Αυτός είναι ο καλύτερος. Τον βάζω στην κορυφή. Είναι η ζωή μου… Όταν συναντηθήκαμε ήμασταν κι οι δυο πολύ νέοι. Έπαιζε στην αίθουσα Πλεγιέλ. Η γυναίκα τού Μπορίς, η Μισέλ Βιάν, με είχε βάλει μέσα από τα παρασκήνια, γιατί ήμουν άφραγκη. Τον έβλεπα προφίλ, πολύ ωραίο πρόσωπο. Έπαιζε είτε γερμένος μπροστά είτε γερμένος πίσω. Πολύ. Ήταν παράξενο. Αισθανόμουν μια αρμονία ανάμεσα στο πρόσωπο, την κίνηση και τον ήχο της τρομπέτας. Έπαιζε στην αυλή των μεγάλων. Βγήκαμε όλοι μαζί για δείπνο. Δεν μιλούσα τη γλώσσα του, ούτε αυτός τη δική μου. Και να… το θαύμα του έρωτα! Ο Μάιλς ήρθε σ΄ ένα ρεσιτάλ μου πολύ αργότερα, στη Νέα Υόρκη. Είχα μια σουίτα στο Ουώλντορφ- Αστόρια. Ήρθε για να δειπνήσουμε στο εστιατόριο στην κορυφή του κτιρίου. Για να μη μοιάζω με πουτάνα που έχει βγει μ΄ έναν μαύρο, έφερε και τον πιανίστα Τζον Λιούις με τα δύο παιδιά του. Πέρασαν έναν γολγοθά στο ασανσέρ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω την έκφραση απελπισίας του μετρ όταν μπήκαμε. Ο σερβιτόρος χρειάστηκε δύο ώρες για να μας σερβίρει τα φαγητά- στην πραγματικότητα μας τα πέταξε στο τραπέζι σαν να ήμασταν σκυλιά που θα τον δάγκωναν. Ο Μάιλς δεν άντεχε να παρευρίσκομαι σε τέτοιες σκηνές ρατσισμού. Ντρεπόταν για τη χώρα του».

(Αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε στον Μπρυνό Πφεφέρ της «Λιμπερασιόν» η Ζυλιέτ Γκρεκό, έπειτα από ένα θριαμβευτικό ρεσιτάλ της την Κυριακή στο Μόντρεαλ. Σύντροφος του Μάιλς Ντέηβις και «μούσα του Σαιν-Ζερμαίν ντε Πρέ», η γυναίκα που στα 20 της ερμήνευε ντυμένη στα μαύρα στο θρυλικό «Ταμπού» τραγούδια των Φερρέ, Μπρασένς, Βιάν, Κενώ, Μπρελ, Πρεβέρ, Σαρτρ και Ντυράς, εξακολουθεί στα 82 της να ενθουσιάζει το κοινό.)