Φύσει αδύνατον ο Δημητράκης

ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΥΘΕΙ ΜΟΝΟ ΣΠΟΡΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΤΕΙΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ. ΕΚΤΟΣ ΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΦΗΓΗΘΕΙ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΜΑΣ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ «ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ». ΚΑΛΕΣΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΚΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣ ΓΡΑΦΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΥΠΩΣΟΥΝ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ. ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΚΑΝΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Η ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟΣΟ ΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥΣ. ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ, ΑΝΑΚΑΤΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΙ, ΟΙ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ, ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΟΛΛΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, ΚΑΛΛΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ, ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ.

– Σας τηλεφωνούμε από τη ΓΑΔΑ.

– Και τι εμπορεύεστε;

– Από τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, κύριε!, αυστηροποιήθηκε ξαφνικά η φωνή και συνέχισε: «είστε ο πατέρας του Δημητρίου Μ… του Κ.,»;

Ήταν οι μέρες του ασυγκράτητου ξεσηκωμού της νεολαίας και των τυφλών καταστροφών.

Όποια συνετή οικογένεια είχε τα παιδιά της έξω από το σπίτι έπρεπε οπωσδήποτε να ανησυχεί, εκτός από την οικογένεια του Κ.Μ. γιατί η κόρη του μόλις στολίστηκε και μόλις βγήκε με κατεύθυνση προς Κηφισιά και ο Δημητράκης που έλειπε ήταν φύσει αδύνατον να μπλέξει.

– Κύριε Μ., ο γυιος σας συνελήφθη και παραπέμπεται για τρία κακουργήματα.

– Θα είναι κύριέ μου συνωνυμία. Αποκλείεται ο γυιος μου. Είναι φύσει αδύνατον…

– Κύριέ μου, ας μην επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, τον ξέρετε το γυιο σας. Είναι αυτός που είναι.

«Γυναίκα, το παιδί!», έκανε ο πατέρας πριν χλωμιάσει και σωριαστεί. Όταν εκείνος άνοιξε τα μάτια, έσκασε ένα αψυχολόγητο μειδίαμα μωρού προς τη γυναίκα του. Τον άκουσε να ψιθυρίζει:

«Πιάσαν τον Δημητράκη, τον έχουν στην Ασφάλεια».

Ο Κ.Μ. ήταν ένας ήρεμος, καλός πατέρας και ως καλός πατέρας δεν ήξερε τίποτε για τα παιδιά του. Ώς χθες βράδυ έβλεπαν μαζί οικογενειακώς καταστροφές και πυρκαγιές στα κανάλια, και όλο αυτό το μασκοφορεμένο λεφούσι των κωλόπαιδων, κάτι μπασμένα δηλαδή που μπαινόβγαιναν σαν σφήκες στη φωλιά τους, στην αυλόπορτα του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστη μίου πετώντας πέτρες και μολότοφ. Ο Κ.Μ. δεν μπορούσε να κατανοήσει τι ακριβώς είναι αυτό το άσυλο.

Δεν μπορούσε να κατανοήσει πώς μετά από δυο, τρεις σειρές τσιμεντόπλακες πεζοδρομίου αρχίζει ένα άλλο απροσδιόριστο, παντοδύναμο κράτος, σα να είναι το άσυλο μια γυάλινη περίφραξη που ανοιγοκλείνει με φωτοκύτταρα και τα μεν παιδιά τ΄ αφήνει να μπαινοβγαίνουν και οι αστυνομικοί σκοντάφτουν και κλείνονται απέξω. Σκεφτόταν τρόπους, ήθελε να τους εισηγηθεί στην ηγεσία της Αστυνομίας, ώστε να μπορούν οι αστυνομικοί να ξεπεράσουν νομότυπα αυτό το παραφυσικό εμπόδιο του ασύλου. Μια ιδέα του ήταν να κατασκευασθούν τεράστια συρματόδιχτα, να τα πετάνε οι αστυνομικοί στον χώρο των συγκεντρωμένων αναρχικών, όπως πετάνε οι ψαράδες τον πεζόβολο, να τους πιάνουν στο δίχτυ και να τους τραβούν έξω από το άσυλο, εκεί να… ξεψαρίζουν, να τους έχουν παγιδευμένους μέσα στα δίχτυα σαν αστακούς και καβούρια, να τους βγάζουν τις κουκούλες, να τους φωτογραφίζουν ώστε τα Δικαστήρια να έχουν ακλόνητα στοιχεία εις βάρος των κατηγορουμένων και να μην καταφεύγουν στη φοβική και βολική απόφαση της απαλλαγής λόγω αμφιβολιών. Όμως τα τελευταία βράδια έβλεπε τον Δημητράκη κάπως αντιδραστικό. Αντιμιλούσε στον πατέρα.

– Μπαμπά, πρέπει να αλλάξει η κοινωνία.

– Για σένα τα σκέφτομαι αγόρι μου, να μπορείς να περνάς από τους δρόμους χωρίς σπασμένα τούβλα και να μη σου πέσει και καμιά βιτρίνα στο κεφάλι.

Μα σήμερα άκουσε ότι ο γιος του διώκεται για τρία κακουργήματα! Δεν μπορούσε να το φαντασθεί. Στρεφόταν στη σαστισμένη γυναίκα του, της έσφιγγε το μπράτσο και της ψιθύριζε με έκπληξη «πω…πω… γυναίκα! Το περίμενες ποτέ; Ο Δημητράκης μας διώκεται για τρία κακουργήματα!». Ήταν απροσδιόριστη η συναισθηματική του κατάσταση. Αν κάποιος δεν άκουγε τη λέξη «κακουργήματα» θα φανταζόταν ότι αυτός ο πατέρας καμαρώνει για τρία αθλητικά μετάλλια του γιου του, τρία μεταπτυχιακά κ.τ.λ.! Χώθηκαν με τη γυναίκα του στο αλαφιασμένο πλήθος των γονέων, των συγγενών, των συνηγόρων που συνωστίζονταν στα σκαλιά του Αστυνομικού Μεγάρου. Έμπαιναν κι αυτοί στις συζητήσεις της οργής, του πανικού, συμμετείχαν στην έξαψη των άλλων γονέων για τα παιδιά τους που έχουν συλληφθεί χωρίς στοιχεία καθώς τυχαία περνούσαν κοντά στα επεισόδια.

– Γιατί κρατείται το παιδί σας; του είπε αυστηρά κάποιος γονέας σαν να τον ανακρίνει.

– Δεν ξέρω. Για τρία κακουργήματα μου είπαν.

– Καημένε, κι ένα του φτάνει!

– Για τρία, για τρία, είναι βέβαιο.

– Μα τι έκανε αδερφέ μου ο δικός σου; Αναποδογύρισε όλη την Αθήνα;

Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει ο Δημητράκης που να είναι τόσο βαρύ ώστε να διώκεται σε βαθμό κακουργήματος; Τουλάχιστον ώς χθες το βράδυ που έβλεπαν μαζί καταστροφές στα κανάλια αυτό που μπορούσε να κάνει ήταν να σκοτώνει έντομα. Το έκανε όμως με τέτοια δεξιοτεχνία ώστε όσες μύγες είχαν απομείνει στο σπίτι είχαν γίνει ευφυέστατες και σχεδόν ακίνδυνες από τον τρόμο που τους προκαλούσε ο Δημητράκης. Ήξερε να χειρίζεται αποτελεσματικά τη μυγοσκοτώστρα. Καμιά μύγα δεν του γλίτωνε κι αυτό είχε την εξήγησή του. Τα χέρια του παιδιού ήταν στρεβλά σαν κλαδιά και για να κινηθούν, τουλάχιστον το δεξί- όσο μπορούσε να κινηθεί- έπρεπε να περάσει πίσω από τον σβέρκο λόγω της σπαστικότητας. Οι μύγες είχαν στο DΝΑ της φυσικής τους άμυνας τη γενετική πληροφορία ότι κανένα ανθρώπινο χέρι που θέλει να τις χτυπήσει δεν περνάει πρώτα από το σβέρκο! Έτσι τις αιφνιδίαζε στον χώρο και στον χρόνο. Τις έκανε λειώμα και δεν ήξεραν από πού τους ήρθε. Όσο ατροφικά ήταν τα πόδια του που σχεδόν πάλλονταν στο υποπόδιο του αμαξιδίου, τόσο τα μπράτσα του παιδιού είχαν θεριέψει από τη συνεχή άσκηση της κατρακύλας του αμαξιδίου. Δεν φανταζόταν ο πατέρας πως το παιδί τους που κάθε βράδυ κάποιος από τους γονείς έπρεπε να κοιμάται στο κρεβάτι του για να το γυρίζει τακτικά από το άλλο πλευρό, μπορούσε να βελτιωθεί σωματικά εντός μιας ημέρας και να εξελιχθεί… εις βαθμόν κακουργήματος. Κάποιοι από τους συμμαθητές του σίγουρα τον πήραν στο λαιμό τους, κάποιοι τον εξώθησαν σε ακατανόητες έκνομες ενέργειες. Ως πιθανότερη ηθική αυτουργό υποπτευόταν την Κλειώ που του τηλεφωνούσε τώρα τελευταία πέντε, έξι φορές την ημέρα. Αυτή ήταν που μάλλον φανταζόταν με το φουσκωμένο μυαλό της ότι μπορεί μέσα απ΄ αυτές τις ταραχές να εξελιχθεί σε Δαμανάκη και σε σαράντα χρόνια θα βλέπει η τότε νεολαία στις οθόνες μια ώριμη Κλειώ με ρυτίδες γύρω από το στόμα και μόνιμη συγκίνηση στα μάτια και θα πληροφορούνται τα τότε παιδιά ότι στα ηρωικά Δεκεμβριανά του έτους 2008 η Κλειώ έκανε αυτά, αυτά κι αυτά… και συνεπώς είναι ηρωίδα. Κι αν της βγει της Κλειώς θα ζήσει τη ζωή της με δόξες και τιμές χωρίς επαγγελματικές αγωνίες.

Όλες αυτές τις κρίσιμες ημέρες συνεδρίαζαν στα σχολεία τα στρατηγεία των μαθητών και των φοιτητών. Πρώτος το πέταξε ο Χρήστος: «Να χρησιμοποιήσουμε τον Δαρείο, βρε παιδιά!». Τον Δημητράκη τον έλεγαν στο σχολείο Δαρείο γιατί κάποιος τον ταύτισε με μια εικόνα της Ιστορίας όπου ο Αλέξανδρος επιτίθεται στον Δαρείο και εκείνος με γουρλωμένα μάτια- σαν του Δημητράκη- κάθεται στο άρμα του, όπως ο Δημητράκης κάθεται στο καροτσάκι του. Τον φώναξαν στη σύσκεψη και του έδωσαν ρόλο και κύρος. Αυτός θα μετέφερε τις μολότοφ με το καροτσάκι του και θα τις σκέπαζε με την κουβέρτα που είχε για τα πόδια του. Θα διέσχιζε τις γραμμές του εχθρού χωρίς υποψία και έλεγχο. Θα τους άναβαν όλους τους μπάτσους σαν πασχαλιάτικες λαμπάδες. «Ο κόσμος επιτέλους πρέπει ν΄ αλλάξει» φώναζε η Κλειώ «και εσύ γιατί να είσαι με τέτοιο καροτσάκι χειροκίνητο. Θα πρέπει το ΙΚΑ να σας δικαιολογήσει ένα σύγχρονο ηλεκτροκίνητο με μπαταρίες, να μην τρως τα χέρια σου… σπρώξε και σπρώξε».

Κυρίως τις Πέμπτες γίνονταν οι σοβαρές μάχες μετά τα Πανεκπαιδευτικά Συλλαλητήρια. Στη μάχη της τρίτης Πέμπτης έλαβε μέρος και ο Δημητράκης. Δεν ήταν όμως ένας Δαρείος έντρομος μπροστά στον Μ. Αλέξανδρο, αλλά επετίθετο κατά μέτωπο. Τρόπος του λέγειν, ο λόχος του 6ου Λυκείου ήταν ακαταμάχητος, είχε πεζικό και άρμα μάχης! Επικεφαλής το άρμα του Δαρείου. Πλησίαζε ριψοκίνδυνα τις δυνάμεις των ΜΑΤ, αλλά όμως με τέτοια δεξιότητα και ταχύτητα τους ξέφευγε αφού πρώτα κατόρθωνε και τους κοπανούσε πότε στις μπότες, πότε στις ασπίδες με ένα δοκάρι που κρατούσε στο δεξί χέρι, μια δεξιότητα που θύμιζε σλάλομ σκιέρ που περιστρέφεται δίπλα από τα σημαιάκια, τα χτυπάει και απομακρύνεται ακάθεκτος. Τους αιφνιδίαζε τους μπάτσους με τον ίδιο τρόπο που αιφνιδίαζε τις μύγες.

Ο Δαρείος χωρίστηκε από την ομάδα, έγινε αυτόνομος, κατέβαινε την Πανεπιστημίου και τσάκιζε βιτρίνες. Τις χτυπούσε με τόση παράδοξη επιδεξιότητα και τις τσάκιζε σαν κρυστάλλινα ποτήρια που τσουγκρίζονται σ΄ ένα έξαλλο γλέντι. Τον μπλόκαραν τελικά στην είσοδο του Μετρό στην Πανεπιστημίου. Προσπάθησε παράτολμα να κατεβεί από τις σκάλες και το αμαξίδιο ανατράπηκε και τον έχυσε έξω. Ήταν εκεί ο Δαρείος με τα λιγνά, στρεβλωμένα χεροπόδαρά του σαν ένα φυτό με τις ριζούλες του που χύθηκε έξω από την τσακισμένη γλάστρα του. Το καρότσι συνέχισε να κατεβαίνει χοροπηδηχτά τις σκάλες και όποιος είδε την ταινία της εξέγερσης του «Θωρηκτού Ποτέμκιν» θα έκανε αμέσως τον συνειρμό. Αν και ήταν το παιδί χύμα κάτω στα σκαλοπάτια, εντούτοις δυσκολεύτη καν να τον συλλάβουν, προβληματίζονταν τα ΜΑΤ πώς κι από πού να τον κρατήσουν. Τελικά τον μετέφεραν και τον πέταξαν στην κλούβα.

Κάποια φωνή από τα μεγάφωνα της Γενικής Ασφάλειας φώναξε αν υπάρχουν εκεί συγγενείς του Δημητρίου Μ. του Κ… Πλησίασε στην είσοδο ο πατέρας, άφησε την ταυτότητά του. Τον έστειλαν στον 6ο όροφο, στο γραφείο 607 που ήταν Γραφείο κάποιου Αστυνομικού Διευθυντή.

– «Ποιος είσαι;» τον αποπήρε ο αξιωματικός με τα πολιτικά.

– Ο πατέρας του Δημητρίου Μ…

– Να το χαίρεσαι το βλαστάρι σου.

– Γιατί κατηγορείται, κύριε Διοικητά. Επιτέλους θέλω να ξέρω.

– Δεν κατηγορείται για τίποτε. Και στο δικαστήριο να τον πάμε ποιος θα μας πιστέψει ότι έκανε όλα αυτά τα κατορθώματα. Εμείς θα γίνουμε ρεζίλι.

– Μα, κύριε Διοικητά, αν έκανε κακουργήματα να πληρώσει. Να αναλάβει τις ευθύνες του. Είναι ολόκληρος άντρας.

-Βρε, άει στο διάολο από δω πέρα που είναι ολόκληρος άντρας, πήγαινε στο 623 να τον μαζέψεις και πες μας κι ένα ευχαριστώ.

Αυτή την προσβολή ποτέ δεν θα την ξεχάσει.

Με λυμένα πόδια πήγε στο 623 του ίδιου ορόφου. Του άνοιξε ο φρουρός. Ο Δημητράκης ήταν στοιβαγμένος μαζί με πολλά άλλα τρομαγμένα παιδιά, δεν τον εντόπιζε στο σωρό. Του φώναξε εκείνος: «Μπαμπά! Τους γάμησα σήμερα τους μπάτσους. Διώκομαι για τρία κακουργήματα!». Ο πατέρας δεν προχώρησε προς το εσωτερικό της αίθουσας. Έβλεπε το κεφάλι του παιδιού του, ένα κεφάλι σαν όλων των παιδιών που κάθονταν στο δάπεδο. Ο φρουρός τον σκούντησε να συντομεύει. Δεν τον υπάκουσε. Ήταν σαν υπνωτισμένος και κοίταζε αρκετή ώρα το κεφάλι του παιδιού, ένα κεφάλι ισοϋψές με όλων των άλλων παιδιών. Φώναξε τελικά:

– Δημητράκη, έλα, φεύγουμε.

– Δεν γίνεται, μπαμπά, διώκομαι για τρία κακουργήματα.

– Σήκω, παιδί μου, δεν διώκεσαι.

Άκουσε το γοερό κλάμα του παιδιού «Γιατί μπαμπά;».

Περίμενε ο πατέρας αρκετά μήπως επιτέλους το παιδί σηκωθεί, περπατήσει ώς τη δική του θέση, εκεί θα το χτυπούσε στην πλάτη, θα του έδινε κουράγιο. Συνειδητοποίησε όμως ότι αυτό ήταν αδύνατο, φύσει αδύνατον να σηκωθεί το παιδί από το δάπεδο με τις δικές του δυνάμεις. Διαλέγοντας τόπο με τα πόδια του ανάμεσα στα τεντωμένα πόδια των άλλων παιδιών πλησίασε, έκανε κάτι που έκανε καθημερινά ολόκληρα χρόνια, γονάτισε σαν την γκαμήλα και βοήθησε με τις κατάλληλες στερεότυπες κινήσεις το παιδί να τον ιππεύσει. Τον σήκωσε στη ράχη. Του φάνηκε απόψε αφύσικα βαρύς, ασήκωτος. Του βγήκε από πολύ βαθιά ένα «αχ!». Αγκομάχησε. «Αχ! βάρυνες παλικάρι μου, έγινες ολόκληρος άντρας πια…».

Ο Δημητράκης ήταν στοιβαγμένος μαζί με πολλά άλλα τρομαγμένα παιδιά, δεν τον εντόπιζε στο σωρό. Του φώναξε εκείνος: «Μπαμπά! Τους γάμησα σήμερα τους μπάτσους.
Διώκομαι για τρία κακουργήματα!».

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης γεννήθηκε το 1951 στο χωριό Γρανίτσα Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Από το 1977 είναι δικηγόρος στην Αθήνα. Από τις Εκδ. Καστανιώτη κυκλοφόρησαν ανάμεσα σε άλλα το μυθιστόρημα «Το ασημόχορτο ανθίζει» και η ποιητική σύνθεση «Μήδεια», μια αιρετική εκδοχή του γνωστού μύθου. Το τελευταίο του βιβλίο «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή» κυκλοφόρησε φέτος από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.