… «Το όνομα του Πατέρα»

Αν όντως ο πατέρας πρέπει απλώς να φαίνεται στα μάτια των παιδιών και των άλλων, αλλά να μην εισακούεται ποτέ- κι αυτό είναι το μυστικό της οικογενειακής ζωής, σύμφωνα με τον Όσκαρ Ουάιλντ, ο οποίος σημειωτέον κατά τον Μπόρχες έχει πάντα δίκιο- τότε και ο Ύψιστος των πατέρων στη συνείδηση των ανθρώπων πιθανότατα πολλές φορές να αντιμετωπίζεται ανάλογα. Την καχεξία και την ειδικότερη αβελτηρία του πολιτισμού, την οποία με έξοχο τρόπο υπομνημάτισε ήδη ο Φρόυντ, την επανεξετάζει σήμερα ο καθηγητής Θάνος Λίποβατς ( Το όνομα του Πατέρα και η δυσφορία μέσα στον πολιτισμό, Εκδ. Πόλις).

Λαμβάνοντας υπόψη και την παράπλευρη σκέψη του Λακάν, η οποία εστιάζει το επαγγελματικό της ενδιαφέρον στον εμβληματικό, πρωταρχικό λόγο και το Όνομα του Θεού, η ανάλυση εξειδικεύεται, κατά τρόπο σχολαστικό αλλά και συναρπαστικό ταυτόχρονα, στην ανάδειξη των όρων και των παραμέτρων εκείνων που συνδέονται άμεσα με την πρόοδο του μονοθεϊσμού, την παλινδρόμηση του υπερ- εγώ, το υψηλό στην Ηθική και τα όρια του Πολιτικού. Εκτίθεται αντίστοιχα η ατμόσφαιρα και το γενικότερο συγκινησιακό – συγκρουσιακό κλίμα, που περιβάλλουν, ενίοτε ασφυκτικά, τη λεγόμενη ύστερη νεωτερικότητα. Στον βαθμό που μάς αφορούν άμεσα τόσο η ραγδαία απομάγευση του κόσμου, ο οποίος εκτός των άλλων καταδυναστεύεται από τις εγγενείς, αθεράπευτες έως σήμερα αντιφάσεις του, όσο και oι συνέπειες από τη λατρεία ενός επικυρίαρχου λόγου, ο οποίος όμως δεν διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια για να δρα ως Λόγος, εργασίες όπως αυτή (Εκδόσεις Πόλις) θα πρέπει να προσεγγίζονται με τη δέουσα προσοχή. Ο Γιώργος Βέης είναι ποιητής