O βάλτος του ελληνικού σινεμά

ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ ΜΙΑΣ- ΔΥΟ ΤΑΙΝΙΩΝ ΠΟΥ
ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ
ΔΩ, ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΠΩΣ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ
ΣΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ
ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΤΗΣ ΘΑ
ΓΡΑΨΕΙ ΜΕ ΦΩΤΕΙΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ: ΕΝΘΑΔΕ
ΚΕΙΤΑΙ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΣΙΝΕΜΑ!
Ύστερα από εμπειρία φεστιβάλ πολλών χωρών, όπου βλέπεις δεκάδες ταινίες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Καλές, μέτριες, κακές. Όλες όμως είναι σωστές. Με επεξεργασία τεχνική, με ερμηνείες αξιοπρεπείς και με σενάρια της προκοπής. Δηλαδή με αρχή- μέση- τέλος. Τόσο απλό στο εξωτερικό τόσο σπάνιο για το καφενείο το ελληνικό.

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία σαν copy/paste της προηγούμενης χρονιάς. Μόνο που ο πήχυς φέτος κατέβηκε στον πάτο και σωριάστηκε για τα καλά. Πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ η παντελής περιφρόνηση προς την κοινωνία. Είτε ως πηγή έμπνευσης, δηλαδή κοινωνική ευαισθησία, είτε προς το κοινό. Προς κάθε κοινό. Άπαντες σχεδόν έκαναν ταινίες τον προσωπικό τους σανό. Απίστευτο. Και σας βεβαιώ. Δεν υπάρχει πουθενά

Καμιά εθνική κινηματογραφία δεν δείχνει τόση περιφρόνηση προς την κοινωνία

εθνική κινηματογραφία που να δείχνει τόσο απροσμέτρητη περιφρόνηση προς την κοινωνία. Η Ελλάδα καίγεται και ο ατάλαντος χτενίζεται.

Δεύτερο παγκόσμιο ρεκόρ: ολοκληρωτικός κινηματογραφικός αναλφαβητισμός. Είτε στον χειρισμό της μηχανής είτε στον πλανάρισμα των σκηνών, στην καθοδήγηση των ηθοποιών, στο μοντάζ, στους ρυθμούς σε όλο το φάσμα της επεξεργασίας, τεχνικής και ουσιαστικής. Δηλαδή, ταινία γιοκ. Τρίτο ρεκόρ: παντελής απουσία πρωτότυπων ιδεών, συγκροτημένων σεναρίων, αφηγηματικών ιστοριών και διαλόγων αληθινών. Υπήρχαν φορές που δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει και γιατί, διάολε, δημοσίως να διασυρθεί κάνοντας μια αρλούμπα κινηματογραφική.

Αλλά για να μην αδικώ κανέναν, το σινεμά δεν είναι εξαίρεση μιας χώρας μοναδικής. Σε μια Ελλάδα όπου τίποτα δεν λειτουργεί, όπου η παραλυσία είναι γενική και όπου παιδεία και πολιτισμός είναι πράγματα χωρίς στοιχειώδη κατοχύρωση και τρόπος ζωής του καθενός, πώς μπορεί κάποιος να απαιτεί από τον οποιονδήποτε να δημιουργεί κινηματογραφία σοβαρή; Αγαπητοί μου, ένα είναι το γεγονός: αναλφαβητισμό μαθαίνουμε, αναλφαβητισμό προσφέρουμε. Απλό. «Αθανασία» Δραματική ηθογραφία του Παναγιώτη Καρκανεβάτου. Όλα λάθος. Ποιος είναι ο άξονας; Όλοι! Ποια η ενδυματολογία στην Ελλάδα του 1978; Το τσεμπέρι και η στολή Αμαλίας. Ποιοι οι ρυθμοί; Το αργόσυρτο, απέραντο κενό. Ποια η μουσική; Μια λύρα με στριγγιά φωνή. Καλά, δεν είδε την «Γυναίκα του Ζιλ»; Κρίμα το λαμπερό πρόσωπο της Μαρίνας Καλογήρου. Μπροστά σ΄ αυτό το φιλμ η «Μαρία Πενταγιώτισσα» είναι διαμάντι μοναδικό. «Τρυφερότητα» του Παναγιώτη Καραμήτσου. Κακοφτιαγμένο, ρακένδυτο και φτωχό. Όμως αυτό το μειράκιον, για το οποίο ουδείς είχε πει μια κουβέντα της προκοπής, διαθέτει δύο χαρακτήρες και δύο καλές ερμηνείες. Τηρουμένων των αναλογιών, τις καλύτερες από τον γυναικείο πληθυσμό. Ρασμί Σούκουλη και Αλεξάνδρα Παυλίδου. Χίλιες φορές αυτό από το σοβαροφανές «Τρεις στιγμές».

«Τρεις στιγμές» του Πέτρου Σεβαστίκογλου: Άρες, μάρες, κουκουνάρες. Σα να βλέπεις θεατρική παράσταση με τη λαίδη να λέει στον λόρδο σύζυγο: Μy dear, it΄s tea time. Πληξάρα και παλτό άνευ ορίων.

«Το βουνό μπροστά» του Βασίλη Ντούρου: Ίχνος αισθητικής και επεξεργασμένης τεχνικής. Όμως τουλάχιστον διαθέτει στοιχειώδη ιστορία και κάποιο ευαίσθητο, κοινωνικό σκοπό.

«Ο αρσιβαρίστας και ο Άγγελος» της Ελένης Αλεξανδράκη: Ακόμα ψάχνω να βρω το κίνητρο το αληθινό. Γιατί έκανε στον εαυτό της τέτοιο κακό; Αν υπήρχε αληθινό Κέντρο Κινηματογράφου, τότε το σενάριο θα επέστρεφε στη συγγραφέα με την αιτιολογία «σε προστατεύουμε από δημόσιο διασυρμό». Ας είναι καλά οι παρέες, οι επετηρίδες και ο Σοφιανόπουλος.

«Κάτω από το μακιγιάζ σου» του Βαγγέλη Σεϊτανίδη Α, κάτι γίνεται εδώ. Τουλάχιστον η Άριελ Κωνσταντινίδη, η Σοφία Χρυσοχοΐδου, η Βάνια Πεφάνη και η Καίτη Παπανίκα προφυλάσσουν τα ονόματά τους. Τηρουμένων των αναλογιών, οι ερμηνείες τους καλύτερες από εκείνες σε ταινίες πρωτοκλασάτων ονομάτων. «Προς το παρόν» του Αντώνη Καλογιάννη: Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Με ξεπερνάει. Δεν είναι δυνατόν. Αλλά είναι δικό του, με δικά του λεφτά και δεν είναι φιλαράκι κάποιας παρέας με γλείψιμο και κρατικά λεφτά.

«Carousel» του Σταμάτη Τσαρουχά: Μεταξύ τηλεταινίας και μη τηλεταινίας.

«Without» του Αλέξανδρου Αβρανά: Μια ατελείωτη παρέλαση εξαιρετικών slides. Σενάριο χωρίς ιστορία και ιστορία χωρίς πλοκή και ουσία. Στην πραγματικότητα, ταινία μόλις 40 λεπτών. Όμως για να μην τον αδικώ, ο Αβρανάς έχει βλέμμα σκηνοθετικό.