«Είμαστε λαός αντιερωτικός»

Η φύση του έρωτα, «ο οργασμός ως θρησκευτική υπέρβαση», και η αληθινή επιθυμία των φύλων κρύβονται «Μέσα στο δάσος» του Άγγελου Φραντζή, ένα ελληνικό «Βlair Witch Ρroject»
Δύο αγόρια και ένα κορίτσι χάνονται «Μέσα στο δάσος» και ζουν ένα άγριο υπαρξιακό, ερωτικό παραμύθι… Και μέσα από αυτό το ταξίδι στη φύση «ανακαλύπτουν τα όρια της σεξουαλικότητάς τους, τη σύγχυση των φύλων και τους ανελέητους μηχανισμούς της επιθυμίας. Σε έναν χώρο αποκομμένο από οτιδήποτε άλλο. Χωρίς καμία άλλη ανθρώπινη παρουσία. Όπως στα παραμύθια. Όπως στον έρωτα», λέει ο Άγγελος Φραντζής για τη νέα, τρίτη, ταινία του, μετά το «Ρolaroid» και «Το όνειρο του σκύλου».

«Η συναισθηματική ενηλικίωση είναι μια περιπέτεια στο άγνωστο, μοιάζει με τα παραμύθια όπου τα παιδιά χάνονται στο δάσος, ή καλύτερα εγκαταλείπονται στο δάσος», εξηγεί ο σκηνοθέτης. Και πάει ακόμα πιο πέρα τονίζοντας: «Κάθε ερωτική σχέση αντανακλά και επαναλαμβάνει με διαφορετικό τρόπο αυτό το τραυματικό συναίσθημα της στέρησης της ένωσής μας με το όλον. Η φύση του έρωτα είναι ψευδής».

ΙΝFΟ

Το υπαρξιακό, ερωτικό παραμύθι «Μέσα στο δάσος» του Άγγελου Φραντζή θα αφήσει τις κλασικές αίθουσες προβολής, για ανορθόδοξες προβολές σε γκαράζ, συνεργεία, αλάνες με ζωντανή μουσική και χάπενινγκ.

Οι ήρωές σου κάνουν αυτό το προσωπικό ταξίδι στις αισθήσεις, εσύ τι συμπεράσματα έβγαλες από αυτό το ταξίδι;

Ταξιδεύαμε σε όλη την Ελλάδα αναζητώντας φυσικά τοπία μιας υπερβατικής ομορφιάς και ζούσαμε τις περισσότερες φορές σε σκηνές, μια και τα μέρη ήταν δυσπρόσιτα. Φίλμαρα, έγραφα και δούλευα με τους ηθοποιούς διαμορφώνοντας και αλλάζοντας μαζί τους κάθε μέρα την ιστορία. Αυτή η ντοκιμαντερίστικη προσέγγιση ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους η ταινία γυρίστηκε με το βίντεο μιας ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής (κόστους 190 ευρώ) έναν ηχητικό εγγραφέα και ένα laptop. Αυτός ήταν ο μοναδικός τεχνικός εξοπλισμός μας.

Η επιλογή μιας Lo Fi φωτογραφικής μηχανής αντί για μια κανονική κάμερα (όπως περίπου είχε γυριστεί- υπαγορεύοντας στυλ- και το επιτυχημένο low budget αμερικανικό ανεξάρτητο φιλμ «Βlair Witch Ρroject») όρισε και έναν νέο τρόπο κινηματογράφησης που μπόρεσε να πλησιάσει τους τρεις ηθοποιούς- Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβος Καμχής, Νασάν Πισόρτ – και να γίνει ένα μαζί τους. Από όλες τις απόψεις, ήταν ένα ταξίδι απελευθερωτικό.

Έχουμε, δηλαδή, μια τολμηρή ερωτική ταινία; Γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος- παλιός και νέοςδεν έχει να επιδείξει αρκετές καλές ερωτικές ταινίες;

Θα ήθελα ο χαρακτηρισμός «τολμηρή ταινία» να μη δοθεί στο «Μέσα στο δάσος» εξαιτίας της χωρίς πουριτανισμό αντιμετώπισης των σεξουαλικών σκηνών, αλλά λόγω της τόλμης και της αισθητικής της πρότασης. Τώρα, για το άλλο θέμα, λες παρά τις στερεοτυπικές κορόνες των ερωτικών μας δεξιοτήτων να είμαστε τελικά ένας λαός αντιερωτικός; Νομίζω ότι η απάντηση απαιτεί μια ψυχαναλυτική διείσδυση στο εγώ της ελληνικής κινηματογραφίας, που δεν νομίζω ότι είμαι ικανός να την κάνω… Πέρα απ΄ την πλάκα όμως, νομίζω ότι στο σύνολό της η ελληνική τέχνη έχει πολύ συχνά τιμωρηθεί όταν έχει υπάρξει ανοιχτά ερωτική. Βλέπε τα πρόσφατα επεισόδια με το έργο της Εύας Στεφανή.

Λένε πως πίσω από το απελευθερωμένο φαίνεσθαι των νέων στην Ελλάδα, υπάρχει συντηρητισμός. Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά συντηρητική, αυτό είναι κάτι γνωστό. Οι τελευταίες δεκαετίες δεν θυμίζουν σε τίποτε τα ξέφρενα χρόνια του ευρωπαϊκού μεσοπολέμου ή πόσω μάλλον του ΄60. Και το χειρότερο είναι ότι πια ακόμη και το «φαίνεσθαι» όπως λες είναι συντηρητικό. Αρκεί να δεις ποιες εκπομπές στην τηλεόραση κάνουν νούμερα τηλεθέασης στο νεανικό κοινό.

Η θρησκεία τι ρόλο παίζει στη σεξουαλική ταυτότητα;

Η θρησκεία, όπως οποιοσδήποτε άλλος κοινωνικός κώδικας που είναι και «απαγορευτικός», επηρεάζει και διαμορφώνει σίγουρα την κοινωνική μας θέση απέναντι στη σεξουαλικότητα. Κατά τη γνώμη μου, η ίδια η διαδικασία της σεξουαλικής πράξης και ιδιαίτερα του οργασμού είναι μία κατ΄ εξοχήν θρησκευτική διαδικασία. Είναι μια πράξη υπέρβασης και συνάντησης με το θείο.

Οι ταινίες του

1993. Μικρές ιστορίες για ανθρώπους και πορτοκάλια (μικρού μήκους)

1995. Δεκαεννιά (μικρού μήκους)

2000. Polaroid

2005. Το όνειρο του σκύλου

Σόου στη Θεσσαλονίκη

«Πώς κατασκευάζεται η πραγματικότητα μέσω του σύγχρονου κινηματογράφου» θα είναι η «φιλοσοφία» του τριπλού σόου που ετοιμάζει ο Άγγελος Φραντζής για την τελετή έναρξηςλήξης του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (14-23/11), αλλά και της τελετής απονομής των φετινών Κρατικών Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας μία μέρα μετά στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Και αυτό «μέσα από ένα σύγχρονο οπτικοακουστικό θέαμα, μια περφόμανς με εικαστικές, ψηφιακές, χορευτικές παρεμβάσεις και παρουσιαστές γνωστούς ηθοποιούς, στην οποία θα κυριαρχεί η αίσθηση του ταξιδιού στον κινηματογραφικό κόσμο», όπως μας εξηγεί ο ίδιος.


Προβολές σε… γκαράζ

Και στη διανομή της ταινίας του ο Άγγελος Φραντζής ψάχνει έναν «εναλλακτικό» τρόπο προβολήςεκτός της κλασικής αίθουσαςμέσα σε γκαράζ, συνεργεία, εγκαταλελειμένες αποθήκες, με μουσική, εικαστικά δρώμενα, έτσι που «μέσα από μια συνολική εμπειρία θέασης που θα συνδυάζει live performers εικαστικούς, μουσικούς και δρώμενα, θα οδηγούν τον θεατή στον τελικό χώρο προβολής, γιατί πιστεύω ότι ο παραδοσιακός δρόμος διανομής για τέτοιου είδους ταινίες είναι σχεδόν αδιέξοδος».