Ημερολόγιο Συνόρων Δύο κόσμοι στην ίδια κάλπη

Εδώ και μία εβδομάδα που είμαι στο Χάντσον, μία πολίχνη στα βόρεια της Νέας Υόρκης, κάθε κουβέντα που ακούω για τη νίκη του Ομπάμα συνοδεύεται πάντα από ένα «αλλά»…

ΤΟ ΗUDSΟΝ CΙΤΥ είναι μια ήσυχη αμερικανική πολίχνη, με 30.000 κατοίκους, στα βόρεια της Νέας Υόρκης. Στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ξακουστή για τους εργάτες, τους μπεκρήδες, τους χαρτοπαίκτες και τα μπορδέλα της. Στις αρχές του 21ου αιώνα είναι γνωστή για τα αντικέρ, τα καλόγουστα εστιατόρια, τα καλλιτεχνικά χάπενινγκ και την ανεκτικότητά της. Η πόλη βρίσκεται στην καρδιά της πανέμορφης Κοιλάδας του Χάντσον, την οποία διασχίζει το ποτάμι Χάντσον και μαζί του και ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της αμερικανικής ιστορίας. Κάθομαι στην καφετέρια του «Spotty Dog», ενός βιβλιοπωλείου που βρίσκεται στον κύριο δρόμο της πόλης, τη Warren Street, ακριβώς απέναντι από το εκλογικό κέντρο του Μπάρακ Ομπάμα. Στο τέλος του δρόμου δεσπόζει μια προτεσταντική εκκλησία, δεξιά και αριστερά παρκαρισμένα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και πολλές αμερικανικές σημαίες, που κρέμονται από παράθυρα σπιτιών και καταστημάτων. Δίπλα τους άλλες σημαίες, τρίχρωμες, με την επιγραφή «Οpen». Εδώ ακόμα και το «ανοιχτό» για τα καταστήματα ανακοινώνεται με μια σημαία…

●●●
Ξεφυλλίζω ένα βιβλίο για την ιστορία της Κοιλάδας του Χάντσον. Η περιοχή πήρε το όνομα ενός Άγγλου ναύτη τυχοδιώκτη, του Χένρι Χάντσον, που στις αρχές του 17ου αιώνα έψαχνε στις ακτές του Ατλαντικού ένα πέρασμα για την Κίνα, διασχίζοντας με το μικρό του καράβι το ποτάμι που σήμερα φέρει το όνομά του. Ο Χάντσον έψαχνε την Κίνα και ανακάλυψε τον κόλπο της Νέας Υόρκης. Ακριβώς όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Κολόμβος, που ψάχνοντας την Ασία ανακάλυψε την Αμερική. Από αυτή την άποψη, ιστορικά, η Αμερική είναι το αποτέλεσμα ενός λάθος υπολογισμού. Το καράβι του Χάντσον ήταν ιδιοκτησία μιας ολλανδικής εταιρείας. Έτσι, το «λάθος» του άνοιξε τον δρόμο στους Ολλανδούς να αποικίσουν την περιοχή και να ιδρύσουν ύστερα από κάποια χρόνια τη Νέα Υόρκη. Οι ερυθρόδερμοι Μοϊκανοί, Ινδιάνοι αυτόχθονες της περιοχής, με τα χρόνια εκδιώχθηκαν από εδώ και εξαφανίστηκαν. Με τα χρόνια πάλι, μαζί με τους αποίκους, τα ολλανδικά και τα αγγλικά καράβια έφεραν πολλούς, πάρα πολλούς μαύρους σκλάβους. Εκείνοι τράβηξαν τα πάνδεινα, αλλά επιβίωσαν και έμειναν. Στα χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης, Άγγλοι αποικιοκράτες και Αμερικανοί επαναστάτες έδωσαν σκληρές μάχες, ακριβώς εδώ, για τον έλεγχο του ποταμού Χάντσον: θεωρούσαν ότι όποιος ήλεγχε τον ποταμό θα κέρδιζε τον πόλεμο. Τον κέρδισαν οι Αμερικανοί επαναστάτες και η Αμερική έγινε αυτό που είναι σήμερα: Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής…

●●●
Σηκώνομαι από το τραπέζι για να επιστρέψω το βιβλίο στη θέση του. (Στο διπλανό τραπέζι μια δημοσιογράφος τοπικής εφημερίδας παίρνει συνέντευξη από έναν διάσημο σεφ της πόλης και σχεδόν όλοι οι θαμώνες είμαστε υποχρεωμένοι να «υποστούμε» την αφήγηση των παιδικών του χρόνων). Ρίχνω μια ματιά στα ευπώλητα βιβλία. Το τελευταίο βιβλίο του Μάικλ Μουρ, με οδηγίες για το πώς οι δημοκρατικοί δεν επιτρέπεται να χάσουν αυτές τις εκλογές. Ένα βιβλίο με μαρτυρίες Αμερικανών στρατιωτών από το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Λίγο πιο πέρα ένα βιβλίο, με μαύρο εξώφυλλο και λευκά γράμματα: «Τι λένε οι εχθροί της Αμερικής μας για μας». Δίπλα του ένα βιβλίο με τίτλο: «Γιατί οι Αμερικανοί μισούν την πολιτική». Κάποιος καθηγητής του Χάρβαρντ, ονόματι Ε.J. Dionne, Jr, είναι ο συγγραφέας του. Διαβάζω ένα απόσπασμα: «Υπάρχει μια ψεύτικη πόλωση ανάμεσα σε φιλελεύθερους και συντηρητικούς, οι οποίοι συζητούν για τα ίδια πράγματα ενώ η χώρα επιθυμεί να πάει μπροστά. Η αιτία αυτής της ψεύτικης πόλωσης είναι ο αμερικανικός εμφύλιος πολιτιστικός πόλεμος που ξέσπασε τη δεκαετία του ΄60. Ένας πολιτιστικός πόλεμος που έχει να κάνει:

1) Με την πλήρη ένταξη των μαύρων στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. 2) Τη χειραφέτηση της γυναίκας και τη σεξουαλικότητα.

3) Το νόημα των πολέμων που διεξάγει η Αμερική, τον τρόπο δηλαδή που οι Αμερικανοί βλέπουν το έθνος τους, τους ηγέτες και τον ρόλο του στον σημερινό κόσμο. Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε ακόμα παγιδευμένοι στο 1960…».

Έτος έκδοσης του βιβλίου: 1991. Ο αμερικανικός πολιτιστικός εμφύλιος βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στο αποκορύφωμά του… ●●●
Οι δημοσκοπήσεις βγάζουν καθαρά Ομπάμα, αλλά… Αυτές οι εκλογές είναι οι πιο επίφοβες της αμερικανικής ιστορίας. Και οι πιο κουραστικές. Γι΄ αυτό όλοι περιμένουν να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα. Ο Μπομπ Χέρμπερτ, αρθρογράφος των «Νew Υork Τimes», μαύρος ο ίδιος, έγραφε τις προάλλες: «Εδώ κανείς δεν ξέρει πραγματικά ποιος θα κερδίσει τις εκλογές». Πολλοί ξέρουν, πάντως, πως εάν χάσει ο Ομπάμα, ο αμερικανικός πολιτιστικός εμφύλιος θα γίνει «ολοκληρωτικός πόλεμος». Και αν κερδίσει ο Ομπάμα; Μάλλον το ίδιο, αλλά οι όροι θα είναι πολύ πιο διαφορετικοί. Εν τω μεταξύ, πιο πολύ και από τις δημοσκοπήσεις, οι Αμερικανοί παρακολουθούν αγχωμένοι τη Γουόλ Στριτ να κατρακυλά καθημερινά. Το αμερικανικό όνειρο να κατρακυλά καθημερινά, την ίδια στιγμή που με τη μεγάλη πιθανότητα ενός μαύρου προέδρου στον Λευκό Οίκο το «αμερικανικό όνειρο» αναγεννιέται, όπως ποτέ άλλωστε στην αμερικανική ιστορία. Ίσως, αυτή η αχανής χώρα, που ο Κολόμβος ανακάλυψε κατά λάθος, συνηθίζει να αναπαράγει τα όνειρά της, μέσα από τις πιο εφιαλτικές αντιφάσεις…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com

ΥΓ: Το οδοιπορικό του «Ημερολογίου Συνόρων» στην Αμερική συνεχίζεται.