Η ανισότητα στην Παιδεία

Ο κ. Ιωάννης Σαλμόν γράφει για την κοινωνική ανισότητα των νέων στην ανώτατη εκπαίδευση:

«Από τη μία τα παιδιά των 19.000 μορίων. Από την άλλη τα παιδιά που τριγυρνάνε στα Ιnternet cafe και στις πλατείες όλη μέρα. Από τη μία τα παιδιά που έχουν παραμυθιαστεί ότι έχουν καταφέρει κάτι συνταρακτικό. Από την άλλη τα παιδιά που έχουν ισοπεδώσει τα πάντα μέσα τους. Από τη μία τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων, των χρυσοπληρωμένων καθηγητών, των ανέσεων και της ανεμελιάς. Από την άλλη τα παιδιά που μοναδική τους χαρά είναι να υπάρχει το χαρτζιλίκι, να τριγυρνάνε συνέχεια έξω για να αποφεύγουν να βλέπουν κατάματα την ανέχεια και τη δυστυχία που έχουν πλημμυρίσει το σπίτι τους. Μετά μιλάμε για κοινωνική ανισότητα! Υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική αδικία από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα; Το τραγικό είναι ότι αυτή η αδικία αφορά δεκαεπτάχρονα παιδιά. Καταδικάζονται να είναι εργάτες για μια ζωή επειδή έτσι γουστάρουν κάποιοι που ό,τι τους ενοχλεί πλέον το ονομάζουν λαϊκισμό και αποχωρούν. Όσο πιο ψηλά φθάνουν τόσο πιο χαμηλά θα έπρεπε να κοιτάζουν. Δυστυχώς, το κόμπλεξ κατωτερότητας και η ματαιοδοξία δεν τους αφήνουν. Δεν υπάρχει ουτοπία. Αυτή η λέξη δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τις εκάστοτε ελίτ. Ανοίξτε τις πόρτες των πανεπιστημίων για όλα τα παιδιά. Είναι άλλο πράγμα οι ελίτ να είναι αποτέλεσμα υγιούς συναγωνισμού ή ακόμα και ανταγωνισμού και άλλο να τις αναπαράγει το σύστημα σε προστατευμένο και ασφαλές περιβάλλον. Αυτό το απόστημα κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει».