«Μελετάω το κακό», είπε
Πολιτικός γελοιογράφος που ζει στο Δελχί, ο 48χρονος Ραβί Σανκάρ Ετέθ έγραψε ένα μυθιστόρημα με ήρωες έναν χαρισματικό σκιτσογράφο και μια πονεμένη υπαστυνόμο που αποκαλύπτουν στην Ινδία έναν ιστό διαφθοράς, πορνείας και δολοφονικής ιατρικής
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ.
ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ
ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΝΑ ΤΙΣ
ΔΙΑΛΕΥΚΑΝΟΥΝ. ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΧΟΥΝ ΕΜΜΟΝΗ
ΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ. ΧΡΗΜΑ, ΠΟΡΝΕΙΑ,
ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΥΠΟΠΤΕΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ.
ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕΙ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Η ενασχόληση με τη φύση του κακού δεν αποτελεί προνόμιο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Το κακό αποτελεί μείζον θέμα της λογοτεχνίας, από την αρχαιότητα ώς σήμερα. Άλλωστε προκαλεί το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Τίποτα πιο πληκτικό από καλοσυνάτους ήρωες. Η φύση του κακού παραμένει σκοτεινή και τρικυμιώδης. Ανεξερεύνητη. Δηλαδή συγγραφικά προκλητική.
Ο Ραβί Σανκάρ Ετέθ γεννήθηκε στην Κεράλα το 1960. Είναι πολιτικός γελοιογράφος, όπως και ο βασικός ήρωάς του. Ζει στο νέο Δελχί, τα μυθιστορήματά του εκδίδονται σε πολλές χώρες. Ορισμένοι δημοσιογράφοι τον χαρακτήρισαν πάρτι άνιμαλ. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι διάγει μια ήρεμη ζωή, χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα, με τα δυο σκυλιά του.
Το χρώμα του πένθους (τίτλος πρωτοτύπου: Το χωριό με τις χήρες ) είναι ένα σύγχρονο ινδικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Εκτυλίσσεται στην Ινδία του σήμερα, μια Ινδία που προσπα- θεί να ισορροπή- σει ανάμεσα στη βαθιά ριζωμένη δεισιδαιμονία, τη μυθική σκέψη, τον ορθολογισμό και την τεχνολογία. Μια χώρα με βαρύ ιστορικό παρελθόν, γεμάτο πολιτικές έριδες και διεκδικήσεις εδαφών.
Σε αυτό το φόντο, ο συγγραφέας υφαίνει την ιστορία του: Ο Ραντάμα Ζάφυ, Α΄ γραμματέας της πρεσβείας της μαλγασικής αποστολής στο Νέο Δελχί, δολοφονείται κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Για τη διαλεύκανση του φόνου ο πρέσβης Τσιρανάνα απευθύνεται σε έναν ερασιτέχνη, τον Τζέι Σαμορίν, πολιτικό γελοιογράφο που έχει αποσυρθεί πια, και σε μια επαγγελματία, την υπαστυνόμο Άννα Χαν, γυναίκα με αιματηρή εμπειρία στο τμήμα της αντιτρομοκρατίας. Τόσο ο Σαμορίν όσο και η Άννα Χαν έχουν εμμονή με το κακό. Το κυνηγούν, το μελετούν, το αντιμάχονται. Ο Τζέι Σαμορίν έχει εκπαιδευτεί στην πειθαρχία των πολεμικών τεχνών από την παιδική του ηλικία. Η θεία του τον προετοίμασε να αντιμετωπίσει τη ζωή ως πεδίο μάχης. Κι αυτό γιατί από παιδί κουβαλά μια κρυφή κληρονομιά θανάτου και ντροπής, που κάποτε θα πρέπει να αντιμετωπίσει. Η Άννα Χαν από την άλλη έχασε τον λατρεμένο της σύζυγο από τρομοκράτες. Στο Κασμίρ ήταν γνωστή με το προσωνύμιο «Βhootni» (μπάτσος-δαίμονας). Η Άννα Χαν έγινε γυναίκα κοφτερή σα λάμα. Εκεί όπου αποτύγχαναν οι άντρες συνάδελφοί της, αυτή προχωρούσε ανενδοίαστα.
Ιστός διαφθοράς
Η παράδοξη συμμαχία του χαρισματικού σκιτσογράφου και της πονεμένης υπαστυνόμου αποκαλύπτει έναν ιστό διαφθοράς, πορνείας και δολοφονικής ιατρικής. Το κακό απλώνεται διαταξικά και εκτείνεται στον χρόνο. Με ανάδρομες αφηγήσεις εισχωρούμε στο βασανισμένο παρελθόν του Σαμορίν και της Χαν. Τα πρόσωπα που τους περιβάλλουν κρατούν τα κλειδιά της αποκάλυψης: Ο ταλαντούχος ζωγράφος Ντίρεν Ντας, συμμαθητής του Σαμορίν, καλλιτέχνης με τρικυμιώδη φαντασία, άνθρωπος με εκρηκτικό ταξικό μίσος και ισχυρή ροπή στο κακό, η φιλήδονη Σάλμα, αδελφή του νεκρού άντρα της Άννας, νυμφομανής κι αλκοολική, ο μυστήριος δόκτωρ Ντούμπεϋ, με την εθελοντική οργάνωση Αασά και τις ύποπτες μεθόδους θεραπείας της λευχαιμίας, η μοχθηρή χήρα Καμάλα, μητέρα του Ντίρεν Ντας. Πλάι τους οι νεκροί γονείς του Σαμορίν, ο ήρωας του ινδοπακιστανικού πολέμου πατέρας και η καλλονή μάνα, δράστες και θύματα ενός φονικού που άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα κι ακόμη περισσότερες πληγές. Χορός του δράματος οι ανήμπορες χήρες στο διαβόητο «χωριό με τις χήρες». Γυναίκες που έχασαν τους άντρες τους κι εξορίστηκαν πάμφτωχες μαζί με τα παιδιά τους σε ιδρύματα ή στο ομώνυμο χωριό. Επιβιώνουν σαν ζωντανά πτώματα. Ζουν με ελεημοσύνες και πορνεία. Τα παιδιά τους μεγαλώνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες, στα βουβά.
Όσο οι φόνοι πυκνώνουν τόσο οι δύο σύμμαχοι πλησιάζουν στη λύση, που θα αποκαλύψει τους δράστες παλιών δολοφονιών, που στοίχειωσαν το μυαλό των εμπλεκομένων, και νέων φόνων, που φαίνεται να γίνονται ελαφρά τη καρδία με στόχο το κέρδος. Ο συγγραφέας αποδίδει δικαιοσύνη με αυτοδικία, σκληρά και δίκαια. Καμιά υπόθεση δεν φτάνει στο δικαστήριο. Η λύση δίνεται στη βράση που κολλάει το σίδερο.
Ravi Shankar Εtteth
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ
ΜΤΦ. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ, ΕΚΔ. ΑΓΡΑ, 2008 ΣΕΛ.
400, ΤΙΜΗ: 16 ΕΥΡΩ











