«ΔΕΝ ΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΪ ΣΟΥ»

Η συνταγή του Βασίλη Λογοθετίδη- μια συνταγή που μετέφερε αυτούσια από τη σκηνή στο πανί- δεν είναι παρά το πάντρεμα του κωμικού με το δραματικό στοιχείο και ακόμη παραπέρα: η εκμαίευση του κωμικού από το δραματικό. «Με την άνεση του πολύ μεγάλου ηθοποιού», γράφει ο Μωραΐτης, «περνάει από το κωμικό στο τραγικό, από την τρυφερότητα στην οργή, από την ηρεμία στην έκρηξη ανά πάσα στιγμή».

Χειρίζεται με μαεστρία ακόμη και τις «σιωπές» του. Καταφέρνει έτσι να χαράξει στη μνήμη μας ανεξίτηλη την ευγένεια του λαϊκού ανθρώπου- μια ευγένεια που πηγάζει από τη στωική αντιμετώπιση των δεινών του και όχι από την εθελοτυφλία του, μια ευγένεια (περιττό να προσθέσουμε) προ πολλού χαμένη. Με το παράταιρο καλλιτεχνικό του ταίρι, την Ίλυα Λιβυκού- εκείνος μικροκαμωμένος, εκείνη νταρντανογυναίκα- απαθανάτισε τον τύπο του «οικογενειάρχη» που «δείχνει έρημος άνθρωπος, απροστάτευτος μπροστά στη Μοίρα και τους άλλους, καρτερικός αλλά πικραμένος».

Αυτός ήταν και στην πραγματική ζωή ο Λογοθετίδης, αυτός ήταντότε- και ο ελληνικός λαός.

Όταν πέθανε ο δημοφιλής ηθοποιός- τον Φεβρουάριο του 1960, από οξύ έμφραγμα-, ο λαός ένιωσε ότι χάνει έναν δικό του «μοναχικό» άνθρωπο. «Δεν ζει κανένας από το σόι σου», καταλήγει μελαγχολικά ο Μωραΐτης. «Και το ποσοστό σου από τα πνευματικά δικαιώματα των επαναπροβολών των ταινιών σου μένει στα αζήτητα. Έτσι με πληροφόρησαν από το σωματείο σας». Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεν ζει κανένας από το σόι του Βασίλη πια. Δεν παίζει κανένας από το σόι του Βασίλη.