Ημερολόγιο Συνόρων Το ημερολόγιο ενός στρατιώτη

«Η παραμονή του 2000 έπρεπε να είναι η πιο εξωτική στιγμή της ζωής μου. Τι σχέδια είχα κάνει! Τι πανηγυρισμούς είχα φανταστεί για να καλωσορίσω τη Νέα Χιλιετία! Παρίσι, Μιλάνο, Λονδίνο όλες στην παλάμη του χεριού μου… Τέτοια μέρα συμβαίνει μόνο μια φορά στα χίλια χρόνια! Θα μάζευα λεφτά και θα ταξίδευα στην Ευρώπη να περάσω μέρες που θα τις θυμόμουν για την υπόλοιπη ζωή μου… Πώς λένε όμως ότι ο Άνθρωπος ποιεί, ο Θεός τακτοποιεί. Αυτό ακριβώς έγινε. Αντί για το Παρίσι βρίσκομαι σε μια πεδιάδα με λασπόχιονο στην Τσετσενία. Αντί για ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων, βρίσκομαι σε ένα αμπρί που μυρίζει μπαρούτι και καπνό. Αντί για πανηγυρισμούς, βρίσκομαι σε μια αντιτρομοκρατική επιχείρηση… Δεν καταφέραμε να έχουμε βότκες. Τα εξήντα λίτρα ντίζελ που ο Κουκς προσπάθησε να πουλήσει στους Τσετσένους στο Ουρούς-Μάρταν πήγαν στο “ταμείο της δωρεάν επιδότησης”, δηλαδή μας την έφεραν. Κρίμα. Τρία μπιτόνια ντίζελ εδώ πέρα είναι ολόκληρη περιουσία. Καθόμαστε γύρω από τα γιορτινά σιδερένια κιβώτια μεταφοράς οβίδων, με τα μάτια καρφωμένα στο χλιαρό τσάι, μέσα στις κούπες μας… Κάπου, πίσω από την ομίχλη, ένα μοναχικό όπλο πυροβολεί και από τα χαρακώματα του πεζικού ακούγονται σποραδικά πυρά. Κάνει κρύο και υγρασία.

●●● Παρ΄ όλ΄ αυτά είμαστε ικανοποιημένοι με τη ζωή μας. Χθες ο Πίντσα παζάρεψε μερικά τσιγάρα με αυτούς του πυροβολικού για δύο καφάσια μεταφορών όλμων γεμάτα καυσόξυλα.

Ο Πίντσα είναι αναντικατάστατος για μας. Αυτή τη στιγμή κόβει με την ξιφολόγχη του μερικά κομμάτια ξύλο και τα ρίχνει στη φωτιά… Κόκκινες ψιχάλες χορεύουν πάνω στο πρόσωπό του και η ζέστη ακτινοβολεί στο αμπρί μας. Νιώθουμε καλά. Η ζέστη μάς λείπει. Περισσότερο και από το φαγητό και τον καπνό. Επειδή τώρα έχουμε δύο καφάσια μεταφορών όλμων γεμάτα καυσόξυλα είμαστε εύθυμοι. Η ζεστασιά υποκινεί μέσα μας την προαίσθηση κάποιου θαύματος- κάτι ωραίο πρόκειται να συμβεί, κάτι καλό. Ίσως να γίνει ειρήνη. Ίσως θα μας ανακοινώσουν την αποστράτευση ή ίσως- τι δεν φαντασιώνεται ο ανθρώπινος νους!- ο αξιωματικός σε μια κρίση γενναιοδωρίας θα μας δώσει σήμερα μια διπλή μερίδα κριθαράκι αντί για βρώμη. Σε τελευταία ανάλυση σε λίγο μπαίνει το Νέο Έτος… Αλλά η διάθεσή μας είναι, παρ΄ όλ΄ αυτά, γιορτινή. Στο τραπέζι μας υπάρχουν τόσο πολλά φαγητά, σε βαθμό δυσπιστίας. Οι δώδεκα που καθόμαστε γύρω του έχουμε δύο κονσέρβες φασόλια, δύο κονσέρβες κρέας, πέντε κονσέρβες ψάρια, και το καλύτερο, τρεις κονσέρβες συμπυκνωμένο γάλα!… Πάει καιρός που δεν είχαμε δει τέτοια αφθονία.

Έχουμε επίσης μπισκότα της ανθρωπιστικής βοήθειας για να τα βουτήξουμε στο γάλα, τριάντα ο καθένας, καλοσύνη του Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν… Συνοδεύονται από ευχετήριες πρωτοχρονιάτικες κάρτες: “Αγαπητοί Ρώσοι στρατιώτες”, γράφει ο Πρόεδρος. “Σε αυτές τις δύσκολες ώρες της δοκιμασίας για την Πατρίδα μας, όταν σκοτεινές δυνάμεις… Εμείς δεν πρέπει να παραχωρήσουμε ούτε ένα χιλιοστό… Πρέπει να ανταποδίδουμε τα χτυπήματα… Αλλά μην ξεχάστε ότι το καθήκον σας είναι όχι μόνο να προστατεύσετε τη συνταγματική τάξη αλλά και να ρίχνετε την ψήφο σας στις ερχόμενες εκλογές. Ελπίζω να κάνετε τη σωστή επιλογή εκείνη την ημέρα”… Στο τέλος δεν χρειάστηκε να κάνουμε καμία επιλογή. Οι υπεύθυνοι των εκλογών αποφάσισαν να μη φέρουν τις μετακινούμενες κάλπες τους στις εμπόλεμες ζώνες…

 “Τι ώρα είναι Όλεγ;”, ρωτάω.

“Δώδεκα πάρα πέντε”, απαντάει. Είναι ο μόνος στη διμοιρία μας που έχει ρολόι. Το άρπαξε στο Γκρόζνι και τώρα το φυλάει σαν κόρη οφθαλμού. Τότε τσουγκρίσαμε τις κούπες μας με τσάι, ήπιαμε, καθήσαμε πάνω στο συμπυκνωμένο γάλα, φτυαρίζοντάς το με τα μπισκοτάκια μας…

“Τι ώρα είναι Όλεγ;”.

“Δώδεκα και δέκα”.

“Πάμε να ρίξουμε;”.

“Πάμε”.

Παίρνουμε μαζί μας τους γεμιστήρες που είχαμε γεμίσει νωρίτερα με σφαίρες. Ανοίγουμε το κάλυμμα του αμπριού και βγαίνουμε έξω στη μαύρη νότια νύχτα. Το σκοτάδι είναι αδιαπέραστο. Δεν μπορείς να δεις ούτε το χέρι μπροστά στα μάτια σου. Φαίνεται σαν να μην υπάρχει ούτε ουρανός, ούτε γη, ούτε ζωή, ούτε φως, ούτε χαρά, ούτε έρωτας, φυσικά ούτε ηρωισμός. Απλά νύχτα και θάνατος. Γιατί η νύχτα είναι ο χρόνος του θανάτου. Κάθε φορά που ο ήλιος δύει, η ζωή πεθαίνει. Δεν ξέρουμε εάν θα επιζήσουμε για να δούμε την επόμενη μέρα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παγώσουμε, απαλλαγμένοι από συγκινήσεις, στα χαρακώματά μας, να πιέσουμε τα κορμιά μας στο χώμα και να περιμένουμε για την ανατολή του ηλίου ενώ ακούμε τη νύχτα. Η όρασή μας είναι άχρηστη αλλά η ακοή μας είναι κοφτερή σαν ξυράφι. Τη νύχτα πεθαίνουν οι τραυματίες. Τη νύχτα τρελαίνονται οι στρατιώτες… Τη νύχτα είμαστε μόνοι. Τώρα κάθομαι με τον Όλεγ, δυο ακτίνες ζωής κάτω από ένα βαρύ σκοτεινό ουρανό. Ο καθένας μας είναι στον κόσμο του.

Ιnfo

Ο πόλεμος της Τσετσενίας άρχισε το 1994 και ακόμα συνεχίζεται. Οι ρωσικές αρχές μιλούν επίσημα για 5.000
Ρώσους στρατιώτες νεκρούς. Χιλιάδες Ρωσίδες μητέρες όμως αναζητούν ακόμα τα παιδιά τους.
15.000- 20.000 Τσετσένοι αντάρτες σκοτώθηκαν.
Υπολογίζεται ότι 80.000
άμαχοι Τσετσένοι έχασαν τη ζωή τους: περίπου το 10% του πληθυσμού της Τσετσενίας.
200.000
έγιναν πρόσφυγες. Χιλιάδες άλλοι βασανίστηκαν από τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις.
Οι ρωσικές αρχές δεν επιτρέπουν σε κανένα δημοσιογράφο να κάνει ανεξάρτητη έρευνα για το τι συνέβη και τι συμβαίνει πραγματικά στην Τσετσενία. Όσοι Ρώσοι δημοσιογράφοι το αποτόλμησαν, φιμώθηκαν ή βρήκαν τον θάνατο…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com

“Να πάρει, σε τρομάζει λίγο αυτή η σιωπή”, λέει ο Όλεγ.

“Έλα να γαμήσουμε μπόλικες σφαίρες τώρα! Είναι Πρωτοχρονιά. Νέος αιώνας! Νέα Χιλιετία! Σήμερα έχουμε δικαίωμα να το κάνουμε, έλα!”, του λέω.

Στρίβουμε τις κάννες προς τον ουρανό και τραβάμε τη σκανδάλη. Τα όπλα κλοτσάνε και μπουμπουνίζουν στα χέρια μας, σκίζοντας τη σιωπή… Και ξαφνικά, σαν να έλαβε εντολή, ολόκληρο το τάγμα αρχίζει να πυροβολεί, ακατάπαυστα, αδειάζοντας τους γεμιστήρες σαν να είναι μια πράξη διαμαρτυρίας για τη ζωή του στρατιώτη… Η θέα είναι φανταστική. Οι σφαίρες αφήνουν πίσω τους ένα πράσινο, κόκκινο, λευκό φως, και αναλαμπές. Ο πόλεμος θα ήταν πραγματικά ωραίος εάν δεν ήταν τόσο φρικτός. Ο αρχηγός της διμοιρίας βγαίνει από τη σκηνή του με τις σαγιονάρες και ορμά πάνω μας. Με αρπάζει από τον λαιμό. Ο Όλεγ προσπαθεί να τον αποφύγει.

“Ηλίθιοι, τρελαθήκατε!”. Φοβάται μήπως μέσα στον χαμό κάποιος τον πυροβολήσει. Αυτόν ή τον διοικητή του τάγματος. Επιστρέφουμε στο αμπρί μας. Εκείνοι του πεζικού συνεχίζουν να ρίχνουν πολλή ώρα ακόμα. Είναι μακριά και ο διμοιρίτης δεν μπορεί να ορμήσει πάνω τους με τις σαγιονάρες.

Ξαφνικά με πιάνει μια κρίση οργής. Να πάρει! Μόνο εγώ από όλο το τάγμα έφαγα μια γροθιά στο στόμα απόψε. Όχι, δεν θα καθήσω εδώ πέρα, θα πάω σε αυτούς του πεζικού. Ίσως να έχουμε καλύτερα μπισκότα εμείς εδώ, αλλά όπως λένε, όσο πιο μακριά από το αρχηγείο και πιο κοντά στη κουζίνα είσαι, τόσο πιο αλώβητος γίνεσαι.

Βγάζω τις μπότες μου και μπουσουλάω πάνω στο σλίπινγκ μπαγκ, γλιστρώ μέσα του και προσπαθώ να ξεμουδιάσω τα δάκτυλα του ποδιού μου. Η συνθετική επένδυση του σλίπινγκ μπαγκ μού δίνει την ψευδαίσθηση ενός καθαρού σεντονιού.

“Τότε, Ευτυχισμένο το Νέο Έτος, Αρκάντι Αρκάντιεβιτς!”, συγχαίρω τον εαυτό μου.

“Ευτυχισμένο το Νέο Έτος”, απαντώ και ευχαριστημένος κλείνω τα μάτια.

Ονειρεύομαι το Παρίσι».