Η αγάπη δεν κληρονομείται

Μία και μοναδική η νέα ταινία ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά από την ερχόμενη εβδομάδα αρχίζει η νέα κινηματογραφική σεζόν με πλήθος ταινιών
Άνθρωπος της διανόησης, ο 53χρονος Ολιβιέ Ασάγιας άρχισε την καριέρα του- αφού τελείωσε τη γαλλική κρατική σχολή Καλών Τεχνών- ως κριτικός κινηματογράφου και σεναριογράφος. Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν το «Τokyo no yami» το 1982. Συνολικά, έχει σκηνοθετήσει 10 ταινίες. Ως σεναριογράφος όμως έχει διακριθεί περισσότερο, καθώς μερικές από τις ταινίες του γνώρισαν επιτυχία και ήταν υποψήφιες για τα βραβεία Σεζάρ- «Το ραντεβού» του Αντρέ Τεσινέ το 1985 και το «Clean» του 2004.

Στις «Στιγμές αγάπης» («Summer hours», παραγωγής 2008), η αγάπη έχει στεγνώσει και αναζητείται… Τρία αδέλφια, ηλικίας 40 και κάτι, έρχονται σε αντιπαράθεση όταν η διανοούμενη και εγωκεντρική μητέρα τους (η πολύ καλή Έντιθ Σκομπ), η οποία είναι κληρονόμος μιας εξαιρετικής συλλογής έργων του 19ου αιώνα που την είχε δημιουργήσει ο μακαρίτης σύζυγός της και πατέρας τους, προγραμματίζει να τους αφήσει αυτή την κληρονομιά με τον όρο να διαφυλαχθούν αυτά τα έργα και να προβάλλονται σε μουσεία ως ιδιωτική συλλογή. Η μία κόρη της- την υποδύεται η Ζιλιέτ Μπινός- είναι πετυχημένη σχεδιάστρια πορσελάνινων ειδών και ζει στη Νέα Υόρκη με τον φίλο της Κάιλ Ίστγουντ (γιο τού Κλιντ Ίστγουντ). Ο ένας της γιος (Τσαρλς Μπέρλινγκ) είναι καθηγητής Οικονομικών σε ένα πανεπιστήμιο στο Παρίσι και ο άλλος γιος της(Ζερεμί Ρενιέ) είναι δυναμικός επιχειρηματίας στην Κίνα, όπου θέλει να μετακομίσει με τη γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά. Όλοι έχουν πάρει τον δικό τους δρόμο και για λίγες μέρες του καλοκαιριού μαζεύονται στο αρχοντικό της μάνας τους υπολογίζοντας ότι έρχεται η στιγμή να τους αφήσει την κληρονομιά…

Φυσικά, οι διαφορές τους, οι κοινές και λίγο ξεθωριασμένες αναμνήσεις τους από τα οικογενειακά χρόνια και η μελλοντική πορεία του καθενός ως «κληρονόμου» θα βγουν στο φως… Πάνω σε αυτό τον καμβά χτίζεται και η ταινία του Ολιβιέ Ασάγιας με μια κλασική αφήγηση και με διακριτική σκιαγράφηση των χαρακτήρων έτσι που να διαφαίνεται πού κινείται ο καθένας τους. Από τη μια η διανοούμενη μάνα- φύλακας των καλαίσθητων αναμνήσεων μιας «πεθαμένης» εποχής. Και από την άλλη τα πετυχημένα και απογυμνωμένα από συναισθήματα παιδιά της, τα οποία βαριούνται να διαφυλάξουν το παρελθόν, αλλά δεν το απαρνιούνται, μια και αυτό θα τους ωφελήσει οικονομικά…

Από τη μια, δηλαδή, έχουμε τη γενιά του ΄60 που χάνεται και από την άλλη έχουμε τους σημερρινούς σαραντάρηδες χαρτογιακάδες γιάπηδες, οι οποίοι ναι μεν γνωρίζουν την αξία της κληρονομιάς που καλούνται να παραλάβουν, αλλά τη σνομπάρουν. Γιατί; Μα επειδή δεν έχουν καταφέρει οι ίδιοι να φτιάξουν τον δικό τους «θησαυρό» ζωής, ένα κόσμο που, αργότερα, θα κληθούν να παραδώσουν στα δικά τους παιδιά… Δεν είναι ότι αρνούνται την αγάπη. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή πέρασε και δεν τους ακούμπησε…

Το μέγα μείον της ταινίας όμως είναι πως αυτή η φλυαρία που χρησιμοποιεί για να δείξει το κενό συναισθημάτων των κληρονόμων, την απορροφά και πολλές φορές την κάνει και την ίδια φλατ και αδιάφορη, μια ταινία με την γνωστή περιγραφική «γαλλική φινέτσα» που το πολύ μπλαμπλα σε κουράζει…

«Στιγμές αγάπης»

Πώς να παραλάβεις μια κληρονομιά, όταν είσαι άδειος από αισθήματα μέσα σου;
Χωρίς κληρονόμους η γενιά του ΄60

Ωραίοι, πετυχημένοι και αδιάφοροι

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(η αισθητική δεν χαρίζεται)