Η τουρκική εισβολή

Η κ. Μαρία Σταυροπούλου γράφει για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο:

«20 Ιουλίου 1974. Το εορτολόγιο έλεγε, Προφήτου Ηλίου του Θεσβίτου. Μια μέρα που φαινότανε ήσυχη, ήρεμη. Σαν όλες τις άλλες μέρες στην Κερύνειά μας. Κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει το κακό. Τον πόνο, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά, κανείς δεν μπορούσε να τα μαντέψει, κανείς… Ξαφνικά άρχισαν οι βομβαρδισμοί, ο φόβος, ο πανικός. Ο κόσμος έτρεχε να κρυφτεί σε υπόγεια, να σωθεί. Πολλοί άνθρωποι μαζί, μέσα σε υπόγεια σπιτιών προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γινότανε, τι ήτανε όλο αυτό το κακό. Το βράδυ ησυχία και το πρωί πάλι βομβαρδισμοί. Πάλι και πάλι… Επιχείρηση για δίωξη του ντόπιου πληθυσμού. Επετεύχθη!

Οι άνθρωποι άρχισαν να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, να ξεφύγουν από τους βομβαρδισμούς. Γυναίκες με μικρά παιδιά να τρέχουν να φύγουν, να γλιτώσουν από το κακό. Κανείς δεν φανταζόταν ότι δεν θα γύριζε πίσω. Κανείς. Έφευγαν με τη σκέψη πως σε μερικές ώρες, σε μερικές μέρες, όταν περάσει το κακό, θα επιστρέψουν και πάλι στα σπίτια τους, στον τόπο τους, στην Κερύνειά τους. Και οι ώρες έγιναν μέρες, οι μέρες έγιναν μήνες, οι μήνες χρόνια. Τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια αναμονή. Τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια θύμισες. Τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια πρόσφυγες…».