Με προκλητικές καμπύλες

Ο στίχος είναι ένα μικρό κομμάτι του εφετινού καλοκαιριού: Μια νύχτα στην Αστροπαλιά… Έτσι ταξιδεύουμε προς ένα νησί το σώμα του οποίου συνθέτουν κυρίως καμπύλες και μάλιστα προκλητικά θερινές: νησιά, κόλποι, παραλίες, βουνά, λόφοι, σώματα μύλων και σκεπές θολαριών, τρούλοι εκκλησιών και ράχες μικρών ναών.
Στη γόησσα Χώρα, η ματιά αρχίζει με τους τρούλους των δύο εκκλησιών- της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου- πάνω στο ξακουστό κάστρο, συνεχίζει στην Ασβεστωτή κάτω από τα τόξα της πύλης και αρχίζει να κατεβαίνει «πατώντας» πάνω στους τρούλους της Πορταΐτισσας και της Μεγάλης Παναγιάς, των μικρών ναών που ο ένας δίπλα στον άλλο φτιάχνουν μικρές γειτονιές, μέχρι το πλάτωμα με τους οκτώ γραφικούς ανεμόμυλους. Και το Λιβάδι (1 χλμ.), ας πούμε ένας ξεχωριστός οικισμός από τη Χώρα και το παλιό λιμάνι τον Πέρα Γιαλό, είναι μια καμπύλη αμμουδιάς. Με τέτοιες καμπύλες, από ψιλό χαλίκι, είναι και οι παραλίες που συναντάμε στη διαδρομή για την παραλία με τα στρογγυλά βότσαλα του Αγίου Κωνσταντίνου (7 χλμ.), τα Τζανάκια- μικρό και μεγάλο-, τη Μουρά και του Πάππου. Στην άλλη διαδρομή, που πάει για τον Αϊ-Γιάννη (16 χλμ.), βλέπεις τις πιο εμφανείς καμπύλες της Αστυπάλαιας, τα κυματιστά βουνά της. Και ο δρόμος για το Μέσα Νησί, το άλλο φτερό της «πεταλούδας», μετά το Στενό, περνά από καμπυλωτές αμμουδιές και μετά ψηλά πάνω από το επίσης κυρτό Βαΐ για να φθάσει μέχρι τον κλειστό όρμο στο Βαθύ (20 χλμ.).