Φαινόμενα

Μουσειακός Ολυμπισμός

Σαν παγκόσμια εκεχειρία. Σαν «Ολυμπιακό πνεύμα», αφού κατέληξε μέθοδος αποστείρωσης της κάμερας. Όλα μια προσποίηση
Για να μη «μολυνθεί» η θέα της τελετής για την Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας απέφυγαν οι κάμερες τις σκηνές με τις διαμαρτυρίες των Γάλλων ακτιβιστών υπέρ του Θιβέτ. Να δώσουμε τη Φλόγα, να διαβάσουμε τους λόγους, να δείξουν οι τηλεοπτικές οθόνες ανά τον κόσμο την «σαν Αρχαία Ολυμπία» περιοχή της Ελλάδας για να βαυκαλιστούμε ότι παραμένουμε οι αποκλειστικοί κληρονόμοι του μεγαλείου των αρχαίων και να τελειώνουμε όμορφα όμορφα και τακτικά, όπως ταιριάζει σε ένα μουσείο. Σκέφτηκε ποτέ κανείς να κάνει διαμαρτυρία σε μουσείο για οποιοδήποτε θέμα; Μουσειακό επομένως το ολυμπιακό θέαμα, με ταμπλό-βιβάν τα αγωνίσματα, μια βιτρίνα- το ξέρουμε πολύ καλά πλέον- του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, όπου τη διαφήμιση των επιτευγμάτων του από τη βιομηχανία του «αθλητισμού» μέχρι τη βιομηχανία της «ασφάλειας» τίποτε και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει. Πόσω μάλλον μια χούφτα ακτιβιστές δώθε-κείθε με τα πανό τους να θυμίζουν πως η Κίνα, που ανέλαβε την «ιερή διοργάνωση», ουδόλως πληροί τους κανόνες του Ολυμπισμού κρατώντας το Θιβέτ υπό την κατοχή της. Μήπως είναι η μόνη; Μήπως θα αποσυρθούν οι Αμερικανοί από το Ιράκ; Μήπως άλλαξε η πολιτική εξαθλίωσης των ιθαγενών της Αυστραλίας, όταν έγιναν εκεί οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς με τα γεγονότα που στη σύγχρονη ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων διαψεύδουν το «Ολυμπιακό πνεύμα», τις αξίες και τα ιδεώδη που κοσμούν κάθε τέσσερα χρόνια τις ομιλίες των επισήμων. Άλλωστε δεν είναι μόνον η διάψευση αυτών των υψηλών στόχων που συνοδεύει πλέον τους Ολυμπιακούς, αλλά και η διάψευση των «μικρότερων» τοπικών- εθνικών στόχων που τους βλέπουμε να αποσυντίθενται μαζί με τα σκουπίδια, τα οποία πνίγουν τα ολυμπιακά κτίσματα στη χώρα μας.

Ως εκ τούτου, άριστα έπραξε η κάμερα της κρατικής τηλεόρασης που απέφυγε να δείξει την παρέμβαση Γάλλων ακτιβιστών στην τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας. Μια χούφτα «γραφικοί» που απειλούν να μολύνουν την καθαρότητα της σκηνοθεσίας του «ωραίου και του υψηλού» (τα ψηλοτάκουνα των κυριών άλλωστε το υπηρετούν άριστα).

Στη Θεσσαλονίκη μόνο είχαν την τύχη να τους συναντήσει, καβάλα στη βέσπα του, ο σταρ νομάρχης και ως εκ τούτου να αποκτήσει η διαμαρτυρία τους τη στιγμιαία δημοσιότητα της κάμερας που ακολουθεί πάντα τον αγαπημένο της πρωταγωνιστή. Τον είδαμε να παραλαμβάνει και μπλουζάκι με στάμπα ένα σύνθημα, αφού πρώτα ρώτησε ευγενικά αν του το χαρίζουν και μετά το δίπλωσε και το εναπόθεσε κουβάρι στη θήκη της βέσπας. Επίσης, ευκαιρίας δοθείσης, ο Νομάρχης πρόσθεσε και τη δική του φωνή διαμαρτυρίας: «Δεν έχω καμιά αρμοδιότητα για τις εκδηλώσεις, ούτε με ρώτησε κανείς για τη Φλόγα και από πού θα περάσει». Μάλιστα! Ο καθείς και ο καημός του.

Για τις κάμερες το όλο ζήτημα των ανά των κόσμο διαμαρτυρομένων για την πολιτική της Κίνας συνοψίστηκε σε ακόμη ένα χαριτωμένο ενσταντανέ με πρωταγωνιστή τον δικό τους άνθρωπο. Για την άκαμπτη επισημότητα της κρατικής κάμερας βέβαια, οι σκηνές που διαδραματίστηκαν στο Αρχαίο Στάδιο της Ολυμπίας την ώρα της τελετής ήταν «εκτός προγράμματος» και ως εκ τούτου παρέμειναν αθέατες- κάνα δυο πλάνα στο δελτίο ειδήσεων για τα προσχήματα της ενημέρωσης. Ουδείς ασχολήθηκε, ουδείς συζήτησε.

Έτσι κι αλλιώς για τη χώρα μας, και πολύ περισσότερο για την τηλεόρασή της, το Θιβέτ πέφτει πολύ μακριά και είναι γνωστό ότι η ενημέρωση αποτελεί πρωτίστως θέμα χιλιομετρικής απόστασης.


Το άθροισμα αριθμών ορίζει το δίκαιο

Ως εκ τούτου, καλοδεχούμενη η αποστειρωτική λειτουργία της κάμερας που διατηρεί αλώβητη την εικόνα-trade mark του μακραίωνα πολιτισμού, ήτοι την Αφή της Φλόγας με ντεκόρ την ψευδοαναστηλωμένη «βλάστηση» του Κρονίου. Έτσι κι αλλιώς, μια προσποίηση είναι όλα. Μήπως οι λόγοι των επισήμων τα εννοούν όσα αναφέρουν για αξίες, ιδεώδη και ειρήνη στον κόσμο; Η Κίνα έχει αναδειχθεί σε πανίσχυρο παράγοντα του παγκοσμίου εμπορίου και έχει μια συντριπτικά μεγάλη αγορά, ώστε το «δίκαιο» της πολιτικής της να είναι αδιαμφισβήτητο στα μάτια εκείνων που βλέπουν τον κόσμο σαν άθροισμα αριθμών. Και έτσι, οι απανταχού ακτιβιστές μετατρέπονται σε ένα είδος αναπόφευκτης «γραφικής» πινελιάς στο ντεκόρ της φετινής ολυμπιακής διοργάνωσης.