«Η δική μου Μήδεια είναι μια ερωτική ιστορία»

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ
«ΜΗΔΕΙΑ» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ, Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
ΤΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ
ΤΗΣ. Η «ΜΗΔΕΙΑ 2» ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ, ΕΝΩ ΤΟΝ
ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΕΚΙΝΟ
Η σκηνική αφήγηση της «Μήδειας» του εικοσιοκτάχρονου τότε Δημήτρη Παπαϊωάννου, για τον οποίο ο Τσαρούχης είχε πει «με τρομάζει το ταλέντο του», ήταν η αποθέωση της έμπνευσής του. Με αυτή βγήκε από τους αβανγκάρντ χώρους, για να παρουσιαστεί στη μεγάλη σκηνή του Κοτοπούλη-Ρεξ (1993) και στη συνέχεια να παιχτεί σε διάφορα κλειστά και υπαίθρια θέατρα της χώρας, να ταξιδέψει στο εξωτερικό και να δοξαστεί. Πρωτότυπη, πότε φωτεινή και πότε σκοτεινή, πότε ταραγμένη και πότε ερωτική, άλλοτε σπαραχτική κι άλλοτε επιθετική και βίαιη, αλλά πάντα εκπάγλου ομορφιάς, ήταν μια σύνθεση βωβού θεάτρου, χορού και μουσικής ανάμεσα στην πρόταση και την καταξίωση.

Τo πιο γοητευτικό ίσως έργο του είναι μια ερωτική ιστορία, που μας επιτρέπει να γνωρίσουμε εις βάθος τον κόσμο του δημιουργού της. Είναι η ερωτική ιστορία ενός καπετάνιου που ξεκίνησε την Αργοναυτική Εκστρατεία για να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας. Εκεί συνάντησε την όμορφη και δυναμική Μήδεια και αποφάσισε να την κάνει δική του. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν διόλου απλά. Μέσα από το καλειδοσκόπιο του Παπαϊωάννου και τη δραματικότητα της μουσικής του Μπελίνι, οι ασπρόμαυρες και έγχρωμες εικόνες, η ένταση της αφήγησης και η πλαστικότητα των κινήσεων καταξίωσαν το έργο ως γνήσιο αριστούργημα με το οποίο δοξάστηκε ο δημιουργός του και η Ομάδα Εδάφους.

info

1-5 Ιουνίου στον χώρο της Πειραιώς 260.

Μένει απ΄ έξω
Ο Παπαϊωάννου επανέρχεται τώρα, αλλά δεν κάνει μια πιστή αναβίωση. Κρατώντας τον άξονα, το περιεχόμενο, τη μορφή και το ύφος της «Μήδειας», αναθεωρεί και επανασχεδιάζει το έργο ψάχνοντας όσα κρύβονται κάτω από την επιφάνεια. Το ξανακοιτάζει και το ξαναδουλεύει με νέα διανομή, μένοντας ο ίδιος έξω από αυτό. Ένα νέο στοίχημα που ίσως συνοψίζει περισσότερα από όσα δηλώνονται. «Φυσικά και δεν χορεύω σ΄ αυτή την εκδοχή. Είμαι 43 ετών! Φεύγω εξ ολοκλήρου, όπως και όλη τη διανομή τη βγάζω από της σφρίγος πρώτης περιόδου, ξαναδουλεύοντας την παράσταση με νέους ηθοποιούς και χορευτές.

«Όλη η διανομή είναι καινούργια, με νέους ανθρώπους οι οποίοι ΄΄κατοικούν΄΄ στον ίδιο ιδιοφυή σκηνικό χώρο του Νίκου Αλεξίου. Είναι το ίδιο κτίριο στα δωμάτια του οποίου ΄΄κατοικούν΄΄ άλλες προσωπικότητες. Αυτοί οι νέοι ένοικοι φέρουν το δικό τους φιζίκ, τη δική τους ευφυΐα και προσωπικότητα, έχουν διαφορετικές κινήσεις, εντάσεις και χρώματα». Σ΄ έναν υδάτινο τόπο, που παραπέμπει στην Αργοναυτική Εκστρατεία, με εξέδρες, τραπέζια και καρέκλες, διαδραματίζεται η ιστορία μιας ολέθριας σχέσης.

Σκληρό κορίτσι
τη γενιά μου. Είναι μια προτεινόμενη λύση όπου με ενδιαφέρει να δω την αντοχή του υλικού της. Είναι το μόνο έργο μου που περνά σε άλλο καστ. Είναι ωραίο να μάχονται οι γενιές, γιατί υπάρχει μια γενιά που φεύγει και μία γενιά που έρχεται. Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να νικήσουν αυτό που έρχεται είναι ενάντια σ΄ αυτό που εκδηλώνει ο χρόνος. Θα γεννηθούμε και θα πεθάνουμε. Είναι σαφές. Και μαζί μας θα πεθάνουν ενδεχομένως και ορισμένα πράγματα του πολιτισμού μας. Μ΄ αρέσει που είμαι απ΄ έξω, που είμαι ζωντανός και ξανακοιτάζω το έργο, το ξαναδουλεύω σε μια άλλη φάση της ζωής μου».

Σήμερα, με τα μάτια της καινούργιας εμπειρίας του, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κοιτάζει εκ νέου την ιστορική και δοκιμασμένη αυτή δουλειά.

Και αποπειράται να μας μεταγγίσει το απόσταγμα εκείνης της γεμά- «Δεν κάνω την τραγωδία του Ευριπίδη. Η δική μου ΄΄Μήδεια΄΄ είναι μια ερωτική ιστορία. Ο εσωτερικός μύθος της είναι απλός. Ένας ήρωας γεμάτος αυτοπεποίθηση, σ΄ έναν από τους στόχους του διαλέγει μια εξαιρετική γυναίκα για να την πάρει μαζί του. Αλλά την προδίδει. Κι αυτό το εξαιρετικό κορίτσι αλλάζει, γίνεται ανάπηρο από την προδοσία του. Αποκαλύπτεται ότι γίνεται ακόμα πιο σκληρό, τόσο σκληρό, που του κόβει τ΄ αρχίδια στη ρίζα τους».

Η «Μήδεια 2» προφανώς έχει εξασφαλισμένη την αποδοχή, αφού εγγυάται την ποιότητα της πρώτης της ύλης, επαυξημένης από τις εμπειρίες, το καταστάλαγμα και την πρόοδο του δημιουργού της.

«Όταν αποφασίζεις ότι κάτι πρέπει να συμβεί, δηλαδή να περάσεις στην ύλη, είναι ενδεχόμενο να δεις κάτι πολύ χαμηλότερο από αυτό που ονειρεύτηκες. Γιατί αυτό που ονειρεύτηκες μπορεί να μην είναι αυτό που έχεις την ικανότητα να κατασκευάσεις εσύ και οι συνεργάτες σου. Φυσικά, το πιο ενδιαφέρον στη ζωή είναι αυτό που γίνεται και όχι αυτό που φαντάζεσαι. Και στη δική μας τη δουλειά έχει ενδιαφέρον το ότι ένα μέρος από αυτό που ονειρεύεσαι- μικρό συνήθως- το πραγματοποιείς, το παραδίδεις και προχωράς. Δεν είναι ούτε συμβιβασμός, ούτε έκπτωση. Είναι ο τρόπος των πραγμάτων».