«Δεν ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ευκολία»

Η υποβάθμιση του ήχου έχει ξεκινήσει πολύ παλιότερα, από τα CD. Σύμφωνα με έρευνα του «Rolling Stone», τα τελευταία 15 χρόνια- στην εποχή μετά το μουσικό κίνημα του «γκραντζ» (Νirvana, Ρearl Jam κ.λπ.)- οι δισκογραφικές άρχισαν να απαιτούν από τους παραγωγούς και τους μηχανικούς ήχου να αυξάνουν την ένταση στο στάδιο του μάστερινγκ ενός άλμπουμ, δηλαδή στην τελική του επεξεργασία. Όλοι ήθελαν τα άλμπουμ τους να ακούγονται πολύ δυνατά και έτσι οι μηχανικοί εφήρμοσαν πολύ επιθετικά τη μέθοδο της συμπίεσης δυναμικής περιοχής. Πρόκειται για μια τεχνική στο στούντιο κατά την οποία όλες οι εντάσεις του ήχου φτάνουν σχεδόν στο ίδιο σημείο. «Η δυναμική περιοχή είναι το παράθυρο μέσα στο οποίο κινείται η μουσική από τις χαμηλότερες στις δυνατότερες εντάσεις. Από την απόλυτη σιγή μέχρι τον πιο δυνατό ήχο», εξηγεί ο κ. Εσπιαλίδης.

Οι μηχανικοί κόβουν τις ενδιάμεσες κλίμακες του ήχου, με αποτέλεσμα η μουσική να ακούγεται πολύ πιο δυνατά από ό,τι παλιότερα. «Το αποτέλεσμα είναι ένας επιθετικός ομογενοποιημένος θόρυβος, που κάνει την κραυγή και τον ψίθυρο να ακούγονται το ίδιο. Φέρνουν ακόμα και τη σιγανή εισαγωγή σχεδόν στο όριο, οπότε ακούς συνέχεια έναν δυνατό ήχο χωρίς δυναμική, χωρίς διακυμάνσεις», λέει ο συνθέτης κ. Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. «Τον σημερινό κόσμο δεν τον ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά η ευκολία στη χρήση. Οι ακροατές είναι πια παθητικοί, δεν στήνουν αυτί για να προσέξουν τη λεπτομέρεια. Οι περισσότεροι ακούνε μουσική κάνοντας ταυτόχρονα άλλες δουλειές. Για να τους τραβήξουν την προσοχή, παραγωγοί και καλλιτέχνες μπήκαν στη λογική των διαφημιστών, που αυξάνουν την ένταση των διαφημίσεων σε σχέση με το υπόλοιπο πρόγραμμα της τηλεόρασης.

Για να ακούγονται τα τραγούδια δυνατά στο ραδιόφωνο, χρησιμοποιούν τη συμπίεση πολύ επιθετικά».