Οι σχέσεις με τους γείτονες

Η κ. Ανδριανή Κατσούλη γράφει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:

«Έχω μπερδευτεί με αυτούς τους γείτονές μας… Θυμάμαι στη σχολή τη φίλη μου Μαρία, από την Κύπρο. Είχε θείο αγνοούμενο στα γεγονότα της Κύπρου και πολλές ιστορίες φρίκης να διηγηθεί. Σε φιλοσοφικές συζητήσεις στον καναπέ του σχεδόν άδειου σαλονιού της τη θυμάμαι να λέει: “Οι Τούρκοι φίλοι δεν πιάνονται”, ως απάντηση στην πεισματική μου θέση ότι όλοι είμαστε το ίδιο ικανοί και για το καλό και για το κακό. Θυμάμαι ακόμη στην τάξη όταν η καθηγήτρια έκανε λόγο για νεκρούς και όχι αγνοούμενους, για ελληνική προπαγάνδα που μας πάει πίσω. Τότε η Μαρία άλλαζε. Το πρόσωπο σκλήραινε και η φωνή έτρεμε από εκνευρισμό και συγκίνηση μαζί.

Λίγα χρόνια αργότερα γνώρισα την Εμιρέ. Συγκάτοικός μου από την Τουρκία. Θυμάμαι κάθε φορά που με προσκαλούσε στην κοινή κουζίνα του διαμερίσματος στην εστία να πιούμε τσάι. Κάθε πρωί με ξυπνούσε ο ήχος από έναν δίσκο που κάποιος της είχε χαρίσει με ρεμπέτικα. Άκουγα τα τραγούδια και τα παλαμάκια της καθώς χόρευε. “Μου φτιάχνουν τη διάθεση”, έλεγε. Θυμάμαι ακόμη τη μέρα πριν φύγω τα δώρα που βρήκα έξω από την πόρτα μου. Ημερολόγιο με ομορφιές της Τουρκίας και CD με τούρκικα τραγούδια. “Καλή ζωή”, έλεγε η κάρτα της. Λίγες μέρες πριν είδαμε στην τηλεόραση τον Έλληνα δημοσιογράφο στην Πόλη που έπεσε θύμα βάναυσης επίθεσης από ποιος ξέρει ποιους τρελούς φανατικούς. Μπερδεύομαι. Ποιοι είναι οι Τούρκοι; Αυτοί που ξυλοκόπησαν τον δημοσιογράφο ή η Εμιρέ με το ζεστό της τσάι;».