Ο Τουρισμός και οι Μεταφορές

Ο κ. Γεώργιος Τσιλεδάκης, υπεύθυνος πωλήσεων των «Κorissia Group Ηotels» της Ι. Τσιλεδάκης Α.Ε., από το Βερολίνο, γράφει στο blog του για τον ελληνικό τουρισμό που βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί.

Μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Το επιχειρηματικό μοντέλο του τουρισμού είναι απλό: ο επισκέπτης επιλέγει, έρχεται, διαμένει, ξοδεύει και φεύγει. Αποτελείται, αν θέλει κανείς, από 3 στοιχειώδεις τομείς: την προβολή, τη μεταφορά και τη διαμονή. Τεράστιες επενδύσεις έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες στον τομέα της διαμονής. Τα τελευταία χρόνια τονίζεται, όλο και περισσότερο, η σημασία της τουριστικής προβολής στη νέα ψηφιακή εποχή και επίσης μεγάλες επενδύσεις γίνονται τόσο από κρατικούς φορείς όσο και από την ιδιωτική πρωτοβουλία στη διαφήμιση και την προσέγγιση επισκεπτών. Κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον άλλο στοιχειώδη τομέα του τουρισμού, τη μεταφορά. Ο τομέας της μεταφοράς παραδόθηκε σιωπηλά σε ξένα χέρια και ούτε καν γίνεται λόγος για αυτόν.

Κι όμως η μεταφορά είναι βασικότερη προϋπόθεση για να ανοίξει και να κλείσει ο κύκλος του τουρισμού. Η ευκολία πρόσβασης στον χώρο διακοπών αποτελεί σημαντικό κριτήριο επιλογής του συγκεκριμένου χώρου, καθώς ένας περιορισμένος, δυσχερής και πολυδάπανος τρόπος μεταφοράς θα δρούσε ανασταλτικά στον επισκέπτη, που αναζητά αναψυχή και άνεση σε συγκεκριμένα χρονικά και οικονομικά όρια. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας είναι ευτυχώς τέτοια, που επιτρέπει την άμεση πρόσβαση σ΄ αυτήν (εντός 2 ή 3 ωρών) μέσω αεροπλάνου από έναν μεγάλο αριθμό ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών. Οι αεροπορικές εταιρείες που έχουν αναλάβει τη μεταφορά των επισκεπτών στην Ελλάδα, δεν έχουν καμία είδους δέσμευση με την Ελλάδα. Δρουν σε πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο και απλά χρησιμοποιούν την υπάρχουσα τουριστική βιομηχανία της Ελλάδας στην πολιτική πωλήσεών τους. Μία πολιτική πωλήσεων που επηρεάζει άμεσα τόσο τη διαθεσιμότητα όσο και το κόστος του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.

Ο ελληνικός τουρισμός, τόσο οι επιχειρηματίες όσο και η πολιτεία, παρακολουθούν αμέτοχοι την κατάσταση αυτή. Κάνουν τεράστιες επενδύσεις στην εγχώρια αγορά, δημιουργούν τον τουρισμό του 18,5% του ΑΕΠ και κάνουν την Ελλάδα να εξαρτάται πλήρως οικονομικά από αυτόν. Αφήνουν όμως την “πόρτα” της επιχείρησης να την ελέγχουν 5-6 γραφεία (αν είναι τόσα) στην Ευρώπη. Είναι σαν να φτιάχνεις μια υπερπολυτελή βίλα στο ομορφότερο σημείο και να μην ενδιαφέρεσαι αν υπάρχει δρόμος για να πας ποτέ εκεί.

Το οξύμωρο της κατάστασης αυτής είναι ότι υπάρχει ήδη μια κρατική εταιρεία με οργανωμένα γραφεία και προορισμούς σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου, η οποία δυστυχώς έχει αφεθεί να παραπαίει. Δεν γνωρίζω ακριβώς τους λόγους που έχουν οδηγήσει στη διαμόρφωση της γνωστής δυσμενούς κατάστασης της Ολυμπιακής, αλλά ξέρω ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδιώκουν ανεπιτυχώς, εδώ και πολλά χρόνια, την πώλησή της. Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται μεγάλη επιτυχία για όποια κυβέρνηση καταφέρει να ξεπουλήσει τον εθνικό αερομεταφορέα. Ενδεικτικά αναφέρω τις τιμές ενός αεροπορικού εισιτηρίου από το Βερολίνο της Γερμανίας για το Ηράκλειο της Κρήτης τον Αύγουστο του 2008 με επιστροφή σε 2 εβδομάδες (αναζήτηση τιμών 25 Νοεμβρίου 2007 από την ιστοσελίδα της εκάστοτε εταιρείας): Condor 328 ευρώ, Ολυμπιακή 941 ευρώ! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η Condor δεν έχει κέρδος με την τιμή αυτή ούτε μπορώ να φανταστώ ότι η Ολυμπιακή μπορεί ποτέ να προπωλήσει εισιτήριο με τέτοιες τιμές!».