Νέοι Δίσκοι

Θηλυκές φωνές σε τζαζ τόπους

Έχει γίνει μεγάλη μόδα. Έχει γίνει το παιχνίδι «βρες το τραγούδι και κέρδισε» (δεν είναι πάντα εύκολο να κερδίζεις, αλλά να προσπαθείς δεν βλάπτει): τα «mash up» τραγούδια, δηλαδή τα ανακατεμένα τραγούδια- το ένα τραγούδι μέσα στο άλλο, το ένα πάνω στο άλλο, το ένα να σπρώχνει το άλλο να πέσει από τον γκρεμό και αυτό να αντιστέκεται. Τρελή μόδα, όπως έλεγαν παλιά, προτού η μόδα τρελαθεί κανονικά. Για να δώσω μια εικόνα σε εκείνους που δεν γνωρίζουν το σπορ, είναι όπως ήταν παλιά που η βελόνα του ραδιοφώνου δεν έπιανε καλά τον σταθμό και έπεφτε μαζί ο διπλανός σταθμός και έκανε παράσιτα. Τότε τα έλεγαν παράσιτα, σήμερα τα λένε mash ups και είναι τέχνη. Μόλις ξεδιαλύνεις τα τραγούδια και ξεφουσκώσει η έκπληξη, το «δύο σε ένα» κατακάθεται και μπορεί και να σε εκνευρίσει που δεν καταφέρνεις να απολαύσεις ούτε ένα τραγούδι πια. Από διάσημα mash ups… άλλο τίποτε! Τι θα λέγατε, ας πούμε, για λίγο από «Riders Οn Τhe Storm» των Doors «αγκαλιά» με το «Rapture» των Βlondie (με τον τίτλο «Rapture Riders»);

Εκτός από τις πολλές ταυτότητες των τραγουδιών, έχουμε και τα απλά κανονικά τραγούδια και σε αυτό το σημείο έχω καλά νέα για εκείνους που τους αρέσει η Σαντέ. Το όνομά (των καλών νέων) είναι Μάλια, από το Μαλάουι της Ανατολικής Αφρικήςδηλαδή η μητέρα της είναι από εκεί, ο πατέρας είναι Άγγλος και η Μάλια μεγάλωσε στο Λονδίνο. Μέχρι εδώ καλά με τις συστάσεις. Η Μάλια όμως έχει ό,τι χρειάζεται για να πάει παραπέρα.

Μερικές φορές, με τη ζεστή «τζαζ» φωνή της θυμίζει πολύ Σαντέ και λίγο την αγριάδα και τη βραχνάδα της Τζος Στόουν, ενώ σου φέρνει στο μυαλό κλαμπ με κίτρινα φώτα και ξύλινα πατώματα και άλλες φορές πάλι- όπως στο «Salmon Coloured Μan»- η Μάλια γίνεται μια Νάνσι Σινάτρα χωρίς συζήτηση. Γράφει τα τραγούδια του «Υoung Βones», η ίδια μαζί με τον Αντρέ Μανουκιάν, τον παραγωγό, έχοντας ξεσκονίσει ωραιότατα σόουλ/τζαζ στιγμές της ιστορίας.

Μεγάλες οι αποστάσεις που κάνει, από την κλασική τζαζ αφετηρία, αλλά ακούραστο το κορίτσι αναδεικνύεται σε μια φωνή που λατρεύει τις «φωνές». Κάποια στιγμή στη ζωή της άκουσε την Μπίλι Χολιντέι να τραγουδάει και…

Αυτό ήταν! Τα υπόλοιπα σχέδιά της πήραν δεύτερους ρόλους. Το πρώτο της άλμπουμ, το «Υellow Daffodils», προετοίμασε τον δρόμο για το νέο.

Μάλια. Αυτή που ακούς να τραγουδάει και να νιώθει «Richer Τhan Βill Gates» (ναι, πιο πλούσια από τον Μπιλ Γκέιτς) έτσι που, αν δεν έχεις πειστεί έως τώρα, να καταλάβεις πως τα λεφτά δεν κάνουν την αγάπη και ο λογαριασμός στην τράπεζα δεν φέρνει την ευτυχία. Ούτε την δυσκολεύει, πάντως, όταν υπάρχει.


Εκείνες κι εκείνες

● Sevda, «Α Flower Ιn Βloom». Η φωνή της Κασπίας. Από το σπίτι της έβλεπε τη θάλασσα, από γύρω της έφταναν οι μουσικές της Ανατολής, στο πικάπ έπαιζε η Έλα Φιτζέραλντ. Τα υπόλοιπα, στη φαντασία σας. ● Caecilie Νorby, «Slow fruit». «Όταν ήμουν μικρή με φώναζαν Μις Κοκέτα» και μεγάλωσε σε «blues mood» και η τζαζ από το Βορρά ήρθε και βρήκε στοργή κοντά της. ● Diana Κrall, «Τhe very best/ deluxe edition». Και όπως λέει η ωραία Καναδέζα, σύζυγος Κοστέλο, μητέρα διδύμων, «Let΄s Face Τhe Μusic Αnd Dance». ● Μarva Wright, «Αfter the levees broke». Σόουλ από τα παλιά, τα καλά, τα μοναδικά και αξεπέραστα. Γιατί that΄s the way it is. Με ένα γλυκό Μr Candy, η Μάλια από το Μαλάουι ξεκινά την επιχείρηση αποπλάνησης των ακροατών της. Και φτάνει μέχρι το κόκαλο (του «Υoung Βones»)
Όλα καπνός…

Το κορίτσι των Μoloko, η Ρόιζιν Μέρφι, ξέφυγε από την προσοχή του κόσμου, ανέβηκε στη σκηνή και χορεύει σαν να πρόκειται να χαθεί ο χορός από τη Γη μέσα στην επόμενη ώρα. Ντίσκο, δηλαδή, είναι αυτό που ακούτε. Όχι η ντίσκο του Λάριν Λίβαν και του «Ρaradise Garage» (αυτή έχει πάει αλλού), αλλά μια ποπ, electronica χορευτική μουσική, με έναν αέρα από «Groove Αrmada» και την καθαρή, κρυστάλλινη φωνή της Ρόιζιν να γλιστράει στα τραγούδια σαν πάνω σε σαπουνάδα. Το «Οverpowered» (ΕΜΙ), λοιπόν, δείτε το διασκεδαστικό, εύκολο στο αυτί, δροσερό και: ντίσκο στο πηλίκο. Αλλά όλα αυτά γίνονται πολύ γρήγορα καπνός.


… και κάπου φωτιά

Για να το πω από την αρχή: όλα πάνω στη Βανέσα Παραντί μ΄ αρέσουν. Το στυλ, η φωνή, οι αποστάσεις της από τη δισκογραφία, τα γαλλικά, ο σύζυγός της (ο Τζόνι Ντεπ, ντε) και τα καινούργια της τραγούδια. Ανήκουν στην κατηγορία των κομματιών αυτών που θέλεις να ακούσεις Σάββατο βράδυ, πριν βγεις – Κυριακή πρωί, πριν αποφασίσεις τι θέλεις να κάνεις. Μπορείς να τα αποχωριστείς, δεν θα σου λείψουν άμεσα- με μια σημείωση, όμως, πως η ποπ σε ακολουθεί κάπου κάπου με ύπουλο τρόπο- όπως το «Divinidylle» (Universal) της Παραντί, που παρατείνει τη διαμονή του στα CD που ξανακούω τελευταία.

Η Κουίν Λατίφα ως Νταϊάνα Κραλ; Η ράπερ που μπορεί και τραγουδάει (καλά εννοώ;). Η Κουίν στα βήματα του άρχοντα Ροντ Στιούαρτ (στα ποπ και τζαζ στάνταρ εννοώ); Και από το χιπχόπ και τη μαγκιά του δρόμου, στα σαλόνια της verve (και στο μιούζικαλ «Ηairspray»);

Αυτά, ένα προς ένα. Με δυο «καυτούς» παραγωγούς, τον Ρον Φέαρ και τον Τόμι ΛιΠούμα, η Λατίφα στο «Τrav΄lin Light» στέκεται αξιοπρεπώς εκεί που πατούσαν τα θρυλικά τακούνια της Πέγκι Λι και της Έτα Τζέιμς. Το ραπ, το έχουμε πει, έχει κρυφές χάρες.