«Σε όλα υπάρχει μία αστεία πλευρά»

Ανατροπές, ίντριγκες, μυστήριο και έρωτες ζουν στη Σίφνο οι ήρωες της κωμωδίας «Το φιλί της… Ζωής» του Νίκου Ζαπατίνα που βλέπει, όμως, με χιούμορ όλες αυτές τις καταστάσεις τους, θέλοντας να κάνει «μια ταινία για το πλατύ κοινό, για το κοινό που θέλει να μπει στην κινηματογραφική αίθουσα και να περάσει όμορφα, βλέποντας ωραίους ανθρώπους σ΄ ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον και μία ιστορία με ενδιαφέρον», λέει ο σκηνοθέτης του «Ένας κι ένας» και του «Εφάπαξ»-100.000 και 70.000 εισιτήρια, αντιστοίχως- για να καταλήξει και να αναρωτηθεί: «Αν η ζωή μας ήταν κάπως έτσι, θα θέλαμε κάτι περισσότερο;». Ως «μοντέρνα, ποιητική κωμωδία» χαρακτηρίζει ο ίδιος την ταινία του και εξηγεί πως αυτό σημαίνει ότι: «θέλαμε να διαφοροποιηθούμε από άλλες ταινίες της ίδιας κατηγορίας, τόσο στο σενάριο με μια σημερινή ελληνική πραγματικότητα στην οποία έχουν διεισδύσει σύγχρονες ξένες επιρροές, αλλά και στο κωμικό στοιχείο, στους διαλόγους, τις καταστάσεις που ζουν οι ήρωες» με τη δράση τους να ξεκινάει αμέσως μετά το τραγούδι των τίτλων που λέει η Έλενα Παπαρίζου.

Αλήθεια,σε τι…Θεό πιστεύουν οι ήρωες της κωμωδίας σου;

« Εκ πρώτης όψεως, ο καθένας στον δικό του και αυτή είναι η διαφορά τους. Άλλος πιστεύει στην παράδοση όπου είναι κολλημένος και αρνείται οποιαδήποτε ανανέωση, έχει βάλει τις παρωπίδες, έχει κλείσει τ΄ αυτιά και οδεύει. Άλλος προτιμάει ελευθερία κινήσεων, την περιπέτεια και τον κίνδυνο. Άλλος έχει κουραστεί με την επιτυχημένη, αλλά “θολή” διαδρομή που είχε μέχρι τώρα και ζητάει την ησυχία του. Κι αν αυτά ακούγονται μυστηριώδη, θα έρθει η στιγμή που ένα λαμπερό ελληνικό τοπίο σε ένα ονειρεμένο νησί όπως είναι η Σίφνος, και σε συνδυασμό με την κωμική ματιά που κυριαρχεί παντού, να δώσουν τη λυτρωτική λύση τους. Με τους ήρωες της ταινίας να βρίσκουν ένα κοινό στοιχείο και αυτό δεν είναι άλλο από τη φιλία! Στη φιλία, αγαπάς, δίνεις- παίρνεις, θυσιάζεσαι, ηρεμείς, ονειρεύεσαι, απολαμβάνεις, νιώθεις σιγουριά. Δεν υπάρχουν πολιτικά ή ιερά μαχαιρώματα. Αυτό δεν είναι… Θεός;».

Κι όταν ρωτάμε τον ίδιο να μας πει σε τι Θεό πιστεύει, μας λέει απλά: «Πάνω απ΄ όλα στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν σέβεσαι την ελευθερία των άλλων και προσπαθείς να προσφέρεις, τότε ποιας θρησκείας ο Παράδεισος μπορεί να σου κρατήσει την πόρτα κλειστή; Εκτός κι αν έχει μπλοκάρει! Κι έχω ακούσει για κάτι τεράστιες… πόρτες».

Ο ήρωας της κωμωδίας «Το φιλί της… Ζωής» είναι ένας 30χρονος που πηγαίνει στη Μήλο για να παντρευτεί την αγαπημένη του. Αλλά, το πλοίο θα αναγκαστεί να αράξει στη Σίφνο, όπου θα συναντήσει μια ωραία και παράξενη φωτογράφο, τη Ζωή του…

φιλιού του τίτλου της ταινίας, η οποία θα του αλλάξει όλες τις αποφάσεις του… Μια μυστηριώδης, ερωτική και θελκτική γυναίκα με… κακές διαθέσεις.

Τι σατιρίζει, κυρίως, από τη σημερινή ελληνική κοινωνία η κωμωδία σας;

«Η σάτιρα διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν όμως τα πρόσωπα διακωμωδούνται από μόνα τους (ευτυχώς όχι όλα)

οι κωμωδιογράφοι αλλάζουν ενασχόληση. Γι΄ αυτό λοιπόν προσπαθώ με απλό τρόπο να φέρω στην επιφάνεια την αστεία πλευρά των καταστάσεων και των ηρώων που τις προκαλούν. Σε κάθε μας ενέργεια, υπάρχει τουλάχιστον μία αστεία πλευρά. Και αλίμονο σε όσους δεν μπορούν να την αντιληφθούν. Στο “Φιλί της…Ζωής” δεν σατιρίζω, απλώς βλέπω την αστεία πλευρά στις συνήθειες και στις εμμονές των ηρώων μου».

Και επεκτείνει αυτή τη σκέψη, λέγοντάς μας οτι: «κάνω “σοβαρές” ταινίες με κωμικά στοιχεία. Είναι ένας πονηρός τρόπος για να πεις το οτιδήποτε, ενοχλώντας λιγότερο και προσεγγίζοντας περισσότερο θέμα και θεατή». Κι όταν τον ρωτάμε γιατί δεν γράφει ένα «σοβαρό» σενάριο, μας απαντά:

«Όσες φορές προσπάθησα να γράψω ένα “σοβαρό” σενάριο, δεν τα κατάφερα. Δεν αντέχω πολύ σοβαρά θέματα, κοινωνικά και ανθρώπινα, να τα βλέπω μόνο από τη σκοτεινή τους πλευρά.

Υπάρχει και φως. Το αστείο μου βγαίνει αυθόρμητα και πολλές φορές κυριαρχεί. Η προσπάθειά μου είναι μόνο να μην πάει πολύ μακριά και χάσω το μέτρο. Μην ξεχνάμε ότι ο μόνος που τολμούσε να σχολιάσει τον Πελοποννησιακό Πόλεμο χωρίς επιπτώσεις, ήταν ο Αριστοφάνης. Ο Τσάρλι Τσάπλιν έκανε ταινίες φτώχειας και μιζέριας με μία σπάνια κωμικότητα. Χιούμορ λοιπόν, γιατί τα δύσκολα προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με καλή διάθεση».

info

«Το φιλί της…
Ζωής» του Νίκου Ζαπατίνα με τους Λαέρτη Μαλκόστη, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ζέτα Δούκα, Θέμο Αναστασιάδη, Σάκη Μπουλά, Γιάννη Ζουγανέλη, κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 8 Νοεμβρίου.

Τι είναι,τελικά, «Το φιλί της… Ζωής»,φάρσα ή σάτιρα;

«Στη φάρσα λείπουν οι χαρακτήρες, ενώ βασικά στοιχεία της είναι ο γρήγορος ρυθμός, οι ανατροπές, τα απροσδόκητα και οι κωμικές παρεξηγήσεις. Στη σάτιρα κριτικάρουμε πρόσωπα και καταστάσεις με περιπαικτικό τρόπο. Πιο πολύ είναι μια κωμωδία ηθών με χαρακτήρες και κοινωνικά αναγνωρίσιμους τύπους». Πολλοί λένε ότι η ελληνική κοινωνία περνάει φάση… αφασίας, απασχολεί κάτι την κωμωδία σας;

«Αυτή τη φάση… αφασίας της ελληνικής κοινωνίας, την ακούω από τότε που γεννήθηκα. Παρ΄ όλα αυτά όμως επιβιώνει, εξελίσσεται και προοδεύει! Είναι σίγουρο ότι κάποιος δίνει… “τo φιλί της ζωής” σ΄ αυτόν τον τόπο, αλλά εμείς το αγνοούμε. Θέλω να πιστεύω ότι και οι ήρωες της κωμωδίας μου είναι μέρος αυτής της… αφασίας καθώς συνεχίζουν να ονειρεύονται, να ερωτεύονται και να απολαμβάνουν το φιλί της ζωής».