Ο Εθνικός Δρυμός Σουνίου, το Χάος και τα αρχαία πλυντήρια
Ο Εθνικός Δρυμός ιδρύθηκε το 1974. Ο πυρήνας του είναι 7.500 στρέμματα και η περιφερειακή ζώνη 27.500. Αποτελείται από σειρά υψωμάτων, τα οποία κρύβουν στα βάθη τους μεγάλο πλούτο μεταλλευμάτων. Τα πεύκα του (κυρίως Ρinus Ηalepensis) έχουν καεί στη μεγάλη πυρκαγιά του 1985 και η αναγέννησή του γίνεται με φυσικό τρόπο. Στην περιοχή υπήρχαν στην αρχαιότητα τα περισσότερα από τα αρχαία μεταλλεία της Λαυρεωτικής χερσονήσου, απ΄ όπου οι Αθηναίοι έβγαζαν μόλυβδο, σίδηρο και άργυρο- στο ασήμι των μεταλλείων αυτών μάλιστα οφείλει η αρχαία Αθήνα τον πλούτο της.
Μέσα στον Δρυμό, πολύ κοντά στο χωριό Καμάριζα βρίσκεται το Χάος, ένα εντυπωσιακό χάσμα με κάθετα βράχια που θεωρείται ότι δημιουργήθηκε από την κατάπτωση της οροφής ενός σπηλαίου. Έχει βάθος 55 μέτρα και διάμετρο 120. Η περίφραξή του είναι διάτρητη, ωστόσο αν αποφασίσετε να την περάσετε για να το χαζέψετε από
info
Για να πάτε στον Εθνικό Δρυμό από το Λαύριο, στρίβετε στην πινακίδα προς Άγιο Κωνσταντίνο, στο πλάι του Τεχνολογικού Πάρκου. Φτάνοντας στο ύψος του χωριού βρίσκετε πινακίδα αριστερά προς Χάος και Αγία Τριάδα και στο γήπεδο ποδοσφαίρου πηγαίνετε πάλι αριστερά και μπαίνετε σε πευκοδάσος με χώρο αναψυχής, μπροστά στο οποίο βρίσκεται το Χάος.
πιο κοντά θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί.
Οδηγώντας μέσα στον Δρυμό, μετά το Χάος, θα βρεθείτε σύντομα στη θέση Αγία Τριάδα ή Σούριζα και θα δείτε την πινακίδα προς το αρχαίο μεταλλευτικό εργαστήριο και τον πυρήνα του Δρυμού. Στην αρχαιότητα, όλη η κοιλάδα ήταν ένα δυναμικό εργοτάξιο με εργαστήρια, κατοικίες, ιερά, πλυντήρια και δεξαμενές νερού. Στον χώρο από το 1983 γίνεται ανασκαφή και μπορείτε να δείτε τα εργαστήρια που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ. (επισήμως, επισκέψιμος θα είναι στο τέλος του 2008). Άλλα αρχαία εργαστήρια υπάρχουν στις περιοχές Αγριλέζα και Μεγάλα Πεύκα.
Το φοινικόδασος και η «Ευτέρπη»
Ο στίχος «στο Λαύριο γίνεται χορός» αναφέρεται στο πανέμορφο (αν και κακοποιημένο) νεοκλασικό κτίριο μέσα στο φοινικόδασος του Λαυρίου. Το έφτιαξε η Γαλλική Εταιρεία και στέγαζε τη φιλαρμονική της Εταιρείας, που ονομαζόταν «Ευτέρπη»- εδώ μάλιστα γίνονταν και όλοι οι χοροί με καλεσμένη την καλή κοινωνία της Αθήνας. Εγκαταλείφθηκε και πωλήθηκε όταν έκλεισε η Εταιρεία, ο δήμος έκανε αναγκαστική απαλλοτρίωση και πρόκειται να αναστηλωθεί τα επόμενα χρόνια. Όσο για το φοινικόδασος, ήταν πάρκο που έφτιαξε η Εταιρεία για τον οικισμό των εργαζομένων, τον Κυπριανό, στα τέλη του 19ου αιώνα. Το δάσος λειτούργησε και ως ένα είδος «βιολογικού καθαρισμού» για τα λύματα.
Το κτίριο στο συγκρότημα του μεταλλοπλυσίου της Ελληνικής Εταιρείας που κτίστηκε το 1874 είναι πολύ ωραίο, τα 700 είδη ορυκτών (από τα 1.500 που υπάρχουν συνολικά) στις προθήκες του είναι σπάνια, λαμπερά και πανέμορφα! Λειτουργεί από το 1986 και ιδρύθηκε από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (τηλ. 22920-26270).
Η Καμάριζα και το φρέαρ Σερπιέρι
Η Καμάριζα, που θεωρείται πως είναι η Μαρώνεια του Αριστοτέλη, ήταν το επίκεντρο των μεταλλευτικών εργασιών στην αρχαιότητα και στα νεώτερα χρόνια. Το σημερινό χωριό, που ονομάζεται Άγιος Κωνσταντίνος, είναι μάλλον αδιάφορο και γεμάτο καινούργια κτίσματα. Το παρελθόν του θυμίζει το βιομηχανικό συγκρότημα που ονομάζεται φρέαρ Σερπιέρι Νο1, φτιαγμένο πάνω σε αρχαίο μεταλλευτικό φρέαρ. Ήταν το κεντρικό της Γαλλικής Εταιρείας στην Καμάριζα, είχε βάθος 165 μ.,
5 πατώματα και στοές δεκάδων χιλιομέτρων με σιδηροτροχιές για τη μεταφορά του μεταλλεύματος. Στο στόμιο του φρέατος θα δείτε μια μεγάλη σιδερένια κατασκευή, σαν πύργο, με δυο ανελκυστήρες. Σώζεται το μηχανοστάσιο του φρέατος, το μηχανουργείο, η γέφυρα μεταφοράς του μεταλλεύματος, απομεινάρια αποθηκών και όλος ο χώρος κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το ΥΠΠΟ. Το κτίριο που στέγαζε τον μηχανισμό κίνησης του πύργου είναι σήμερα ένα μικρό Ορυκτολογικό Μουσείο (τηλ. 22920-22564).
info
Βόρεια του χωριού, στην κορυφή του λόφου Μικρό Ριπάρι είναι η «σπηλιά του Κίτσου», όπως την αποκαλούν, καθώς το 1860 ήταν το λημέρι του γνωστού λήσταρχου. Η σπηλιά έχει προϊστορικό και παλαιοντολογικό ενδιαφέρον
Ο Θορικός
