«Προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας»

«Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 21ΗΣΑΠΡΙΛΙΟΥ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕ
ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΔΑ
[…]. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ
-ΚΑΙ ΕΝΩ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ
ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΝΤΑΝ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΙΕΣ- ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ…»

Όχι, δεν το ΄κανε κι αυτό το έγκλημα η Ρεπούση, κι άλλωστε ο στόχος τώρα του σατανικού ρήματος «συνωστίζομαι» δεν είναι οι Έλληνες εν γένει, παρά οι αριστεροί αποκλειστικά. Άρα, ας μην περιμένουμε αντίδραση από Χριστόδουλο και Παπαθεμελή, όμως ομπρός Λαζόπουλε και Λιάνα, Θέμο και Στάθη και Καραμπελιά, ομπρός για την τρωθείσα τιμή της Αριστεράς, χτυπάτε αλύπητα την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (ΙΕΕ) της Εκδοτικής Αθηνών, που τέτοια αφυδατωμένα φιλοδοξεί να διδάξει όχι απλώς σε εντεκάχρονα παιδιά παρά σ΄ ολόκληρο το έθνος, αφού πρόκειται για μνημειώδες έργο, κι όχι με καμιά Ρεπούση ξαναλέω από πίσω, αλλά με τεράστιο επιτελείο καθηγητών και ακαδημαϊκών.

Ώστε εξεπουλήθημεν ολοσούμπιτοι εντέλει; Όμως, τι λέω τώρα; Εδώ, ίσα ίσα, το ανόμημα είναι άλλο, και σαφές: υπονόμευση του ρόλου και της δράσης της Αριστεράς, από αυτόχρημα

Μεγαλύτερο μάθημα για τα παιδιά, προκειμένου να ετοιμαστούν για τις καινούριες, πολυφυλετικές κοινωνίες, πριν απ΄ τα αίματα και τις σφαγές, είναι να μάθουν λ.χ. το πώς υποδεχτήκαμε όχι τίποτα λαθρομετανάστες αλλά τους αδερφούς μας Μικρασιάτες

συντηρητικούς κύκλους. Αν δεν το κάνανε αυτό οι ακαδημαϊκοί, ποιος εντέλει;

Πήγε να γελάσει το χειλάκι μου με το εύρημα αυτό από την ΙΕΕ, τόμο ΙΣΤ΄, σελ. 168, όταν μου το επισήμανε στο μπλογκ μου κάποιος ευλογημένος άνθρωπος με το ψευδώνυμο lkouf, βρήκα ωραία την ιδέα ν΄ αρχίσω μ΄ αυτό τη σημερινή επιφυλλίδα, με διαβάζω καθώς γράφω, κι όχι χαμόγελο παρά θλίψη με κυριεύει.

Το τι ειπώθηκε μ΄ αυτή την ιστορία, κι άσ΄ τους Χριστόδουλους και τους Καρατζαφέρηδες: «μεταξύ μας» πια, αλλά όταν απέναντί μας είχαμε ακριβώς τους Χριστόδουλους και τους Καρατζαφέρηδες ! Το πώς μετριόνταν οι εδώθε κι οι εκείθε αριστεροί: όχι, η Αριστερά το υποστήριξε το βιβλίο· όχι, η Αριστερά δεν το υποστήριξε το βιβλίο, αφού μετρούσε ο καθένας καταπώς ήθελε την Αριστερά του και τους αριστερούς- και αφού πρωτίστως έμπλεξαν στην αριθμητική ιστορικούς επιστήμονες με κάθε λογής αναρμόδιους, κι έτσι στον Βασίλη Παναγιωτόπουλο, τον Β. Κρεμμυδά, τον Γ. Γιαννουλόπουλο ή τον Αντώνη Λιάκο αντιστοιχούσε συνομιλητής π.χ. ο κάθε Ψωμιάδης ή ο παπαΤσάκαλος.

Κάποτε όμως να τελειώνουμε μ΄ αυτή την ιστορία, τη σουρεαλιστική εντέλει, αφού έφτασαν να συρθούν άνθρωποι όντως σοβαροί, και επιστήμονες σοβαροί, να καταγγείλουν τα όποια λάθη του βιβλίου σε συζήτηση που την ξεκίνησε το θρησκευτικό-πατριωτικό λόμπι, συχνά και με τους όρους που έθεσε το λόμπι αυτό-ή ακόμα ακόμα να κάνουν τη συζήτηση, έστω τη δική τους, την ώρα που διεξαγόταν η συζήτηση των άλλων, αυτή που έδινε και γενικότερα τον τόνο, αυτή που θα οδηγήσει ίσως στην απόσυρση του βιβλίου, που οδήγησε στη συλλογή υπογραφών, στη συγκρότηση συλλόγων με ενδεικτικές ονομασίες («Νοιάζομαι» λ.χ.!), που παροτρύνουν τους γονείς να απαιτήσουν να εξαιρεθούν τα παιδιά τους από το μάθημα της Ιστορίας κτλ. Κι από κοντά η θλιβερή ουρά της ιστορίας αυτής, διανοούμενοι «ουδέτεροι» και «αντικειμενικοί», πέρα από τα μικροϊδεολογικά πάθη των πτωχών και ταπεινών, που σπεύδουν πάντα να παρέμβουν, εξ ουρανού εννοείται, πάντα υπεράνω και αφ΄ υψηλού, και να σκορπίσουνε απλόχερα τη σοφία τους-ή το χιούμορ τους. Έτσι και τώρα, που, όπως είδαμε, η συνωστισμολογία πήρε κι έδωσε.

Θέλετε όμως όντως χιούμορ; Αντιδραστικό, πλην όμως χιούμορ, κάπως σαν τα ρατσιστικά ή σεξιστικά ανέκδοτα με μαύρους, εβραίους, ξανθιές κτλ., που απ΄ τη μια ανατριχιάζεις, από την άλλη όμως οφείλεις να παραδεχτείς πως διαθέτουν όντως χιούμορ.

Πριν σοβαρέψουμε λοιπόν, δίνω ένα δείγμα -κοινώς βάζω τα χέρια μου και βγάζω τα μάτια μου- από ένα ιμέιλ που κυκλοφόρησε ευρύτατα, με τίτλο «Ιδού μερικές ακόμα προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας»: «Ένα εορταστικό τριήμερο του 1826 συνέβη ένα τρομερό δυστύχημα όταν κατά τη μαζική έξοδο από την πόλη του Μεσολογγίου πολλοί κάτοικοι ποδοπατήθηκαν στο μεγάλο μποτιλιάρισμα, όταν ένας Τούρκος υπάλληλος αμέλησε να ανοίξει το ένα φύλλο της θύρας της εξόδου της πόλης. Ανάλογο περιστατικό έγινε το 1981 με τη θύρα 7 του Ολυμπιακού». Όντως γελάσαμε, και ωραία γελάσαμε, δε λέω. Μπορούμε όμως και να είμαστε για λίγο σοβαροί;

Ιδού λοιπόν κι άλλες ακόμα προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας, βιβλία που θα προετοιμάσουν τα παιδιά- οφείλουμε τώρα να μιλήσουμε οι αριστεροί μεταξύ μας, ούτε με τον Παπαθεμελή δηλαδή ούτε με τον Γεωργιάδη- να ζήσουν στον καινούριο κόσμο με τις πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

Να μάθουμε λοιπόν στα παιδιά πως οι μακρινοί πρόγονοί τους δημιούργησαν πράγματι κάποια στιγμή ανώτερο πολιτισμό και κυριάρχησαν στον τότε κόσμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν περιούσιος λαός: «νά, παιδιά μου» θα λέει ο δάσκαλος, «όπως καληώρα σήμερα η κοσμοκράτειρα Αμερική, με τα μεγάλα επιτεύγματά της αλλά και τα εγκλήματά της». Δεν ήταν λοιπόν περιούσιος λαός εκ DΝΑ: μεγαλούργησαν, αλλά μαζί και πατρίδα πρόδωσαν, με το χρυσό ασυζητητί στον Αλκιβιάδη, και κατέσφαξαν, από τον διά μαχαίρας τάχα εκπολιτιστή Μεγαλέξανδρο, αλλά και πυρπολητή (έτσι, πάνω σ΄ ένα μεθύσι απλώς, με μιαν εταίρα, για πλάκα δηλαδή) της Περσέπολης, ώς τον εξίσου αιμοσταγή μα και άγιο της εκκλησίας μας Μεγάλο Κωνσταντίνο!

Αλλά μην πάμε τόσο πίσω και δεν έχουμε τελειωμό: νά, με τα Μικρασιατικά, που ήταν τώρα η αφορμή, όπου οφείλουμε, όπως είπαμε, να μάθουμε στα παιδιά πως πήγαμε να προσαρτήσουμε εδάφη όπου πλειοψηφούσε ο τουρκικός πληθυσμός, και σφάξαμε και βιάσαμε και κάψαμε και αφανίσαμε χωριά ολόκληρα, οπότε μας πήραν έπειτα φαλάγγι οι Τούρκοι και μας «συνώστισαν» στης Σμύρνης το λιμάνι-επειδή συν τοις άλλοις τα ελληνικά πλοία την κοπάνησαν, και ως συνήθως μας φταίγαν έπειτα οι ξένες δυνάμεις.