Η αποτυχία έγινε επιτυχία

Αναζήτησαν την παταγώδη αποτυχία και κέρδισαν την πιο τρελή επιτυχία. Το κατάφεραν οι κινηματογραφικοί ήρωες- θεατρικοί παραγωγοί του Μελ Μπρουκς, «Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί». Το περίεργο όμως είναι πως η πραγματικότητα κερδίζει το παιχνίδι στις καθυστερήσεις. Γιατί ο τρομερός Μελ Μπρουκς, ανατροπέας, κωμωδιογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιός, σε προχωρημένη πλέον ηλικία είχε τη φαεινή ιδέα να μεταφέρει αυτή την παλιά κινηματογραφική επιτυχία του (στην οποία μάλιστα έπαιζε έναν χαρακτηριστικό ρόλο ο Ανδρέας Βουτσινάς) στο θέατρο.

Το 2001, σε συνεργασία με τον Τόμας Μίλλαν έγινε η διασκευή του σε μιούζικαλ, που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ με τον τίτλο «Τhe producers» και έσκισε. Τόση ήταν η επιτυχία του που έγινε και πάλι ταινία – αυτή τη φορά ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τον Νέιθαν Λέιν και τον Μάθιου Μπρόντερικ. Το μιούζικαλ των Μελ Μπρουκς και Τόμας Μίχαν έχει κερδίσει 12 βραβεία Τόνι, έχει ξεπεράσει τις 2.500 παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ, παίζεται σε 28 χώρες και ανεβαίνει τον χειμώνα στην Αθήνα, στο θέατρο «Αλίκη».

«Η παλιά ταινία του Μελ Μπρουκς “Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί” είναι μια σπαρταριστή κωμωδία (πρόζα), μια άποψη προωθημένη πάνω σε όλο το παράλογο του Μπρόντγουεϊ. Πριν από έξι χρόνια ο Μελ Μπρουκς αποφάσισε να διασκευάσει θεατρικά την ταινία του. Σε συνεργασία με τον Τόμας Μίχαν, έγινε μιούζικαλ για το Μπρόντγουεϊ. Το συγκινητικό για μένα είναι ότι έγραψε ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών, με μουσικές αναφορές από όλα τα μιούζικαλ, έτσι που συνολικά η μουσική σού γίνεται οικεία και δεν την παίρνεις και σοβαρά» λέει ο Σταμάτης Φασουλής, ο πλέον αρμόδιος να σκηνοθετήσει ένα θεαματικό μιούζικαλ κωμικού έργου. «Δίνω μεγάλη σημασία στο κωμικό, όχι μόνο στο θεαματικό. Προτιμώ να είναι σε πλήρη διάλογο σαν ίσος προς ίσον. Αυτή είναι και η χαρά. Συνήθως την ώρα που αρχίζει ένα τραγούδι, πέφτει αμηχανία στο κοινό.

ΙΝFΟ

«Δύο τρελοί τρελοί παραγωγοί» στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-
3210.021) από τη νέα θεατρική σεζόν.

Εγώ, την ώρα που πέφτει το τραγούδι, επιδιώκω να πέφτει ένα μεγάλο γέλιο ή ένα δάκρυ. Με δυο λόγια, αντιμετωπίζω το τραγούδι σαν πρόσωπο του δράματος και όχι σαν εύρημα».

Η δράση εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη το 1955, δέκα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου. Ένας αποτυχημένος θεατρικός παραγωγός (Παύλος Χαϊκάλης) παίρνει στα σοβαρά την άποψη ενός κακομοίρη λογιστή (Αντώνης Λουδάρος) πως αν κάνει αποτυχία θα κερδίσει περισσότερα. Ο παραγωγός προτείνει συνεργασία στον λογιστή για να κάνουν τη μεγαλύτερη αποτυχία του αιώνα. Ψάχνουν και βρίσκουν έναν θεόμουρλο ναζιστή συγγραφέα (Απόστολος Γκλέτσος), που ζει σε μια ταράτσα του Μανχάταν παρέα με περιστέρια και έχει γράψει το πιο απίθανο έργο, «Τα ανοιξιάτικα του Χίτλερ» με τον υπότιτλο «Ο Αδόλφος και η Εύα, δυο τρελές ψυχές, ξεσαλώνουν στην εξοχή του Μπέρχτεσγκαρτεν». Βρίσκουν την πρωταγωνίστρια, μια δίμετρη εκθαμβωτική Σουηδή (Βίκυ Καγιά), την οποία ερωτεύονται και οι δύο. Στη συνέχεια πείθουν έναν σκηνοθέτη της συμφοράς, (Γιάννης Βούρος) και έναν βοηθό σκηνοθέτη (Παντελής Καναράκης)- και ετοιμάζονται για την κρίσιμη πρεμιέρα.


«Ανατρέπονται οι σκέψεις»

«Στους “Παραγωγούς” ανατρέπεται όλη η νοοτροπία του Μπρόντγουεϊ. Ανατρέπονται όλες οι σκέψεις που κάνει κανείς για το θέατρο, από την πρώτη οντισιόν έως την πρεμιέρα και μετά. Ξεκινάνε διαλέγοντας τα χειρότερα. Αλλά ο θεός του θεάτρου δεν καταλαβαίνει ούτε από Μπρόντγουεϊ ούτε από συνταγές. Ή σε θέλει ή δεν σε θέλει» καταλήγει ο Φασουλής, ο οποίος υπογράφει μαζί με τον Θοδωρή Πετρόπουλο την απόδοση του κειμένου. Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας, κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη, μουσική ενορχήστρωση: Αλέξης Πρίστης, στίχοι: Αφροδίτη Μάνου και φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος.