Τα ομόλογα

Ο κ. Ανδρέας Θεοφιλάτος, τραπεζικός, από τη Δάφνη, γράφει για τα ομόλογα: «Διαβάζω πως κάποιο ασφαλιστικό ταμείο επέλεξε το ακριβό ομόλογο. Έγινε “λάθος”. Πώς έγινε όμως αυτό το “λάθος”; Μήπως δεν υπήρχε η απαραίτητη τεχνογνωσία; Είναι αφελές να σκεφτούμε κάτι τέτοιο. Ούτε οι ίδιοι δεν χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα για να δικαιολογήσουν το «λάθος» τους. Μήπως υπήρχαν άλλοι λόγοι που το ασφαλιστικό ταμείο αγόρασε το συγκεκριμένο ομόλογο ενώ θα μπορούσε να αγοράσει ένα πολύ φθηνότερο με τα ίδια χαρακτηριστικά; Ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Ποια ήταν τα κριτήρια της απόφασης για τη συγκεκριμένη επένδυση;

Το θέμα είναι απλό και τα ερωτήματα συγκεκριμένα. Ποιος θα μας απαντήσει όμως; Μήπως οι διάφοροι δοκησίσοφοι πολιτικοί που αναλώνονται στα τηλεοπτικά παράθυρα εξαπολύοντας φληναφήματα και πομφόλυγες; Δεν νομίζω. Αυτοί πάντως έχουν λύση για όλα τα προβλήματα: Θα πληρώσει το κράτος τη διαφορά. Και εδώ γεννιούνται άλλα ερωτήματα: Πού θα βρει το κράτος τα χρήματα για να καλύψει τη διαφορά; Μήπως αυτά τα χρήματα δεν θα είναι του Έλληνα φορολογούμενου: Μήπως δεν θα είναι του ίδιου Έλληνα φορολογούμενου που επιβαρύνεται με όλο και μεγαλύτερες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, όλο και περισσότερα χρόνια εργασίας για να καλύψει αυτή την κακοδιαχείριση; Και η ασυδοσία συνεχίζεται».

Ο κ. Βαγγέλης Φανδρίδης, παρατηρεί:
«Δεν πρέπει να αφήσετε να συγκαλύψουν τη μεγαλύτερη οργανωμένη υπεξαίρεση που έγινε ποτέ από κυβερνητικά στελέχη. Τα συμβαίνοντα θυμίζουν την εποχή του ΄50, τότε που η “Αθηναϊκή” έγραφε ψηλά δεξιά σε κάθε φύλλο, “ποιος έφαγε τα 193 δισ.;”.

Κορυφαία στιγμή για τον Τύπο υπήρξε η ταπεινωτική παραίτηση του Νίξον. Αυτός ο τόπος έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από μια “Ουάσιγκτον Ποστ”».