Ο Στέλιος Καζαντζίδης

Ο Πάνος Γεραμάνης συνδεόταν με τον Στέλιο Καζαντζίδη από τη νεανική του ηλικία με μια φιλία που άντεξε μέχρι το τέλος. Ήταν 17 χρόνων όταν το 1963 έκανε την πρώτη του συνέντευξη μαζί του. Τον θαύμαζε και τον εκτιμούσε απεριόριστα. Στην τρίτη μεγάλη συνέντευξη που του πήρε και την οποία δημοσιεύει εδώ, τον ρωτάει σε μια στιγμή: «Κάποιοι ισχυρίζονται πως μια ζωή θεωρείτε τον εαυτό σας αδικημένο και κυνηγημένο και αυτή τη στάση σας περνάτε και στα τραγούδια». Κι εκείνος απαντάει: «Είμαι λαϊκός τραγουδιστής. Το πώς μεγάλωσα, με τι αγώνες κατάφερα να ξεπεράσω τη φτώχεια είναι πράγματα γνωστά σε όλους (…) Αυτά που είπα στα τραγούδια μου ήταν η ζωή μου. Δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα, δεν υπήρχε ευτυχία δίπλα μου. Και έτσι δεν ήταν μόνο η δική μου ζωή.

Ήταν η ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Εγώ αυτά τραγούδησα. Ένας λαϊκός τραγουδιστής πρέπει να βγάζει από μέσα του τον κοινό πόνο, για να μπορεί να απαλύνει τον πόνο όλων αυτών που τον ακούνε».