ΤΟ ΜΠΑΝΙΕΡΟ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΤΟΥ

«Κοίταξε τον εαυτό της μες στο νερό, τα ισχνά λευκά πόδια που ΄βγαιναν από το φαρδύ κόκκινο μπανιερό, και μετά κοίταξε τον Αντ. Το μπανιερό του ήταν επίσης φαρδύ αλλ΄ όμως επάνω του έδειχνε χαριτωμένο. Αυτός φαινόταν έτοιμος να μεγαλώσει ώσπου μια μέρα θα του ΄κανε το μπανιερό, ενώ εκείνη έμοιαζε να φθίνει μέχρι που μια μέρα το μπανιερό της δεν θα της έκανε καθόλου πια.

Ο Άντονυ συνέχισε να της επιδεικνύει την κολυμβητική του δεινότητα, βουτώντας, χτυπώντας ξέφρενα χέρια και πόδια μες στο νερό, βγαίνοντας στην επιφάνεια. Η Γκέιλ προσπαθούσε να δείχνει ότι τον επιδοκίμαζε, στην πραγματικότητα όμως κοιτούσε την κρεατωμένη γυναίκα που κολυμπούσε ύπτιο στη χωρισμένη διαδρομή (…) Αληθινή κολυμβήτρια, με τα στήθη της να βγαίνουν απ΄ το νερό. (…) Η Γκέιλ έβαλε το χέρι της στο δικό της στήθος. Δεν υπήρχε σχεδόν τίποτε μες στο κορμάκι του μπανιερού της, ο καρπός της ακουμπούσε σε κόκαλο. Είχε λειώσει από την ηρωίνη. Την πρώτη φορά που οι κοινωνικοί λειτουργοί τής πήραν τον Αντ, της έδωσαν ένα θήλαστρο, όμως δεν είχε καθόλου γάλα να τραβήξει».

(απόσπασμα από τις σελ.65-66, «Αληθινοί κολυμβητές»)