ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΚΗΔΕΙΑ

«Όταν ο λόγιος κύριος, του οποίου το διαμέρισμα καθάριζε κάθε Τρίτη η γριά κυρία Πάρκερ, της άνοιξε την πόρτα εκείνο το πρωί, τη ρώτησε τι κάνει ο εγγονός της. Η κυρα- Πάρκερ στάθηκε στο χαλάκι μέσα στον σκοτεινό μικρό διάδρομο και, προτού απαντήσει, άπλωσε το χέρι της να βοηθήσει τον κύριό της να κλείσει την πόρτα. «Τον θάψαμε χτες, κύριε», είπε ήσυχα.

«Ω, Θεέ μου! Πόσο λυπάμαι που τα ακούω», είπε ο λόγιος κύριος ταραγμένος. (…) Δεν μπορούσε να επιστρέψει στο ζεστό καθιστικό του χωρίς να πει κάτι- κάτι ακόμη. Και επειδή αυτοί οι άνθρωποι δίνουν μεγάλο βάρος στις κηδείες, είπε ευγενικά: «Ελπίζω να πήγε καλά η κηδεία».

«Παρντόν, κύριε;». Έκανε η γριά κυρία Πάρκερ με πνιγμένη φωνή.

Την κακομοίρα τη γριούλα! Έδειχνε πράγματι αναστατωμένη.

«Ελπίζω ότι η κηδεία είχε… είχε… επιτυχία», επανέλαβε εκείνος. Η κυρα- Πάρκερ δεν απάντησε. Έσκυψε το κεφάλι και πήγε κούτσα κούτσα στην κουζίνα, κρατώντας σφιχτά τη φθαρμένη τσάντα που περιείχε τα καθαριστικά της, μια ποδιά κι ένα ζευγάρι τσόχινες παντούφλες».