Εξομολογήσεις ενός σίριαλ κίλερ

Ένας σίριαλ κίλερ και ο ψυχίατρος που τον εξετάζει είναι οι ήρωες του θεατρικού έργου με το οποίο κάνει την πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα η Μπέττυ Αρβανίτη
Ηπερίπτωση ενός σίριαλ κίλερ είναι το θέμα του θεατρικού έργου «Η τέχνη του κ. Χάαρμαν» με το οποίο υπογράφει την πρώτη της σκηνοθεσία η Μπέττυ Αρβανίτη οδηγώντας τον Χρήστο Στέργιογλου, τον Γ ιάννη Ρ οζάκη και τον Άκη Λυρή.

Γ ερμανία, έτος 1 924. Ο Αδόλφος Χίτλερ δικάζεται στο Μόναχο με τους συνεργάτες του επί εσχάτη προδοσία για το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» που είχε επιχειρήσει πριν από λίγους μήνες. Ο Μούρναου γυρίζει την εκ των κορυφαίων ταινία του «Ο τελευταίος άνθρωπος» με τον Έμιλ Γ ιάνινγκς . Ο Τόμας Μαν εκδίδει ένα από τα αριστουργήματά του- το «Μαγικό βουνό». Η γερμανική κοινή γνώμη όμως συγκλονίζεται από κάτι πιο «πεζό»: ο έμπορος Φριτς Χάαρμαν ομολογεί στο Αννόβερο πως έχει σκοτώσει είκοσι τέσσερα νεαρά αγόρια και έχει κομματιάσει τα πτώματά τουςκατηγορείται μάλιστα και για κανιβαλισμό! Ένας- κατά τη σύγχρονη ορολογία- «σίριαλ κίλερ» δεν ήταν κάτι «συνηθισμένο» στη δεκαετία του 1920…

Η ψυχιατρική γνωμάτευση ως προς το ακαταλόγιστο ή όχι των δολοφονικών πράξεων του Χάαρμαν ανατίθεται στον καθηγητή της ψυχιατρικής Έρνεστ Σούλτσε. Οι συνεδρίες θα ξεκινήσουν τον Αύγουστο του 1924 και θα διαρκέσουν έξι εβδομάδες. Θα ακολουθήσει η δίκη του και τον Απρίλιο του 1 925 η εκτέλεσή του με καρατόμηση.

Η περίπτωση Χάαρμαν, του «πιο άγριου φονιά του 20ού αιώνα», όπως είχαν βιαστεί ίσως- η «ειρηνική, τελικά, άνοδος στην εξουσία του Χίτλερ ύστερα από εννιά χρόνια τους επεφύλασσε εκπλήξεις…- να τον χαρακτηρίσουν οι γερμανικές εφημερίδες, επηρέασε και ενέπνευσε καλλιτέχνες της εποχής- όταν

ΙΝFΟ

Η πρεμιέρα, 14 Φεβρουαρίου, στις 21 .00, στη Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» (Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, τηλ. 21 0 8838727). Εισιτήρια: 22, (λαϊκή Τετάρτης) 18, (φοιτητικό) 15 ευρώ.

ο εξπρεσιονισμός ήταν στο απόγειό του: τον ζωγράφο Γκέοργκ Γκρος, τον συγγραφέα Άλφρεντ Ντέμπλιν για το ψυχόγραμμα του Φραντς Μπίμπερκοφ στο μυθιστόρημά του «Μπερλίν Αλεξάντερπλατς» που το έκανε ευρύτερα γνωστό ο Φασμπίντερ με την εξαίρετη μεταφορά του για την τηλεόραση, τον σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ για την ταινία του «Μ- Ο δράκος του Ντύσελντορφ». Πολύ αργότερα ενέπνευσε και τον Ρόμουαλντ Κάρμακαρ. Γ αλλο- ιρανικής καταγωγής, γεννημένος στην Γ ερμανία, στα σαράντα δύο του σήμερα, κινηματογραφιστής που ξεκίνησε ως βοηθός του Χέρμπερτ Άχτερνμπους και σκηνοθετεί για τον κινηματογράφο από το 1985, ο Κάρμακαρ γύρισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία «Ο μακελάρης» («Der T otmacher») το 1 995 εμπνευσμένος από την υπόθεση Χάαρμαν και μεταφέροντας τις συνεδρίες του δολοφόνου με τον ψυχίατρο.

Ο Ρόμουαλντ Κάρμακαρ που συνδέεται με την Ελλάδα- έχει μάλιστα ζήσει στην Αθήνα μεταξύ 1977 και 1 982- γιατί η Γερμανίδα μητέρα του έχει παντρευτεί σε δεύτερο γάμο με Έλληνα, «μετασχημάτισε» το σενάριο σε έργο θεατρικό που συνυπογράφει με τον Μίχαελ Φαρίν ο οποίος έχει ασχοληθεί κυρίως με τα ιστορικά στοιχεία του θέματος. Το έργο παίζεται από το 1997 σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας- Σ τουτγάρδη, Αμβούργο, Ανόβερο…- μέχρι σήμερα.

Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μετάφραση Βασίλη Πουλαντζά, με σκηνικά και κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου και σύνθεση ήχων Δημήτρη Ιατρόπουλου. Ο Χρήστος Στέργιογλου ερμηνεύει τον επώνυμο ρόλο, ο Γιάννης Ροζάκης τον Σούλτσε και ο Άκης Λυρής τον στενογράφο των συνεδριών.


«Σκηνοθετώ γιατί…»

«Το θέμα του έργου πώς ένας άνθρωπος μπορεί ανά πάσα στιγμή να υπερβεί τα όριά του και να περάσει στην “απέναντι όχθη”, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί εύκολα να γίνει σίριαλ κίλερ…- με βασάνιζε από παλιά και έγινε πιο βασανιστικό όταν έπαιξα στις “Δούλες”».

«Με εντυπωσίασε στο έργο αυτό η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στους δύο ανθρώπους- δολοφόνο και ψυχίατρο- που ανήκουν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους, όπου, σιγά- σιγά, το ανοίκειο αρχίζει να γίνεται οικείο».

«Ζήλεψα τους ρόλους αλλά δεν μπορούσα να παίξω κανέναν επειδή είναι ανδρικοί».

«Έχω τους ηθοποιούς που έχω. Δεν θα το τολμούσα διαφορετικά.

Λειτουργούμε όλοι μαζί σαν ηθοποιοί. Κι εγώ δεν παριστάνω κάτι άλλο. Είναι πολύ σωστό αυτό που λέει ο Νίκος Μαστοράκης ότι το θέατρο είναι ρεφενέ».