Βιγλάτορες με σιδηρογροθιές

« Τ ους βαθείς ορισμούς της Αστυνομίας,πώς αυτοί γεννώνται και πώς εφαρμόζονται,ανεζήτησα και τα σχετικά ευρήματα προσπάθησα να περιγράψω και να θέσω στην κρίση του αναγνώστη.Ομολογώ πως η αναζήτηση των βαθέων ορισμών με οδήγησε,χωρίς να το καταλάβω,σε μια σπουδή του δέοντος…» ΑΥΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ο Βύρων Πολύδωρας. Πού τα γράφει; Στο πόνημά του «Αστυνομία: Ο αέναος Πλατωνικός φύλακας» που κυκλοφορεί σε ένα κομψό τομίδιο, με κόκκινο εξώφυλλο. Δεν ξέρω αν η ψυχή του ανθρώπου – άρα και του πολιτικού- είναι, όπως λέγεται, άβυσσος. Ξέρω ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης συσχετίζει στο βιβλίο του την Αντιγόνη, τον Αβραάμ Λίνκολν, τον- ήρωα του Βίκτωρος Ουγκό – αστυνόμο Ιαβέρη και τους χωροφύλακες του 19ου αιώνα. Συκουτρής και φουστανελάδες
ΣΤΟΒΙΒΛΙΟ συγκατοικούν φωτογραφίες, όπως αυτή των φουστανελάδων ληστών Γκανάτσου και Μακρή, που συνελήφθησαν το 1924, με ένα ειδικό κεφάλαιοαριθμημένο στα λατινικά ως «ΧΙΧ»- που τιτλοφορείται: «Αίσθηση ηθικής υπεροχής της Αστυνομίας».

ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ σελίδες αργότερα, με λίγη βοήθεια από τον Ιωάννη Συκουτρή, ο Βύρων καταλήγει: «Το έθνος μας οφείλει να μάθη προ παντός να εργάζεται και να πειθαρχή εαυτό προς ένα ωρισμένον σκοπόν,και ο σκοπός πρέπει να είναι ευγενής και ωραίος.Ο αστυνόμος (αξιωματικός ή οπλίτης,γυναίκα ή άνδρας) να κάνη με αυτά τα κριτήρια την επιλογή του.Τι θέλει να είναι, ένας μισθοσυντήρητος υπαλληλάκος ή ένας άνθρωπος της αποστολής;Τι θέλει να είναι, ένας στρατιώτης σκοπιμοτήτων ή ένας υπηρέτης σκοπών;Ποια είναι η επιλογή του,να δρα κατ΄ αγγαρείαν ή ως φύλακας της Πολιτείας του Πλάτωνα και βιγλάτορας στο κάστρο του ύψους και του ήθους;».

ΤΩΡΑ ΠΩΣ γίνεται οι βιγλάτορες να φέρουν σιδηρογροθιές ή να ξυλοκοπούν ως οργισμένοι κουκουλοφόροι τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι κάτι στο οποίο η «Πολιτεία» του Πλάτωνα μάλλον δεν θα προσφέρει απαντήσεις. Ούτε ο Βύρων, βέβαια, που για κάτι τέτοια θέματα κάνει συστηματικά τον τρελό. Το βιβλίο είναι μάλλον τρικυμία εν υπουργικώ κρανίω.