ΡΙΠΕΣ Ανισότητες

ΜΑΤΑΙΩΣ προσπαθεί η κυβέρνηση να ξεφύγει από τις αντιφάσεις της
υποσχόμενη την κατάργηση του Μισθοδικείου. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά και η ίδια
ότι το πρόβλημα δεν είναι οι αμοιβές των δικαστών, αλλά το αίσθημα της αδικίας
και της αυθαιρεσίας που υποθάλπει με τις ενέργειές της.

ΛΙΓΕΣ εβδομάδες πριν για παράδειγμα, η υπουργός Παιδείας έκλεισε την
πόρτα στους εκπαιδευτικούς υποστηρίζοντας ότι η Οικονομία δεν αντέχει άλλες
παροχές – παρά το ότι και η ίδια αναγνώρισε πως οι εκπαιδευτικοί, σε σχέση με
το περίφημο επίδομα, δεν ζητούσαν τίποτα περισσότερο από όσα τους είχαν ρητά
υποσχεθεί πριν από τις εκλογές.

Ω του θαύματος όμως. Όταν οι αστυνομικοί ζήτησαν επίσης όσα τους είχαν
υποσχεθεί, άρκεσε η απειλή παραίτησης του κ. Πολύδωρα – αληθινή ή όχι – για να
βρεθούν χρήματα. Προφανώς όλοι είναι ίσοι, αλλά κάποιοι είναι περισσότερο ίσοι
από τους άλλους!

ΤΟ ίδιο αίσθημα αδικίας έζησαν και ζουν οι συμβασιούχοι. Χιλιάδες εξ
αυτών δικαιώθηκαν από τα δικαστήρια και συνέχισαν να δουλεύουν, μόνο και μόνο
για να τους ανακοινωθεί τώρα πως δεν θα πάρουν ούτε τα δεδουλευμένα. Μπροστά
στην κατακραυγή η κυβέρνηση ψάχνει λύση για να πληρωθούν. Για μονιμοποίηση
όμως, παρά τις αποφάσεις δικαστηρίων, ούτε κουβέντα. Όλοι προφανώς δικαιούνται
την προστασία του νόμου, κάποιοι όμως λιγότερο από τους άλλους.

ΜΕΣΑ σε αυτό το κλίμα ήρθε και η απόφαση για τους δικαστές. Το πρόβλημα
φυσικά δεν είναι οι μισθοί καθαυτοί – που για κάποιους στις πρώτες βαθμίδες
ίσως είναι και χαμηλοί – αλλά η δυνατότητα που τους παρέχεται να παρακάμπτουν,
μόνοι αυτοί, τις κυβερνητικές μισθολογικές αυθαιρεσίες.

Η κατάργηση του Μισθοδικείου δεν θα αλλάξει τίποτα – ιδίως μάλιστα αν
επιστρέψουμε στις προηγούμενες ρυθμίσεις, όπου οι ίδιοι οι δικαστές αποφάσιζαν
για τις αυξήσεις που δικαιούνταν. Απεναντίας θα έχει σοβαρότατες συνέπειες η
πρόθεση της κυβέρνησης να απαγορεύσει τα αναδρομικά. Τις οποίες θα πληρώσουν
όχι μόνο οι δικαστές, αλλά όλοι οι εργαζόμενοι.