Mαύρα γυαλιά και… γάντια

Σαν να ξέρουν κάτι που ο κόσμος αγνοεί, στην Ουαλία μετράνε αλλιώς τα
τραγούδια. Ντόπιοι και περαστικοί από εκεί μεταφέρουν μηνύματα μέσα από το
έκλυτο ροκ των Velvet Underground και την αγνή μελωδία του τροβαδούρου της
στιγμής.

«Black Acetate» John Cale (ΕΜΙ)

…Λου; Γουόλχολ, Νέα Υόρκη; …Πού τα θυμήθηκες αυτά; Είναι σαν να ρωτάει ο Τζον Κέιλ με το iPod να βουίζει Σνουπ Ντογκ…

Ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά και δερμάτινα στενά παντελόνια, έλεγαν παλιά πολύ
περισσότερα για το ροκ παρά κάμποσες ηλεκτρικές κιθάρες μαζί. Ένα ζευγάρι
μαύρα γυαλιά (και το βλέμμα πίσω από αυτά) ήταν το ροκ εν ρολ και όποιο
μυστήριο κρυβόταν από κάτω – είτε τα φορούσε ο Ρόι Όρμπισον είτε οι Blues
Brothers, είτε ο Λου Ριντ, είτε ο Ουαλός «αδελφός» του Τζον Κέιλ.

«Τότε – στους Velvet Underground – φορούσαμε γυαλιά για να μη βλέπουμε το
κοινό». Σήμερα, και μερικά χρόνια μετά τη θρυλική αυτοβιογραφία του «What’s
Welsh For Zen?», ο Κέιλ μπορεί να διαβάζει με γυαλιά ανάγνωσης, αλλά σημαδεύει
με ευστοχία το κοινό στα μάτια. Είναι ξεκάθαρο: δεν θα τον πετύχεις να
ξεφυλλίζει τα έξαλλα χρόνια σε αναμνηστικές νεοϋορκέζικες πόζες και
γουορχολικά πορτρέτα, γιατί δεν προλαβαίνει να μαζεύει έμπνευση από ό,τι πιο
φρέσκο ευδοκιμεί. Σιγά μην καθήσει ο Ουαλός να κάνει σεμινάρια «ροκ»
συμπεριφοράς. Χάσιμο χρόνου και περιορισμένη αποτελεσματικότητα. Όταν οι
χυμοί, ο οίστρος και τα τραγούδια ξεχύνονται, ο Κέιλ (οκέι, στα 63 του) δένει
σε πακέτο ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του. Οι άλλοι – όπως λέει κιόλας –
ψάχνουν την τελειότητα που δεν υπάρχει. Εκείνος έχω την αίσθηση πως τη βρίσκει
στις μικρές ατέλειές της και σκοράρει ακούγοντας τον ευρηματικό του ραπ Φαρέλ
Γουίλιαμς και τον οδοστρωτήρα Dr. Dre. Από την ποίηση του Ντίλαν Τόμας και της
Πάτι Σμιθ, στο εξπρές «ραπάρισμα» των δρόμων. Διψασμένος, ψαγμένος και ο Κέιλ
απολαυστικός.

Αν έχασε κανείς επεισόδια, του δίνει συμπυκνωμένα όλους τους λόγους να
δικαιωθεί για την πλήρη δισκογραφία Κέιλ στο ράφι (κατέβαζε ό,τι μπορείς για
το mp3 σου), για τα μαυρόασπρα εξώφυλλα και για τη φωνή – μαχαίρι. Και αν
νομίζεις ότι κλείστηκε σε ελιτίστικες μοναξιές και εξοχές πολυτελείας για το
ραντεβού με τη μούσα, κάνεις λάθος – χώθηκε σε χιπ χοπ στούντιο στο Λος
Άντζελες και άνοιξε τα αυτιά του να ακούσει τον αέρα. Αυτά συμβαίνουν όταν σου
αρέσουν η Νίκο και οι Strokes, προτιμάς το ψάξιμο από το βόλεμα, την ποίηση
από το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Και ο προβληματισμός έχει νόημα μόνο όταν
έχεις το τραγούδι. Πώς λένε στα ουαλέζικα το «ζεν»; Ακριβώς έτσι!

«Now Then» Jeb Loy Nichols (Eros)

Το πώς η ύπαιθρος εφαρμόζει γάντι στην πόλη εξηγεί παραστατικά ο Τζεμπ Λόι
Νίκολς, που μεγάλωσε στο Μιζούρι, αλλά ταξίδεψε σε πολλά μέρη για να τα
κουβαλάει μετά μαζί του εντελώς άκοπα, σαν αποσκευές πάνω σε ρόδες. Στο Νάσβιλ
– όπου όλες οι μουσικές παίζουν δυνατά – έμεινε για να ηχογραφήσει τα
τραγούδια του «Now Then» με παραγωγό του τον Μαρκ Νέβερς των Lampchop
παρόμοιων εμπνεύσεων και ενώνοντας τις τελείες από την κάντρι στη μπλούγκρας
και στη ρέγκε, σαν να πρόκειται για την πιο ευνόητη διαδρομή, με ωραίους
σταθμούς στη μέση. Τέτοια παλικάρια βρίσκουν, ευτυχώς, αυτό που θέλουν και ο
Τζεμπ βρέθηκε με μια καινούργια αφετηρία, μια φάρμα στην Ουαλία, αυτή τη φορά
όχι πολύ μακριά από τα μέρη που ο Τζον Κέιλ άρχισε να παίζει με το μικρό
παιδικό του πιανάκι. Τυχαίο το θεωρείτε αυτό;

«Master Of Disaster» John Hiatt (Hitch Hyke)

Σαν να έφτασες στο Μέμφις αργά τη νύχτα, με ταμπέλες «no vacancy» κρεμασμένες
παντού και έμεινες να κοιτάς τα άστρα. Βετεράνος σε τέτοιες νύχτες ο Τζον
Χάιατ, μάζεψε παλιές ιστορίες από εκείνα τα μέρη, κληρονομιά του Έλβις και του
Τζόνι Κας και παρέα με τον γκουρού των στούντιο της κάντρι Τζιμ Ντίκινσον και
τους γιους του Κόντι και Λούθερ από την φολκ/ροκ περιβόητη ορχήστρα των
Mississippi Allstars, έπιασαν δουλειά. «Κολλητός» άλλωστε του Ράι Κούντερ και
του Νικ Λόου, ο Χάιατ αναγνωρίζει πού είναι το χρυσάφι και πού το σκηνικό για
το σόου του Σαββατόβραδου και στέλνει χαιρετίσματα με τα καλύτερα
«χειμωνιάτικα κάντρι μπλουζ» («Wintertime Blues») και, με κάποιο τρόπο, την
αγάπη του («Love’s Not Where We Left It»). Ας προσέχουμε πού αφήνουμε τα
πολύτιμα πράγματα.

Όποιος βιάζεται, μπλοκάρει

«Life in Slow Motion» David Gray (Warner)

Και πες τώρα πως κάτω από το μπαλκόνι σου κάνει καντάδα ο Ντέιβιντ Γκρέι (έχει
μάθει τρόπους από τα καλύτερα ουαλέζικα παραμύθια, τα οποία διδάχθηκε επί
τόπου, αφού πρώτα μεγάλωσε στον αγγλικό Βορρά). Ανοίγεις την πόρτα και του
χαρίζεις λουλούδια ή, αν είσαι πρακτικός άνθρωπος, υπογράφεις συμβόλαιο στο
άψε-σβήσε. Είναι το έβδομο άλμπουμ του τροβαδούρου που βραχνιάζει όπως ο
Μπρους κάπου στο τέλος της συναυλίας, για να καθαρίσει τον λαιμό του και να
συνεχίσει απτόητος. Παλιές συνταγές αρμονίας και ρουστίκ ομορφιάς. «Από εδώ
μπορείς σχεδόν να δεις τη θάλασσα» λέει. Αρκεί να μη βιάζεσαι.