Nέοι και πολλά υποσχόμενοι

Δείτε τους έτσι: σαν πρωτοεμφανιζόμενους, νέο αίμα, ελπίδες, την καινούργια
γενιά του ροκ. Πείτε ότι το «A Bigger Bang» είναι η πρώτη δουλειά ενός ροκ
γκρουπ με το ευρηματικό όνομα Rolling Stones. Δύο νέα παιδιά, ο Έρικ Κλάπτον
και ο Χέρμπι Χάνκοκ, έχουν όρεξη για ροκ και τζαζ. Και ο Πολ Άνκα, αγαπητοί,
έχει πολύ καλά νέα.

«A Bigger Bang», The Rolling Stones (Virgin/ΕΜΙ)

Κιθ Ρίτσαρντς και Μικ Τζάγκερ από τα θρανία έως σήμερα μαζί

Στο πρώτο κομμάτι δυνάμωσα την ένταση. Στο δεύτερο, κι άλλο. Στο τρίτο ένιωσα
την ευφορία να φουλάρει το ντεπόζιτο. Στο επόμενο ήθελα να κλειδώσω στο
υπόγειο όλους αυτούς τους περίλαμπρους νέους αστέρες που ανακαλύπτουν κάθε
τόσο τον κόσμο (δεν θα βγουν από εκεί μέσα, αν δεν μετανιώσουν πραγματικά).
Τόπο στους νεώτερους. Πες πως δεν ξέρεις τίποτε, πως αγνοείς ποιος είναι ο Μικ
Τζάγκερ και ο Κιθ Ρίτσαρντς και λες, Rolling Stones – να ένα ωραίο όνομα για
ένα καινούργιο γκρουπ. Βολεύει επίσης να ξεγράψεις βιολογικούς κανόνες και
νόμους του μάρκετινγκ. Τους ψηφίζεις συγκρότημα της χρονιάς και είσαι μέσα,
γιατί τυγχάνει να είναι και το συγκρότημα όλων των εποχών. Οπότε δικαιωματικά
δυναμώνεις την ένταση. Οι Rolling Stones δεν τα κατάφεραν απλώς (κάτω από…
Stone-ικές συνθήκες), οι Stones ανέβασαν στην πασαρέλα το νέο ροκ, που ρουφάει
λαίμαργα από τα μπλουζ, το παλιό ροκ εν ρολ και την κάντρι. Γιατί το «φρέσκο»
προκύπτει ακριβώς από το πώς διαχειρίζεσαι το παλιό. Από το πώς μπορείς να
είσαι ο εαυτός σου μέσα στον τυφώνα των πραγμάτων.

Το παιχνίδι παίζεται και πάλι από το κλασικό δίδυμο Μικ και Κιθ, που κάθονται
δίπλα δίπλα, ο ένας κόβει, ο άλλος ράβει, ο ένας σουτάρει, ο άλλος αποκρούει,
ο ένας προκαλεί, ο άλλος απαντάει, έτσι που τίποτε να μην πέφτει κάτω και αν
πέσει να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια σαν αφρός στον καφέ. H φωνή του Τζάγκερ
ακούγεται στα καλύτερά της και η τρέλα του Κιθ σφίγγει γερά όλες τις βίδες του
«A Bigger Bang». Ροκ εν ρολ και μπούγκι, σόουλ, κάντρι μπαλάντες, γυναίκες,
πάθη, σεξ, ο διάβολος στο κορμί της, προδοσίες, καταχρήσεις, μεταμέλειες (και
ολίγον πολιτική στο Neo-Con, όπου δίνουν στον Μπους και καταλαβαίνει). Αν
υπήρχε κάτι να τελειοποιήσουν οι Stones (λέμε, αν), το έκαναν στο «It Won’t
Take Long, στο Laugh Ι Nearly Died», σε αυτό εδώ το «Μεγαλύτερο Μπανγκ». Ο
Μάντι Γουότερς κατεβαίνει ξανά από τον Παράδεισο να πιει μαζί τους (κερνάει ο
Ρον, αλλά υπόσχεται να είναι εγκρατής). Ο Τσάρλι επιστρέφει δριμύτερος μετά τη
θεραπεία. Ο Κιθ; Ασυγκράτητος. Εκτός του ότι σχολιάζει τα πάντα (όχι, θα
γλίτωνε ο Τζάγκερ!) παίρνει και το μικρόφωνο στο «This Place is Empty» και στο
«Infamy» στη ρουστίκ πλευρά του ροκ. Μπροστά σε όλα αυτά – και δεδομένης της
αντικειμενικής αξίας του μεγαλύτερου σόου στο ροκ εν ρολ – η επιστήμη, δεν
μπορεί παρά να σηκώσει τα χέρια. Αυτά τα παιδιά, έχουν μέλλον.

«Possibilities» Herbie Hancock (Warner)

Μπορείς από μακριά να κάνεις τα πάντα, ο εικονικός σου εαυτός βάζει ακόμη και
πλυντήριο και στα στούντιο της μουσικής κυκλοφορούν αόρατες υπάρξεις που
αντιδρούν με «ντίτζιταλ» προσωπικότητες και όλοι είναι ευτυχείς που δεν
χρειάζεται να βγουν από το δωμάτιό τους, παρά για να εισπράξουν τα κέρδη. Ο
Χέρμπι Χάνκοκ, από τους τζάζμεν που γεννήθηκαν με μουσική στα δάκτυλά τους,
προτείνει κάτι διαφορετικό, ως παλιό και ντεμοντέ. Την πραγματική επαφή, τις
αληθινές αντιδράσεις. Ο Κάρλος Σαντάνα, η Τζος Στόουν, ο Ντάμιεν Ράις, ο
Στινγκ, η Άνι Λένοξ, η Κριστίνα Αγκιλέρα, ο Τζον Μάγιερ, ο Πολ Σάιμον βγήκαν
από τα σπίτια τους, ταξίδεψαν, πήγαν στο στούντιο, τραγούδησαν, ενώ ο Χάνκοκ
έπαιζε πιάνο. Υπάρχουν δυνατότητες και πίσω από τις ψηφιακές κουρτίνες. Μην
υποτιμάς ποτέ τον ανθρώπινο παράγοντα. Ειδικά αν είναι τζαζ!

«Back Home» Eric Clapton (Warner)

Αφού ανέβασε το θερμόμετρο της νοσταλγίας στα ύψη, με την επανένωση των Cream
(κάτι που οι σκληροπυρηνικοί Κλαπτον-ικοί υποδέχθηκαν πάντως σχετικά χλιαρά)
και αφού τίμησε τον «δάσκαλο» Ρόμπερτ Τζόνσον («Me and Mr Johnson»), ο μετρ
επανήλθε με νεώτερα – συνθέσεις καινούργιες και διασκευές στο πνεύμα της
κιθάρας και των μπλουζ που παλιώνουν σαν κρασιά σε βαρέλια και της ρέγκε που
αγαπάει ο καλλιτέχνης. Ο Κλάπτον επιστρέφει σπίτι, από το μονοπάτι που μόνο
εκείνος ξέρει, με τραγούδια σε πρώτο πρόσωπο («So Tired», «Say What You Will»,
«One Track Mind» ή διασκευές των Τζορτζ Χάρισον, Στίβι Γουόντερ) – μερικά από
αυτά σαν ανοιχτές πληγές και άλλα σαν το κρυμμένο γλυκό πάνω στο ψυγείο.
Μπορεί να μην ανοίγει νέους δρόμους (μπορεί και να μην είναι ο καλύτερος
εαυτός του), όμως όταν σε πιάνει από το χέρι για να σε οδηγήσει στον κόσμο του
δεν μπορεί παρά να σε αγγίξει. Σκέψου να αρχίσει να σου δείχνει και τις
κιθάρες.

A Bigger Band!

«Rock Swings», Pauk Anka (Verve)

Χα! είπε ο Πολ Άνκα. Τι θα λέγατε, αν παίρναμε εμείς (οι παλιοί με τις
ορχήστρες) τα ροκ σουξέ; Και αν οι γονείς ήταν μικροί για να τον θυμούνται,
ευκαιρία είναι ο Πολ Άνκα… να ξανασυστηθεί. Να, τα πνευστά από εδώ, να η
ορχήστρα σε πλήρη ανάπτυξη. Το «Smell Like Teen Spirit» των Nirvana, όπως δεν
το είχε κανείς φανταστεί. Το «Eyes Without Α Face» του Μπίλι Άιντολ σε ριζικό
φέις-λιφτ, Oasis και Bοn Jοvi απο τον πλανήτη του σουίνγκ. Διότι Rock Swings,
αν έτσι σας αρέσει. Μια ρομαντική βραδιά, με σκληρό ροκ; E ναι, λοιπόν!