|
|
|
|
Θα μπορούσε να είναι η «Κόλαση του Δάντη» σε κόμικς – βερσιόν! Και πριν απ’
όλα, καλώς ήλθατε στην «Αμαρτωλή πόλη» («Sin city»)· την πόλη των αδίστακτων,
σκληρών και απελπισμένων κατοίκων της. Εκεί που: αδίστακτοι αγύρτες,
προκλητικές και βιτσιόζες ερωμένες, απεγνωσμένοι κακοποιοί, διεφθαρμένη
εξουσία, ζουν σε μια φανταστική μητρόπολη καταδικασμένη να ειναι όχι απλώς
κακή, αλλά να σφύζει από ωμές παρορμήσεις και συναισθήματα που βυθίζονται στον
βούρκο μιας αυτοκαταστροφικής απόλαυσης – δεν μπορεί, κάποια πόλη σάς
θυμίζει…
Να το πούμε από την αρχή: βγάζουμε το καπέλο στον «δήθεν», μέχρι τώρα,
Κουέντιν Ταραντίνο και την ομάδα του· μεταξύ τους και η «ανακάλυψή» του, ο
Μεξικάνος Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ. Εδώ, σε συνεργασία με τον κομίστα Φρανκ Μίλερ
που στις αρχές τού ’90 δημιούργησε την «Αμαρτωλή πόλη» ως κόμικς με
εικονοκλαστική φαντασία, η οποία θεωρήθηκε μία από τις πιο πετυχημένες
ιστορίες κόμικς της γενιάς του. Σε εντυπωσιάζουν! Γιατί; Καταφέρνουν να
συν-σκηνοθετήσουν και να δημιουργήσουν ένα σπονδυλωτό φιλμ – κραυγή που κάθε
σκηνή του, όλη η ανάσα της ταινίας, κάθε κάδρο, κάθε ίχνος φωτισμού, όλοι οι
ήρωες – ηθοποιοί φωτίζουν την ψυχή τού πρωτότυπου κόμικς και σε «πνίγουν» με
μια απελπισμένη ποίηση, που ως θλιμμένη γλίτσα μουσκεύει τους βρώμικους
δρόμους…
«Εδώ ακριβώς είναι και το πιο συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό: όλα ειναι τόσο
αληθινά και τόσο “δεμένα” με τη σημερινή πραγματικότητα στη Δύση, ώστε να
βγαίνεις μέρα μεσημέρι από το “Ιντεάλ” τής Πανεπιστημίου όπου έγινε η
δημοσιογραφική προβολή και να νομίζεις ότι συνεχίζεις να “περπατάς” στα πλάνα
της ταινίας», συμπληρώνει το ίδιο εντυπωσιασμένος και ο Δημήτρης, ο φίλος με
τον οποίον (μαζί με την Αντιγόνη) βλέπουμε ορισμένες ταινίες και μετά τις
κουβεντιάζουμε – και στον νου μού έρχεται η Μαρία Μαρκουλή τού γραφείου, που
είναι φαν τού Ταραντίνο και της παρέας του και με την οποία τόσες φορές έχουμε
τσακωθεί γιατί τους υπερασπίζεται…
|
Νεκραναστήθηκε… ο Μίκι Ρουρκ στην κόμικς – «Αμαρτωλή πόλη», που ίσως να είναι η καλύτερη νέα ταινία αυτού του καλοκαιριού
|
Το μέγα «μπράβο» στο ψυχεδελικό – ψηφιακό σινεμά των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ,
Κουέντιν Ταραντίνο, Φρανκ Μίλερ, είναι για το γεγονός ότι η μετατροπή τού
κόμικς τού τελευταίου σε ταινία αντιστάθηκε και δεν ακολούθησε, δεν
απορροφήθηκε από την αισθητική μιας χολιγουντιανής ταινίας. Γιατί ο κόσμος του
κόμικς «Sin sity» ακουμπάει στη μεγάλη αμερικανική ποπ παράδοση των pulp
ιστοριών. Όπως και τα σκληροπυρηνικά αστυνομικά μυθιστόρημα και οι νουάρ
ταινίες των δεκαετιών του ’40 και του ’50, έτσι και ο Φρανκ Μίλερ έσπρωξε το
κόμικς πέρα από τα όριά του: στη σκοτεινή καρδιά μιας πόλης. Σε σημείο που το
απόλυτο αμερικάνικο αστικό οχυρό να παρουσιάζεται μέσα από ένα καινούργιο,
σκληρό πρίσμα. Με τους παράνομους να προκαλούν συνεχώς το σύστημα (που είναι
το alter-ego τους) κι ένα ρεύμα οργής και σεξουαλικής επιθυμίας να βράζει
επικίνδυνα κάτω από την ψυχρή και ιλουστρασιόν επιφάνεια.
Και πάμε στους ηθοποιούς που ερμηνεύουν τους ήρωες της «Αμαρτωλής πόλης», για
να διαπιστώσουμε ότι ο Μίκι Ρουρκ… ξαναγεννήθηκε και κάνει μιαν εμφάνιση –
την καλύτερη στην καριέρα του – που θα αφήσει εποχή και είναι ό,τι πιο
συγκλονιστικό σε ερμηνεία ηθοποιού πάνω σε κόμικς – ήρωα έχουμε δει. Με δύο
λόγια: είναι απίστευτος! Αλλά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι άψογοι: Μπρους
Γουίλις, Κλάιβ Όουεν, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Ροζάριο Ντόσον, Τζέσικα Άλμπα,
Μπρίτανι Μέρφι.
«Καταφέρνουν όλοι να σε κάνουν να πιστεύεις ότι έχουν γεννηθεί σε λάθος αιώνα,
κάτι που – πολλές φορές – νιώθω κι εγώ για εμάς», επεμβαίνει η Αντιγόνη και
μας αφήνει άναυδους με τη διαπίστωσή της!
Τρομοκράτες και στον 18ο αιώνα
|
|
Κοίτα να δεις τι σκαρφίζεται το μυαλό των τετραπέρατων παραγωγών του
Χόλιγουντ: το σενάριο της ταινίας «Το μυστικό της γέφυρας» («The bridge of San
Luis rey»), το έγραφε επί δέκα χρόνια η σκηνοθέτιδά του Μέρι ΜακΓκούκιαν –
γεννήθηκε το 1964 στην Ιρλανδία – και βασίζεται στο μυθιστόρημα τού
βραβευμένου με Πούλιτζερ Θόρντον Γουάιλντερ· αλλά, φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Ώσπου μετά την κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη, τα πράγματα
άλλαξαν και παραγωγοί από το Χόλιγουντ ενδιαφέρθηκαν, καθώς έκαναν συνειρμούς,
παραπομπές και… ταυτίσεις, είπαν το «ΟΚ» και, να η ταινία! Μεταφερόμαστε,
λοιπόν στη Λίμα τού Περού τον 18ο αιώνα όταν η πιο μεγάλη γέφυρα της χώρας
καταρρέει από άγνωστη και μυστηριώδη αιτία, παρασύροντας πέντε ανθρώπους…
Ένας αυτόπτης μάρτυρας βλέπει να παίρνει νόημα η ζωή του, καθώς αποφασίζει να
βρει την αλήθεια πίσω από αυτό το παράξενο δυστύχημα… Ήταν η μοίρα υπεύθυνη
για τον θάνατο αυτών των ανθρώπων ή υπήρχαν δυνάμεις πολύ πιο «σκοτεινές»;
|
«Το μυστικό της γέφυρας» αναζητά ένας αυτόπτης μάρτυρας στη Λίμα του Περού
|
Κλασική ταινία εποχής και καταστροφής, που μας γυρίζει στους κακόφημους
δρόμους της Λίμα, στα παλάτια της Ισπανίας, στα βουνά του Περού και στις ακτές
της Αμερικής με ξεναγούς πολλούς σούπερ – σταρ: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κάθι Μπέιτς,
Χάρβεϊ Καϊτέλ, Γκάμπριελ Μπερν, Τζεραλντιν Τσάπλιν, Φ. Μάρεϊ Άμπραχαμ, Τζιμ
Σέρινταν.
Το σεξ είναι «βρώμικο»;
|
|
H κορεάτικη κινηματογραφία είναι η μεγάλη έκπληξη της τελευταίας δεκαετίας στο
παγκόσμιο σινεμά. Και το φιλμ τού Γιανγκ Σουν Γου «Ψέματα» («Lies») θέλει να
κολυμπάει σε βαθιά νερά. Ψάχνοντας να ανακαλύψει αν υπάρχουν σύνορα μεταξύ
αλήθειας και ψέματος, ομορφιάς και ασχήμιας, καλού και κακού, λογικής και
παραλογισμού, πορνογραφίας και Τέχνης, ασπαζόμενο την άποψη ότι το σεξ είναι
πάντα «βρώμικο» όταν το κάνεις σωστά! Λέτε; Εγώ προσωπικά δεν το νομίζω…
Ήρωες της ταινίας είναι μια μαθήτρια που θέλει να χάσει την παρθενιά της πριν
αποφοιτήσει κι ένας 38χρονος παντρεμένος γλύπτης. Και ο παράνομος έρωτάς τους
αρχίζει – συν τοις άλλοις, στην Κορέα οι 18χρονοι θεωρούνται ανήλικοι…
Κάνουν έρωτα από το πρωί ώς το βράδυ, ανακαλύπτουν νέες «στάσεις» και
σεξουαλικά βοηθήματα, ενώ σύντομα τους απορροφούν οι σαδομαζοχιστικές
εμπειρίες που ανταλλάσσουν· και τα ανύπαρκτα όριά τους θα σταθούν
ανεξέλεγκτα…
Τύφλα νά ‘χει, δηλαδή, ο Ζορζ Μπατάιγ; Ας μην τα απλοποιούμε τόσο τα πράγματα.
Πίσω από τον Μπατάιγ, υπήρχε μια ολόκληρη φιλοσοφική θεωρία. Στοιχείο που
μπορεί βέβαια να υπάρχει και στον 53χρονο Κορεάτη σκηνοθέτη Γιανγκ Σουν Γου,
αλλά στο «πανί» μόνο ψήγματα αυτής της θεωρίας βγαίνουν – αν υπάρχει και δεν
είναι, απλώς, μια διάθεση να προκαλέσει τον πουριτανισμό της χώρας του… Κάτι
που, όπως λένε, χαρακτηρίζει όλο το κινηματογραφικό του έργο (από το ’94 μέχρι
σήμερα έχει γυρίσει δέκα ταινίες, φιξιόν και ντοκιμαντέρ).
|
Πορνογραφία ή σεξ; Το… αιώνιο – και αναπάντητο… – ερώτημα ξανατίθεται, με τα κορεάτικα «Ψέματα» του Γιανγκ Σουν Γου
|
«Ο έρωτας δεν είναι και τόσο υπέροχος, στον κινηματογράφο ωραιοποιείται, αν
και αρκεί μια μικρή αλλαγή στην οπτική γωνία για να φανεί ανόητος, χωρίς
προοπτική», λέει ο ίδιος ο Γιανγκ Σουν Γου. Και δεν έχει σημασία αν
διαφωνούμε. Σημασία έχει αν όλα αυτά βγαίνουν στα πλάνα (στο αποτέλεσμα) της
ταινίας του «Ψέματα». Όχι, δεν βγαίνουν!
«Δεν αρκούν οι λήψεις με την κάμερα στο χέρι, οι ευρυγώνιοι φακοί και το
ιδεολογικό “φτύσιμο” για τα κατά συνθήκη ψεύδη τού κοινωνικού συνόλου
προκειμένου να κάνεις σπουδαία Τέχνη. Χρειάζονται πολλά άλλα, που δεν είναι
του παρόντος να καταπιαστούμε μαζί τους.
Δεν ανακηρύσσεσαι “αντικομφορμιστής” και “επαναστάτης”, επειδή μόνο και μόνο
βάζεις δύο ανθρώπους να κάνουν συνεχώς έρωτα – έστω και στις πιο “ακραίες”
μορφές του», λέει η Αντιγόνη μετά την προβολή. Συμφωνούμε μαζί της και
πιάνουμε κουβέντα για τις διακοπές μας που πλησιάζουν…
Τα «Ψέματα», πάντως, τού Κορεάτη σκηνοθέτη δεν είναι… ψεύτικα. Απλώς, ήθελαν
περισσότερη δουλειά και βαρύτητα σκέψης – το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο τού
43χρονου συμπατριώτη του Γιανγκ Γιουνγκ Ιλ, που είχε καταδικαστεί και
φυλακιστεί ως πορνογράφος!
Βουτιά σε ενυδρείο
|
|
Όσο περνούσε η ώρα στη διάρκεια της δημοσιογραφικής προβολής της ταινίας «The
freediver», του Άλκη Δαυίδ – ελληνικής καταγωγής – αναρωτιόμουν: πού τα βρήκε
τα χρήματα και τη γύρισε, τόσο δικτυωμένος είναι; Σκέψεις που γίνονταν όλο και
πιο σταθερές όσο προχωρούσε η προβολή, διαπιστώνοντας τη στοιχειώδη αδυναμία
να αφηγηθεί την ιστορία της με μια στοιχειώδη, επαγγελματική κινηματογραφική
ιδιόλεκτο…
|
Βουτιές στις Σπέτσες και στο… μηδέν, στο φιλμ «The freediver»
|
Και δεν είναι η ιστορία της ταινίας – στηρίζεται στην περίπτωση τής Ελληνίδας
αθλήτριας ελεύθερης κατάδυσης Δανάης Βαρβέρη – που έχει πρόβλημα, ούτε η
φωτογραφία ή άλλες τεχνικές πλευρές της, αλλά η ίδια η σκηνοθεσία και το
σενάριο – κυρίως – του ίδιου του Άλκη Δαυίδ. Και να σκεφτείς ότι η ιστορία
μιας κοπέλας από νησί – τα γυρίσματα έγιναν στις Σπέτσες – που έχει τεράστιο
ταλέντο στις καταδύσεις και γίνεται παγκόσμια πρωταθλήτρια, θα μπορούσε να
γίνει μια γοητευτική, έστω και φολκλόρ, ταινία. Κρίμα.
Τα Oscar της εβδομάδας
Ωραίας αμαρτίας: «Αμαρτωλή πόλη».
Κόμικς που δεν το προδίδουν στο σινεμά: Στην ίδια «Αμαρτωλή πόλη».
Ανέλπιστης εμφάνισης: Μίκι Ρουρκ, πάλι στην «Αμαρτωλή πόλη».
Γυμνού: Στα «Ψέματα» της Κορέας.
Υπομονής: Στη σκηνοθέτιδα τού «Μυστικού της γέφυρας», που περίμενε 10
χρόνια για να τη γυρίσει.
Βουτιάς στον… πάτο: «The freediver».
