…στο «Μeat Square»

Ένα πράγμα έχω μάθει ύστερα από 13 χρόνια σε αυτήν τη δουλειά: ο Έλληνας θέλει
κοψίδια! Τι μεσογειακές διατροφές, τι μελέτες περί καρδιοπάθειας, τι υγιεινή
διατροφή… H μπριζόλα μιλάει μόνη της, τα αναμμένα κάρβουνα «ανάβουν» την
όρεξη και η κρεατοφαγία δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. Αυτό κατάλαβα όταν
Τρίτη βράδυ επισκέφθηκα το καινούργιο εστιατόριο «Meat Square» στη Σταμάτα.
Δεν ήταν απλώς γεμάτο, ήταν τίγκα, η πελατεία κάθε ηλικίας, από μεγάλους με
άσπρα μαλλιά μέχρι πιτσιρίκια στα πρώτα τους ραντεβού. Οικογένειες,
γυναικοπαρέες, αντροπαρέες, ζευγάρια. Όλοι προσκυνούσαν στο όνομα μιας καλής
μπριζόλας! Και οφείλω να πω ότι τη βρίσκει κανείς στο «Meat Square».

Όταν μπήκα, ξαφνιάστηκα. Ο ιδιοκτήτης Πέτρος Καψάς έρχεται από διαφορετικό
παρελθόν. Ήταν διευθυντής στον… ναό των θαλασσινών, στο εστιατόριο «Milos»
και μάλιστα εκεί απέκτησε τη γνώση του εστιάτορα. Ήταν η πρώτη του εμπειρία
στον χώρο του φαγητού. Πραγματιστής και μεγαλωμένος στα βόρεια προάστια, ο κ.
Καψάς αντελήφθη ότι δεν υπάρχουν πολλά εστιατόρια μοντέρνα και καλής ποιότητας
πάνω από τα σύνορα της Κηφισιάς και πως ο Έλληνας είναι απολύτως κρεατοφάγος.
Έτσι λοιπόν, με συνέταιρους τον αδελφό του κι άλλον έναν συνάδελφο από το…
σχολείο «Milos», άνοιξε το «Meat Square» πριν από περίπου τρεις μήνες. Ο χώρος
είναι ωραίος, μεγάλος και απλός. Οι τοίχοι ολόλευκοι, με ελάχιστα διακοσμητικά
στοιχεία. Μια καρότσα παλαιού τύπου βρίσκεται κοντά στην είσοδο, γεμάτη από
αγαθά της ελληνικής γης. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο τοίχος του μπαρ είναι στο
χρώμα του κόκκινου κρασιού (ταιριάζει εξάλλου με το κρέας). H κουζίνα ανοιχτή
(θυμίζει λιγάκι το πρώην εργατικό πόστο του). Είναι μοντέρνα και ωραία μέσα.
Χαίρεται κανείς να τη βλέπει.

Μου αρέσει το γεγονός ότι το μενού είναι μικρό και έτσι ελεγχόμενο. Αυτό πάντα
είναι καλό σημάδι για μένα, σαν να λέει «αυτό κάνουμε καλά, δεν είναι ανάγκη
να ρισκάρουμε με πολλές φανφάρες». Το μενού περιλαμβάνει σαλάτες, διάφορα απλά
ορεκτικά, κρέατα στη σχάρα, ένα ζυμαρικό ημέρας και ένα μαγειρευτό ημέρας
(μουσακάς την ημέρα που πήγαμε εμείς). Το πιο ακριβό πιάτο στο μενού είναι μια
μπριζόλα για δύο άτομα, προς 40 ευρώ. Όλα τα υπόλοιπα κοστίζουν από 8 έως και
14 ευρώ. Σήμερα χαίρομαι να βλέπω εστιάτορες που γνωρίζοντας την οικονομική
δυσπραγία προσπαθούν να προσφέρουν προσιτές λύσεις για την έξοδό μας. Ίσως γι’
αυτό ήταν τόσο γεμάτη μια απλή Τρίτη βράδυ, όπως ήταν κάποτε όλες οι ταβέρνες
της γειτονιάς.

Το τηγάνι του είναι καλό. Μου άρεσαν τα μεγάλα οβάλ λεπτοκομμένα κομμάτια
κολοκύθια και μελιτζάνες, τηγανισμένα και ελαφριά, χωρίς καθόλου λαδίλα.
Σερβίρονται με λίγο τζατζίκι. Το σαγανάκι από γραβιέρα που κλείνει την
τηγανητή τριάδα στο συγκεκριμένο πιάτο είναι και αυτό καλοτηγανισμένο και
τραγανό. H σαλάτα Meat Square παραπέμπει στις κρητικές σαλάτες με
κριθαροκουλούρες και ντάκο. Εδώ όμως το παξιμάδι υπάρχει σε υπερβολική
ποσότητα, τόσο που χάνονται τα φρέσκα φασολάκια, οι ντομάτες και οι ελιές. H
κολοκυθοτυρόπιτα είναι συμπαθητική, με σπιτικό φύλλο και απλή γέμιση,
διαφοροποιημένη με την προσθήκη του χλωρού. Σερβίρεται με ένα κομματάκι από
απάκι. Δεν είναι απαραίτητο. Δεν θυμίζει τυρόπιτες της γιαγιάς μου, αλλά έχει
πράγματι σπιτική γεύση. Το φύλλο ίσως θέλει ακόμα λίγο ραφινάρισμα, διότι
σπάει από πάνω.

Ενώ δεν ανήκω σε αυτό το κλαμπ των «πρέπει-να-φάω-κρέας-για-να-θεωρήσω-ότι-έχω
φάει», όταν είναι καλό το κρέας και μου έρθει η όρεξη το απολαμβάνω. Τα
μπιφτέκια στο «Meat Square» είναι ωραία, τρυφερά, ζουμερά, καλοψημένα και
καθαρά. Συνοδεύονται από χειροποίητες λεπτές πίτες, αλειμμένες με λαδάκι και
ρίγανη. Μου άρεσε αυτό το πιάτο πολύ, επειδή δεν το τρώω έξω συχνά και συνήθως
απογοητεύομαι απ’ αυτά που αποκαλούν μπιφτεκάκια. Το σουβλάκι επίσης καλό
είναι, ενώ πιστεύω ότι εάν το κρέας ήταν από άλλο κομμάτι, λιγότερο λιπαρό, θα
ήταν καλύτερο. Είναι ένα κλασικό σουβλάκι, με τις πιπερίτσες του, τις ψητές
ντομάτες και τα κρεμμύδια του και φυσικά τις τηγανητές πατάτες, μια τεράστια,
καλοτηγανισμένη μερίδα από χειροκομμένη πατάτα. Τα γλυκά. Χωρέσανε και αυτό
από μόνο του είναι αξιοθαύμαστο. Τα γλυκά στο «Meat Square» είναι σχετικώς
άγλυκα! Μου άρεσε η αντίληψη αυτή στη λεμονόπιτα που σερβίρουν, με μία κρέμα
δροσερή και ευχάριστα για τον δικό μου ουρανίσκο ξινή. Λεμονάτη. Το τζιζκέικ
ήθελε μισό φλιτζάνι παραπάνω ζάχαρη, ενώ στην υφή είναι πολύ ωραίο, όπως και
το τιραμισού. Ωραίο μεν, αλλά σήκωνε κι άλλη γλύκα. H σοκολάτα είναι μια χαρά
ως έχει.

Μου άρεσε το «Meat Square» διότι έχει πιάσει τον παλμό της εποχής, ελκύει τους
πάντες χωρίς να θυσιάσει τη μοδάτη πόζα του, βαδίζει στα κλασικά της
διαχρονικής ελληνικής ψησταριάς με δυο, τρεις μοντέρνες πινελιές και πακετάρει
όλο αυτό με έναν ευχάριστο, ευγενικό, φρέσκο τρόπο. Και δεν σου ψήνει το
πορτοφόλι στα κάρβουνα!

«Meat Square»: Λεωφόρος Σταμάτας 5α και Σολωμού. Τηλ. 210-8004.700