Eν ονόματι του ενός και μοναδικού…

Τα τελευταία χρόνια εξηγήσαμε τους πολέμους ως αποκλειστικά αποτελέσματα του
οικονομικού ανταγωνισμού των δυνάμεων, πράγμα που είναι σχεδόν σωστό. Το
εμπόριο, οι πρώτες ύλες και, κυρίως, το πετρέλαιο, έφεραν – μαζί με ορισμένους
οικονομικο-πολιτικούς παράγοντες – την ευθύνη για το αίμα και τις καταστροφές
που πλήρωσαν οι λαοί. Αυτό ισχύει πάντα, αλλά μετά τον αμερικανο-βιετναμικό
πόλεμο άλλαξαν πολλά. Οι ισχυροί χρειάστηκε να πείσουν τους λαούς τους πως
είναι οι «καλοί». Εξάλλου, στην υλική και ηθική ευημερία, που υπόσχονται οι
κυβερνώντες, προσετέθη και μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα.

Στην εν λόγω διαδικασία, φυσικό ήταν να παίξουν και οι θρησκείες τον δικό τους
ρόλο, ιδιαίτερα δε ο μονοθεϊσμός, που συνιστά την πιο απλή, σκληρή και
ολοκληρωτική μορφή τους. Ο ρόλος αυτός ενισχύθηκε με την παγκοσμιοποίηση, η
οποία επέφερε όχι μόνο ποσοτικές αλλά, κυρίως, ποιοτικές αλλαγές στη σχέση του
χρόνου με τον άνθρωπο και τις κοινωνίες. Έτσι, επιβλήθηκε μια παγκόσμια
μονοδιάστατη κοινωνία, η οποία έχει ουσιαστικά διαχωρίσει την ανθρωπότητα σε
πλούσιους και ισχυρούς, που είναι οι «καλοί», και σε φτωχούς και αδύνατους που
είναι οι «κακοί».

Ο ρατσισμός άρχισε ξανά να εφαρμόζεται με τη βοήθεια της επιστήμης: Ο τρόπος
ζωής, η ιατρική και η βιολογία, βρίσκονται στην υπηρεσία μιας παγκόσμιας
ηγετικής τάξης, μόνης ικανής να τα απολαύσει και να ζήσει υγιής και
προστατευόμενη για διπλάσια, τουλάχιστον, χρόνια από τους υπόλοιπους.
Μακροβιότητα και παρατεταμένη νεότητα, θα χαρακτηρίζουν πια τους
δυτικοποιημένους πολίτες της Γης.

Το παρελθόν, εφόσον ενέχει τον αληθινό διάλογο, τη δημοκρατία, την ελευθερία,
την ισότητα, την αδελφότητα και ό,τι στηρίζει τις έννοιες αυτές, δυσφημίζεται
σαν απομεινάρι μιας βάρβαρης εποχής ή διαστρεβλώνεται όπως η ηθική και το
δίκαιο.

Ο ρόλος του μονοθεϊσμού είναι, επομένως, ουσιαστικός γιατί επιτρέπει, στηρίζει
και υποστηρίζει τη μονοκρατορία, δηλαδή, μια υπεραυτοκρατορία – και στην
προκειμένη περίπτωση τις ΗΠΑ – η οποία κυβερνά εν ονόματι ενός και μοναδικού
Θεού, τον οποίο, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να κρίνει.

Οι θρησκείες παίζουν ήδη βασικό ρόλο στη διαμόρφωση της παγκοσμιοποίησης.
Πρώτα απ’ όλες, ο Ισλαμισμός, γιατί διαθέτει φανατικούς πιστούς όσο καμία άλλη
θρησκεία, αλλά όχι μέλλον στο σημερινό κόσμο, όπως διαμορφώνεται. Ο
Ιουδαϊσμός, που ανοίχτηκε σε όλες τις κοινωνίες, δεν καθοδηγείται από τον
φανατισμό, αλλά από μια βαθιά σοφία με ορίζοντες. Ο Μαρξ, ο Φρόυντ, ο Αϊνστάιν
και χιλιάδες άλλοι, υπήρξαν οι βασικοί δημιουργοί του αιώνα που πέρασε. H
Ορθοδοξία, που προτίμησε τον καλόγερο από τον στρατιώτη, τον θεολόγο από τον
σοφό, έπαιζε και παίζει μικρό ρόλο, αντίθετα με τον Καθολικισμό, που θεώρησε
τον καλόγερο στρατιώτη της κοσμικής εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ορθοδοξία
έκλεισε όλα τα πανεπιστήμια, ενώ ο Καθολικισμός δημιούργησε όλα τα ευρωπαϊκά.

Αλλά η μεγάλη και, σχεδόν, αποκλειστικά επιτυχημένη θρησκεία είναι ο
αγγλο-αμερικανικός προτεσταντισμός, που οικειοποιήθηκε το «αυξάνεσθε και
πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την γην», και δημιούργησε δική του χώρα, τις
ΗΠΑ, όπου θρησκεία και κράτος αποτελούν μια μόνη και αδιαίρετη δύναμη. Εν
ονόματι, δε, του μόνου Θεού, του δικού της – και όχι του δολαρίου, όπως πολλοί
νομίζουν.

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων